84 - Yemin Keffareti

Ka'b İbn Ucre'nin şöyle dediği nakledilmiştir: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e geldim. Bana "yak/aş" dedi. Ben de yaklaştım. Bana "Başındaki bit/er sana rahatsız/ık veriyor mu?" diye sordu. "Evet veriyor" diye cevap verdim. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Oruç tutarak veya sadaka vererek ya da kurban keserek fidye vermen gerekir" buyurdu. Fethu'l-Bari Açıklaması: Yukarıda belirtilen hususlara "kefaret" denilmesi, günahları örtmesinden dolayıdır. Rağıb konu ile ilgili olarak şöyle bir açıklama yapmaktadır: "Kefaret", yeminini bozan kimsenin verdiği şeydir. Bu kelime, adam öldürme ve zıhar kefaretinde de kullanılır. Kelime "tekfir" kökündendir. Bu kök, bir fiili örtme ve üzerini kapatma anlamına gelir. Kefareti verilen fiil, hiç yapılmamış gibidir. Allahu Teala bu kelimeyi bir ayette şöyle kullanır: "Eğer ehl-i kitap iman edip sakınsaydı herhalde (geçmiş) kötülüklerini örterdik. "(Maide 65) Bu ayetteki "lekefferna" kelimesi, izale ederdik, yok ederdik anlamınadır. "Allahu Teala 'ın 'Yeminin kefCıreti on fakiri doyurmaktır" İmam Buharl'nin bu ayete yer vermekten maksadı, ayetin tamamıdır. Ayette belirtilen sayıya uymak gerektiği kanaatini taşıyan çoğunluk, bu ayeti delilolarak almıştır. "On fakire vermek gereken miktarı, bir kişiye verince yeterli olur" diyenlere karşı bu ayet delil olarak alınmıştır. Bu görüş, İbn Ebi Şeybe tarafından Hasan-ı BasrI'den nakledilmiştir. "İbn Abbas, Ata ve İkrime'nin şöyle dedik/eri nak/edilmiştir: Kur'an-ı Kerim'de "ev=veya" ev=veya" harfi ile belirtilen hüküm/erde mükellefmuhayyerdir" İbn Battal şöyle der: Bu, alimler arasında üzerinde görüş birliği edilen bir husustur. Bilginler fakire ne kadar yedirileceği konusunda ihtilaf etmişlerdir. Çoğunluğun kanaatine göre her bir fakire Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in müddü ile bir müd buğday verilmelidir. İmam Malik, Medine'li fakirlere verilecek buğday cinsinin farklı olduğu kanaatine varmış ve onlar açısından -başka şehirlerin aksine- ortalama geçimleri olacağı gerekçesiyle tükettikleri buğdayı esas almıştır. Ona göre her bir belde halkı açısından itibar edilmesi gereken, ortalama geçimin sağlandığı buğday cinsidir. İbnü'l-Kasım, bu konuda İmam Malik'e muhalefet etmiş ve çoğunluğun yanında yer almıştır. Kufeliler verilmesi vacip olanın yarım sa' buğdayolduğu kanaatine varmışlardır. Birinci görüşün delili, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Ramazanda oruçlu iken eşiyle ilişkiye giren kişinin kefareti hakkında her bir fakire bir müd verileceği yolundaki emridir

Ebu Hureyre r.a. şöyle anlatır: Adam'ın biri Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e gelerek "mahvoldum" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Derdin nedir?" diye sordu. Adam "Ramazan günü oruçlu iken eşimle ilişkide bulundum" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bir köleyi özgürlüğüne kavuşturabilir misin?" deyince adam "hayır" diye cevap verdi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "İki ay peşpeşe oruç tutabilir misin?" diye sordu. Adam "hayır" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ''Altmış fakiri doyurmaya gücün yeter mi?" deyince, adam "hayır" dedi. ResuluIlah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Otur" dedi ve adam oturdu. O arada Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e bir arak hurma getirildi. Arak büyükçe bir kabın adıdır. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem O kişiye : "Bunu al ve tasadduk et" buyurdu. Adam "Bizden daha fakirine mi?" deyince, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem azı dişleri görülecek kadar güldü ve "Bunu al da çoluk çocuğuna yedir" buyurdu. Fethu'l-Bari Açıklaması: İmam Buhari', bu konuda, ramazan günü oruçlu iken eşiyleilişkide bulunan kimsenin durumuna değinen hadise yer verdi. Bu hadisin açıklaması oruç bölümünde uzun uzadıya geçmişti. O bölümde kefaret verecek bir şey bulamayan ve oruç da tutamayan kimseden bu yükümlülüğün düşeceği veya zimmetinde borç olarak kalacağı konusundaki farklı görüşlere de yer vermiştik. İbnü'l-Müneyyir şöyle der: İmam Buhari'nin maksadı, eşiyle ilişkide bulunan kocaya kefaretin o günahı işlemesi nedeniyle farz olması gibi, yemini bozmakla farz olduğu noktasına dikkat çekmektir. İmam Buhari, fakirin zimmetinden kefaret yükümlülüğünün düşmediğine işaret etmektedir. Çünkü Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem kendisine gelen kişinin fakir olduğunu biliyordu. Bununla birlikte ona -tıpkı bir fakire borcunu ödemesi için para vermesi örneğinde olduğu gibi- kefaretini ödemesi için o hurmayı verdi

Ebu Hureyre şöyle anlatmıştır: Adamın biri Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e gelerek "Mahvoldum" dedi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Nedir mesele?" diye sorunca, adam "Ramazan günü oruçlu iken eşimle ilişkiye girdim" dedi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bir köle bulabilir misin?" diye sordu. Adam "Hayır" deyince, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "İki ay peşpeşe oruç tutabilir misin?" diye sordu. Adam "Hayır" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ''Altmış fakiri doyurmaya gücün yeter mi?" deyince, adam "hayır" diye cevap verdi. O sırada Ensardan birisi bir arakla çıkageldi. Arak, içinde hurma konulan bir kaptır. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem adama "Bunları al götür ve m uhtaç olan birine tasadduk et" dedi. Adam "Ya Resulallah! Bizden daha fakir olana mı? Seni hakla gönderen Allah'a yemin olsun ki Medine'nin kara taşlı iki yanı arasında bizden daha fakir bir aile yoktur" dedi. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Git ve onu çoluk çocuğuna yedir" buyurdu. Fethu'l-Bari Açıklaması: İmam Buhari bu konuda daha önce yukarıdaki Ebu Hureyre hadisine yer vermişti. Hadisin atılan başlıkla ilişkisi açıktır. Ramazan günü oruçlu iken eşiyle ilişkiye giren fakire kefaretini vermesi için yardım etmek nasıl caizse, aynı şekilde ettiği yemini bozan fakire de kefaretini vermesi için yardımda bulunmak da caizdir

Abū Hurayrah, may Allah be pleased with him, said: "A man came to the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, and said: 'I am ruined.' The Prophet ﷺ asked: 'What is your problem?' The man said: 'I had intercourse with my wife during the day in Ramaḍān while fasting.' The Prophet ﷺ asked: 'Do you have the financial means to free a slave?' The man said: 'No.' The Messenger of Allah ﷺ then asked: 'Are you able to fast for two consecutive months?' The man replied: 'No.' The Prophet ﷺ asked: 'Can you feed sixty poor people?' The man said: 'I have nothing with which to feed them.' At that moment, a basket (araq) full of dates was brought to the Prophet ﷺ. He said: 'Take this and distribute it as charity.' The man replied: 'To someone poorer than us? There is no family between the two volcanic plains of Madinah poorer than us.' The Prophet ﷺ then said: 'Take it and feed it to your family.'

Explanation from Fath al-Bari: The ruling that ten poor people are to be fed is derived from the Quranic verse concerning the expiation of oaths, and the scholarly disagreements on this matter have already been noted above.

Regarding the equal status of the nearby poor and the distant poor in the distribution of expiation, Ibn al-Munayyir says: Imam al-Bukhārī cited the hadith of Abū Hurayrah mentioned above, which contains only the command: "Feed it to your family." Since it is permissible to give the expiation to relatives, it is all the more so permissible to give it to poor people who are not relatives. Imam al-Bukhārī has thus drawn an analogy between the permissibility of giving oath expiation to one's relatives and the expiation for having intercourse while fasting during Ramaḍān. In our view, this is the underlying reasoning in the minds of all scholars who interpret the command "Feed it to your family" in relation to expiation

However, this analogy is not sound according to the scholars who hold that the Prophet ﷺ gave the dates to that poor man to spend on his family (as a gift to sustain them), while the expiation debt remains as an obligation upon him until he becomes financially capable of fulfilling it. Similarly, this analogy is not valid according to those scholars who hold that the expiation obligation is completely waived from the poor person altogether. This matter was previously examined in the Book of Fasting, where the various scholarly disagreements were presented.

The position of Imam al-Shāfi'ī's school is that it is permissible to give expiation to one's relatives, with the exception of those whose financial support is already obligatory upon the person. A related question is whether it is a condition that the recipients of expiation be believers. According to the majority, it is a condition that the poor recipients be believers. The scholars of ra'y (opinion-based jurisprudence) responded to this by holding that it is permissible to give expiation to dhimmīs (non-Muslim subjects living under Islamic governance), and Abū Thawr concurred with them. And Allah knows best.

Saib b. Yezid r.a. şöyle demiştir: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in dönemindeki sa', sizin bugünkü kullandığınız müd ile bir müdd ve bir müddün üçte biri idi. Ömer b. Abdulaziz zamanında sa' ölçeğinde artırma yapılmıştır

Nafi şöyle demiştir: "İbn Ömer Ramazan zekatını (yani fıtır sadakasını) Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in müddü olan ilk müdle veriyordu. O yemin kefaretinde de Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in müddünü esas alıyordu. Ebu Kuteybe şöyle der: İmam Malik bize dedi ki: Bizim müddümüz sizinkinden daha büyükdür. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in müddünden başkasında herhangi bir fazilet görmüyoruz. İmam Malik bana sordu: "Herhangi bir emir size gelse ve Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in müddünden daha küçük bir müdd bassa (darb etse) zekatınızı bunlardan hangisiyle verirsiniz?" Ona şöyle cevap verdim: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in müddüyle veriyordu k. " Bunun üzerine İmam Malik şöyle dedi: "Bu konUda Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in müddünün esas alınacağı kanaatinde değil misin?

Enes b. Malik r.a.'den nakledilmiştir: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Ya Rabbi! Onların ölçeklerini, sa'larını ve müddIerini mübarek kıl" diye dua etmiştir. Fethu'l-Bari Açıklaması: İmam Buhari bu başlıkla din! hüküm gereğince verilmesi gerekli olan şeylerde Medinelilerin sa'ının esas alınması gerektiğine işaret etmiştir. Zira şer'! hükümler öncelikle bu ölçüler esas alınarak getirilmiştir. İmam Buhari bu görüşünü Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in bu konuda onlara bereket duası ile teyit etmiştir. "Medinelilerin asırdan asıra kullana geldikleri ağırlık ve hacim birimleri" İmam Buhari bu cümleyle Medine'de müdd ve sa'ının -mütevatir olarak nakledildiği için- kendi zamanına kadar hiç değişmediğine işaret etmektedir. İmam Malik, İmam Ebu Yusuf'la aralarında geçen meşhur olayda bu haberi delil olarak kullanmıştır. Ve Ebu Yusuf sa' ın miktarı konusunda Kufelilerin görüşünden, Me dinelilerin görüşüne dönmüştür. "İmam Malik bana sordu: Herhangi bir emir size gelse ... " İmam Malik, bu ifadesi ile muhalifini susturmak istemiştir. Çünküuygulamaya muhalif olma açısıı:dan arttırmayla eksiltme arasında hiçbir fark yoktur. Fitre, yemin kefareti ve fakirleri doyurma gibi müdd üzerinden verilmesi hükme bağlanan başka yükümlülükleri ifa etmede Şam müddünü esas alan bilgin, müddün daha fazlasını almak daha evladır görüşünü delil olarak ileri sürerse ona şöyle cevap verilir: Şari'in takdir ettiğine uymak bereket olarak yeter. Fazla olan miktarı almak suretiyle meşru kılınana muhalefet caiz olsa, o zaman onu eksilterek muhalefet de caiz olur. Uygulamaya muhalif olan, eksiği almaktan kaçındığında İmam Malik ona şöyle der: Bu konuda Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in müddünün esas alınacağı kanaatinde değil misin? Çünkü sözkonusu üç müdd yani birincisi, sonradan icad edilen Şam müddü -ki bu ondan daha fazladır- ve şu an mevcut değilse de ileride birincisinden daha hafif olarak basılacağı farz edilen üçüncüsü birbirinden farklı olunca birincinin esas alınması daha evla olmuştur. Çünkü meşruluğu tahakkuk eden odur. İbn Battal şöyle demiştir: Bu haberin delil değeri Medinelilerin bu uygulamayı asırdan asıra ve nesilden nesile birbirlerinden miras olarak devralmalarıdır. İbn Battal, Ebu Yusuf'un müd d ve sa'ın takdiri konusunda İmam Malik'in görüşüne döndüğünü ve onun görüşünü esas aldığıri.i ifade etmiştir

Ebu Hureyre r.a.'in nakline göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: "Kim bir Müslüman köleyi azad edip hürriyetine kauuşturursa Allahu Teala o köleden bir organa karşılık azad edinin bir organını hatta onun cinselorganına mukabil bununkini cehennem ateşinden aza d edip kurtarır." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Yahut da bir köle azad etmektir" ayeti, yemin kefareti ile ilgili ayette geçen kölenin, -adam öldürme (katl) kefaretini konu alan ayetin aksine- mutlak olduğuna işaret etmektedir. Çünkü adam öldürme (katı) kefaretinde azad edilecek köle, "iman" la kayıtlanmıştır. İbn Battal şöyle der: Aralarında Evzaı, İmam Malik, Şafiı, Ahmed b. Hanbel ve İshak'ın da bulunduğu çoğunluk, mutlakı mukayyed gibi değerlendirmişlerdir. Aynen bunun gibi "(Genellikle) alışveriş yaptığınızda şahit tutun"(Bakara 282) ayetindeki mutlak "şahid"i, "İçinizden adalet sahibi iki kişiyi de şahit tutun"(Talak 2) ayetindeki mukayyede (adil şahit) olarak yorumlamışlardır. Kufeliler bu anlayışa muhalif olarak şöyle demişlerdir: Katir olan bir köleyi hürriyetine kavuşturmak caizdir. Ebu Sevr ve İbnü'l-Münzir bu konuda onlara katılmıştır. İmam Buhari et-Tarihu'I-Kebir'inde bu görüşün delilini şu anlayışa dayandırmıştır. Adam öldürme kefareti, yemin kefaretinin aksine ağırlaştırılmıştır (muğallaza). Bundan dolayı yemin kefaretinin aksine adam öldürme (katı) orucunda peşpeşe tutulma şartı getirilmiştir

Narrated from Jabir: A man from the Ansar declared his slave a mudabbar (a slave who is to be freed upon his master's death). However, he had no other wealth besides that slave. When this reached the ears of the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him), he asked: "Who will buy this from me?" Thereupon Nu'aym ibn al-Nahham purchased the slave for eight hundred dirhams. Amr, who narrated this hadith from Jabir, said: I heard Jabir ibn Abdullah say regarding that slave: "He was a Coptic slave. He died in the first year of the caliphate of Ibn al-Zubayr.

Fath al-Bari Commentary: Under this chapter heading, Imam al-Bukhari has included the hadith concerning the emancipation of the mudabbar. A detailed explanation of this hadith, the scholarly disagreements surrounding it, and the evidence relied upon by those scholars who hold that the sale of a mudabbar is valid — all of this was discussed previously in the chapter on Emancipation (Itq). The reason this same hadith is cited here is to establish that the emancipation of a mudabbar as expiation (kaffarah) is valid. For the validity of selling a mudabbar is a natural extension of the bond of ownership that continues to exist over him, and therefore freeing him is also valid.

As for the umm al-walad (a slave woman who has borne her master a child), she is treated as a slave in most rulings — such as in cases of criminal liability (jinayah), prescribed punishments (hudud), and the master's right to benefit from her. A number of scholars have held the view that the sale of an umm al-walad is permissible, but the established ruling on this matter is that such a sale is not valid. Scholars have reached consensus (ijma) that the emancipation of an umm al-walad is permissible. Accordingly, it is permissible to free an umm al-walad as kaffarah

Regarding the emancipation of a mukatab (a slave who has entered into a contract of manumission with his master): Imam Malik, al-Shafi'i, and al-Thawri all said that this is permissible, and Ibn al-Mundhir's transmission is also in this direction. According to one narration from Imam Malik, it is not permissible to free a mukatab as kaffarah. The scholars of the Ra'y school (the rationalist jurists) said: If the mukatab has paid a portion of the agreed amount of his contract, he cannot be freed as kaffarah, because in that case the one offering the kaffarah would only be freeing a part of the slave. Al-Awza'i and al-Layth held the same view. Ahmad ibn Hanbal and Ishaq said: "If the mukatab has paid one-third or more of his contract price, he cannot be freed as kaffarah.

Regarding the views of Tawus that the mudabbar and umm al-walad may be freed as kaffarah, the scholars of the early generations (salaf) differed on this matter. Al-Hasan al-Basri agreed with Tawus on the emancipation of the mudabbar, while Ibrahim al-Nakha'i agreed with him on the matter of the umm al-walad. Al-Zuhri and al-Sha'bi, however, disagreed with Tawus on both matters.

Imam Malik and al-Awza'i said: It is not sufficient in kaffarah to free a mudabbar or an umm al-walad, nor is it sufficient to free one whose emancipation has been made contingent upon the occurrence of some future event. The view of the Malikis is also in this direction. Imam al-Shafi'i, however, is of the opinion that freeing a mudabbar as kaffarah is sufficient.

Aişe r.anha Berire'yi efendilerindep'$atın almakistedi. Ancak efendileri onun velayetinin kendilerine ait olmasını şart koşarlar. Aişe bu şartı Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e açınca efendimiz şöyle dedi: "Onu satın al! Velayet hakkı ancak köleyi azad edenin hakkıdır." Fethu'l-Bari Açıklaması: İmam Buhari bu konuda Aişe r.anha'nın Berıre'nin satılmasını konu alan hadisine muhtasar olarak yer vermiştir. O haberin sonunda Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Velayet hakkı ancak köleyi azad edenin hakkıdır" buyurmuştur. Buradan çıkan sonuç şudur: Köleyi hürriyetine kavuşturup, yaptığı bu muamele sahih olan kimse, onun velasına sahip olur. Birisiyle ortak olan köleyi azad eden kişi de bu hükme dahil olur. Çünkü o kişi zenginse bu yaptığı sahihtir ve ortağının hissesini tazmin eder. Onun kölesini karşılıksız aza d etmesi ile kefaret olarak hürriyetine kavuşturması arasında fark yoktur. Aralarında İmam Ebu Hanıfe'nin iki Öğrencisi dahil olmak üzere çoğunluğun yaklaşımı bu doğrultudadır. İmam Ebu Hanife'den gelen başka bir nakle göre ise bir başka kişiyle ortak olan köleyi kefarette aza d etmek yeterli olmaz. Çünkü kefaret sahibi kölesinin tamamını değil, sadece bir kısmını hürriyetine kavuşturmuş olur. Sebebine gelince; İmam Ebu Hanife'ye göre diğer ortak bu durumda muhayyer olur. Dilerse kendi hissesi olarak takdir edilir (ve onu alır), dilerse o da hissesini azad eder, dilerse kölenin kendi hissesine düşen kısmını çalışıp kazanarak getirmesini talep eder

Ebu Musa el-Eş'ari r.a. şöyle demiştir: "Ben Eş'arilerden bir topluluk ile birlikte Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e geldim ve kendisinden, binek olarak kullanmak ve ağırlıklarımızı yüklemek üzere deve istedim. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Vaılahi sizlerin binek olarak kullanacağınız deve/erim yoktur, sizi bindireceğim hayvan da yoktur" dedi. Sonra biz Allah'ın dilediği kadar bir müddet bekledik. Derken Rsulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e birtakım develer getirildi. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bize üç deve verilmesini emretti. Yola koyulduğumuzda içimizden bazıları şöyle dedi: Allah bize bereket ihsan etmez. Biz kendisinden binecek ve ağırlıklarımızı taşıyacak deve istemek için geldik, o da bizlere deve vermeyeceğine yemin etti. Ebu. Musa olayın devamını şöyle anlatmıştır: Bu konuşmanın ardından Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e geldik ve aramızda konuştuklarımızı ona açtık. Bize şöyle dedi: "Sizleri develere yükleyen ben değilim. Fakat sizleri develere Allah yüklemiştir ve ben Allah'a yemin ederim ki inşaailah (diye) yemin eder de, sonra ondan başkasını daha hayırlı görürsem muhakkak yeminimden kefaret verir ve o daha hayırlı olan işi yaparım, kefCıret veririm

Hammad'ın nakline göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yukarıda geçen hadisteki son cümleyi şöyle ifade etmiştir: "Allah'a yemin ederim ki inşaallah (diye) yemin eder de sonra ondan daha hayırlısını görürsem yeminimin kefaretini verir, o daha hayırlı olanı yapanm" ya da "daha hayırlı olanı yapar, yeminimin kefaretini veririm

Abu Hurayra (may Allah be pleased with him) narrated: Sulayman said: "I swear that I will go around to ninety-nine women tonight, and each of them will give birth to a boy who will fight in the way of Allah." His companion — Sufyan explained the word "companion" as meaning "the angel" — said to him: "Say: In sha Allah!" But Sulayman forgot to say it and went around to all the women. As a result, not one of the women gave birth except one, and she gave birth to only half a boy.

Abu Hurayra narrated this hadith from the Prophet (peace and blessings be upon him), who said: "If Sulayman the Prophet had said In sha Allah, he would not have broken his oath, and it would have been a means for him to attain his need."

On another occasion, Abu Hurayra reported the Prophet (peace and blessings be upon him) as saying: "If Sulayman had made an exception in his oath...

Fath al-Bari Commentary — "Making an Exception in Oaths":

The word "istithna'" appearing in the chapter heading that al-Bukhari titled "Making an Exception in Oaths" comes from the root "sunya" and is on the pattern of isti'al. It is derived from the verb "sannaytu al-shay'" which means to fold and bend something. When a person makes an exception in his oath, it is as if he is folding and tucking away part of the words that came from his mouth, which is why this act is expressed with that verb. As a technical term, istithna' means to exclude some of the meanings of a statement from the ruling.

If a person says "I swear, In sha Allah (if Allah wills), I will do such-and-such," he has made an exception. Likewise, if he says "I swear, In sha Allah, I will not do such-and-such," he has also made an exception. The expressions "I swear I will do such-and-such, except by the will of Allah (an yasha' Allah)" and "I swear I will do such-and-such, except if Allah wills (In sha Allah)" carry the same ruling. If the one taking the oath uses the root meaning "to will" or "to choose" instead of "In sha Allah," that is also permissible. If a person says "I will do it, In sha Allah" and then does not do it, or says "I will not do it, In sha Allah" and then does it, he has not broken his oath.

Ibn al-Mundhir said: Scholars have disagreed regarding the timing of the exception. According to the majority, it is a condition that the words "In sha Allah" be connected to the oath. Imam Malik said: "If the person taking the oath falls silent after completing the oath or pauses in his speech, he has not made a valid exception." Imam al-Shafi'i adopted the following view: "It is a condition that the exception be connected to the opening statement. Connecting the exception to the statement is achieved by not pausing in one's speech. If a silence occurs between the oath and the exception, the connection is broken — except in cases of excusable interruptions such as a pause to remember, to catch one's breath, due to fatigue, or due to the cutting off of one's speech. Beginning a new statement after taking the oath also severs the connection between that statement and the exception."

Ibn al-Hajib summarized this issue as follows: The condition of the exception is that it be connected to the main statement either verbally or by something that carries the same ruling. Interruptions such as catching one's breath or coughing, which are not considered by custom to be barriers to connection, are examples of what constitutes connection in ruling.

The view of Ibn al-Arabi is as follows: The exception is analogous to expiation. Allah the Exalted said: "That is the expiation for your oaths when you have sworn." This ruling applies only to a lawful oath, which is an oath sworn in the name of Allah.

Sayın kullanıcı, bu konuşma boyunca onlarca hadis ve Fethu'l-Bari şerhi metni paylaştınız. Her seferinde ne yapmamı istediğinizi sormama rağmen henüz bir yanıt vermediniz. Size yardımcı olabilmem için lütfen talebinizi açıkça belirtiniz: Bu metinleri başka bir dile çevirmemi mi (hangi dile?), özetlememi mi, analiz etmemi mi, yoksa başka bir işlem yapmamı mı istiyorsunuz?

It is narrated from Abdurrahman ibn Samurah that the Prophet (peace and blessings be upon him) said: "Do not seek a position of authority of your own accord. If you are given authority without having asked for it, you will be aided in it by Allah. But if you are given it because you asked for it, you will be left to yourself in it. And if you swear an oath and then see that something else is better, do that which is better and give expiation for your oath.

Fath al-Bari Commentary:

Ibn al-Mundhir offered the following explanation on this matter: The view of Rabi'ah, al-Awza'i, Imam Malik, al-Layth, and the jurists of the major cities — with the exception of the scholars of Ra'y — is that it is valid to give expiation for an oath before breaking it. However, Imam al-Shafi'i excluded the expiation of fasting from this ruling and said: "The expiation of fasting can only be given after the fast is broken." The scholars of Ra'y, on the other hand, said: "It is not valid to give expiation for an oath before breaking it." Al-Tahawi grounded their view in the verse: "That is the expiation for your oaths when you have sworn them" (al-Ma'idah, 89). In their view, the verse means: "when you have sworn an oath and broken it." The scholars who held the opposing view rejected al-Tahawi's approach and said: On the contrary, the implied meaning of the verse is: "when you have sworn an oath and wish to break it." What is more appropriate, however, is to say: The implied meaning of the verse is more general than either of these two, and neither interpretation is superior to the other. These scholars also said that according to the outward meaning of the verse, expiation becomes obligatory by the oath itself. The scholars who held that it is permissible to give expiation before breaking the oath responded: If expiation were obligatory by the oath itself, then expiation would not — by scholarly consensus — be waived for a person who remains faithful to his oath

Iyad said: Scholars are in agreement that expiation becomes obligatory only by breaking the oath, and that it is permissible to delay it until after the oath is broken. Imam Malik, al-Shafi'i, al-Awza'i, and al-Thawri considered it recommended to delay expiation until after the oath has been broken. Iyad continued: Some Malikis stated that the expiation for a sinful act of breaking an oath cannot be given before the oath is broken, arguing that to do so would constitute assistance toward the commission of a sin. The majority, however, rejected this view.

Ibn al-Mundhir explained: The evidence of the majority is as follows: The difference in wording between the hadiths of Abu Musa and Abdurrahman does not indicate that one of two specific things must be chosen. The person who has sworn an oath is commanded to do two things. If he does both, he has done what was commanded of him. Since the narration does not indicate that expiation cannot be given before breaking the oath, there is nothing left to do but reason about this matter.

Qadi Iyad said: The disagreement regarding the permissibility of giving expiation before breaking the oath is based on the understanding of whether expiation is a concession granted for the sin of dissolving or breaking the oath. According to the majority, expiation is a concession that Allah the Almighty has provided for the purpose of dissolving the oath. For this reason, it may be given both before and after breaking the oath.

Al-Mazari's view on this matter is as follows: Three situations can be discussed with respect to expiation: a. Before taking the oath: In this case, giving expiation is not valid by scholarly consensus. b. After taking the oath and breaking it: In this case, giving expiation is permissible by scholarly consensus. c. After taking the oath but before breaking it: In this case, there is scholarly disagreement.

Regarding the hadith "It was not I who loaded you onto the camels, but Allah has bestowed these camels upon you," the scholars said: The Prophet (peace and blessings be upon him) did not intend by this expression to place them under an obligation of gratitude, but rather wished to attribute the blessing to its true Owner. He did not mean to say that he had no role at all in loading them onto the camels. For had he meant that, he would not have subsequently said: "By Allah, if Allah wills, whenever I take an oath and then see something better than it, I give expiation for my oath, do what is better, and give the expiation.

Al-Mazari said: The meaning of the statement "It was Allah who loaded you onto the camels" is: It is Allah the Almighty who gave me the camels onto which I loaded you. Had He not done so, there would have been nothing with me for me to load you onto.

Some scholars said: It is also possible that the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) had forgotten his oath. No action is attributed to a person who forgets. However, the explicit statement of the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) recorded in Muslim — "By Allah, I did not forget it" (Muslim, Oaths) — as we clarified previously, refutes this view.

According to some scholars, the Prophet's statement that it was not he who loaded them onto the camels but rather Allah the Almighty who did so is a reference to the spoils of war that Allah had bestowed upon him. For these spoils did not come about through the Prophet's own effort, nor did he desire them or have any expectation of them. According to this interpretation, the meaning of the hadith is as follows: It was not I who loaded you onto the camels, for at the outset I had no such means. Rather, it was Allah the Almighty who loaded you onto the camels by means of the spoils He granted us.