88 - Mürtedler

Abdullah b. Mes'ud şöyle demiştir: "İnanıp da imanlarına herhangi bir zulüm bulaştırmayanlar"(En'am 83) ayeti inince bu Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in sahabilerine ağır geldi ve "Hangimiz imanına zulüm karıştırmamıştır!" dediler. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bu, sizin düşündüğünüz zulüm değildir. Lokman Nebi'in 'Doğrusu şirk, büyük bir zulümdür' ayetindeki sözünü bilmiyor musunuz?" buyurdu

Abdurrahman b. Ebİ Bekre'nin babasından nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: "Büyük günahların en büyüğü Allah'a ortak koşmak, ana-babaya asi olmak ve yalan şahitliktir." Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "yalan şahitliği" veya "yalan söz söyleme"yi üç kere tekrar etti. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bu sözü O kadar tekrar etti durdu ki nihayet biz "keşke sussa" dedik

Abdullah b. Amr şöyle anlatmıştır: "Bir bedevi Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e geldi ve "Ya Resulallah! büyük günahlar nelerdir?" diye sordu. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Allah'a ortak koşmaktır" buyurdu. Bedevi "Bundan sonra nedir?" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bundan sonra anaya-babaya asi olmaktır" buyurdu. Bedevi "Bundan sonra nedir?" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Yalan yere yemindir (yeminü'l-ğamus)" buyurdu. Ravi diyor ki: Ben "yeminü'l-ğamus nedir?" diye sordum. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Yalandan yere yemin ederek Müslüman bir kimsenin malını elinden alan kimsenin yeminidir" buyurdu

Narrated by al-Mughirah ibn Shu'bah: Umar (may Allah be pleased with him) consulted them regarding a woman who struck another in the abdomen, causing her to miscarry. The remainder of the hadith is as it appeared previously.

Fath al-Bari Commentary:

"The Fetus (janin) in the Womb." In Arabic, the word "janin" refers to the unborn offspring in the mother's womb. It is called janin because it is concealed (ijtinana) within the womb. When it is born alive, it is called "walad" (child), and when born dead, it is called "siqt" (miscarriage).

"Two women from the Hudhayl tribe quarreled, and one of them threw a stone at the other." These two women were co-wives, both married to Hamil ibn al-Nabighah al-Hudhali. According to the narration of Abu Dawud from Ibn Abbas: When Umar (may Allah be pleased with him) asked about the ruling the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) had given in this matter, Hamil ibn Malik al-Nabighah stood up and said: "I was between the two women when one of them threw a stone at the other and...

"The Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) ruled that a ghurrah — a male or female slave — be given as compensation." According to what Ibn al-Mundhir and al-Khattabi transmitted from Tawus, Mujahid, and Urwah ibn al-Zubayr: a ghurrah is the value of a male or female slave, or a horse. Dawud al-Zahiri and those who followed him in this matter extended the ruling further, stating that anything that can be called a ghurrah is acceptable as compensation.

The word ghurrah originally refers to the white blaze on the forehead of a horse. The word is also used with reference to a human being in the hadith on ablution: "My nation will be called on the Day of Resurrection with their foreheads bright and gleaming." The term ghurrah is applied to anything of value — whether human or otherwise, male or female. According to the majority of scholars, the minimum acceptable standard for a male or female slave given as ghurrah is that the slave must be free from defects that would permit the return of a purchased item, because a defective item is not considered a sound commodity.

"A woman who struck another in the abdomen, causing her to miscarry." In al-Bukhari's narration from Mughirah in the chapter of al-I'tisam, it is stated that Umar asked about "imlas al-mar'ah." The expression "imlas al-mar'ah" means a woman who was struck in the abdomen and thereby caused to miscarry. Umar asked: "Is there anyone who heard the ruling of the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) regarding the miscarried fetus (siqt)?" This explanation is narrower than the interpretation offered by linguists, who say that imlas means a woman delivering her child prematurely — that is, before the full term of pregnancy. This is consistent with what Abu Dawud transmitted in his Sunan from Abu Ubayd. Ibn al-Qatta' stated that the relevant verbal form means "a pregnant woman miscarried.

"Umar consulted them regarding a woman who struck another in the abdomen, causing her to miscarry." Ibn Daqiq al-'Id said: This hadith is a fundamental proof that the fetus has a blood price (diyah) and that ghurrah — either a male or female slave — is required as compensation for it. The ghurrah becomes due when a woman delivers her child dead as a result of an act of aggression. The jurists have imposed conditions regarding the age of the ghurrah, though as previously noted, the hadith does not stipulate this. Umar's consultation with the Companions on this matter is a foundational precedent for the principle that a head of state, when he does not know a particular ruling or has doubt about it or wishes to have it established, should seek guidance from others

From this hadith, we also understand that particular cases may be unknown to those of senior rank while being known to those of lower rank. In this, there is an implicit refutation of the approach of one who, when presented with a report that contradicts his opinion, responds by saying: "If this report were sound, surely so-and-so would have known it." For if someone like Umar was unaware of such a matter, it is all the more possible that those who came after him would be unaware of it.

The jurists have stipulated that for the ghurrah to be obligatory, the fetus must have been born dead from the mother as a result of the aggression. If, on the other hand, the fetus is born alive and then dies, full retaliation (qisas) or a complete blood money (diyah) becomes obligatory. From this incident, it is understood that the ruling in question is specific to the miscarried fetus of a free woman, since the hadith was reported in that context. The jurists have exercised scholarly judgment (ijtihad) in extending the ruling further. The Shafi'is say: What is obligatory regarding the fetus of a slave concubine is one-tenth of her mother's value, just as one-tenth of the mother's full diyah is obligatory in the case of a free woman's fetus

From the hadith it is also understood that the killing in this case was not intentional in the full legal sense (shibh al-amd — quasi-intentional homicide). Allah knows best what is correct.

This hadith has also been cited as evidence for the censure of saj' (rhymed, rhythmic speech) in discourse. The dislike of such speech is applicable when a person forces and contrives it while speaking. Likewise, if a person's speech is harmonious yet it nullifies a right or brings about something false, it is also disliked. However, if a person's speech is naturally flowing and well-ordered, and it concerns a right or a permissible matter, then there is no dislike in it whatsoever.

İkrime şöyle demiştir: Ali r.a.'e birkaç zındık getirildi de o da bunları yaktı. Bu olay İbn Abbas'ın kulağına gidince şöyle dedi: Ben olsaydım Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in "Allah'ın azabı ile azap etmeyin" yasaklamasından dolayı onlara yakma cezası uygulamazdım. Onları Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in "Dinini değiştiren kimseyi öldürünüz!" emrinden dolayı öldürürdüm.

Ebu Musa el-Eş'ari şöyle demiştir: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzuruna vardım. Yanımda Eş'arilerden iki adam vardı. Bunlardan biri sağımda, diğeri de solumda idi. Bu sırada Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem dişlerini misvaklıyordu. Yanımdaki iki kimse de Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den iş istediler. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Ey Ebu Musa!" veya "Ey Abdullah b. Kays!" diye seslendi. Ebu Musa şöyle devam etti: Ben şöyle cevap verdim: Seni hak ile gönderen Allah'a yemin ediyorum ki bu iki kişi içlerinden geçen iş istemeyi bana bildirmediler, dolayısıyla ben onların böyle bir iş isteyeceklerini bilmiyordum. Bu sırada ben onun yukarı kalkmış dudağının altındaki misvakına bakıyordum. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "İş isteyen kimseyi biz işimizde istihdam etmeyiz; fakat sen ey Ebu Musa — yahut ey Abdullah b. Kays — Yemen'e git!" buyurdu. Sonra arkasından Muaz b. Cebel oraya gitti. Muaz, Ebu Musa'nın yanına geldiğinde Ebu Musa onun için bir yastık koydu ve "Bineğinden in!" dedi. Ebu Musa'nın yakınında bağlanmış bir adam bulunuyordu. Muaz "Bu nedir?" dedi. Ebu Musa "Bu bir Yahudi idi, İslam'a girdi, sonra da yine Yahudiliğe döndü" dedi. Muaz "Allah'ın ve Resulü'nün hükmü gereğince o öldürülünceye kadar oturmam!" dedi — bunu üç kez tekrarladı. Bunun üzerine o kişinin öldürülmesi emredildi ve öldürüldü. Sonra Muaz ile Ebu Musa gece ibadeti hakkında aralarında konuşmaya başladılar. Bunlardan biri "Bana gelince, ben gece ibadeti yapar ve uyurum; ibadetimden umduğum sevabı uykumdan da umarım" dedi.

Ebu Hureyre r.a. şöyle demiştir: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem vefat edip, Ebu Bekir halifelik görevine getirildiğinde ve Araplardan bazıları kafir olduğunda Hz. Ömer şöyle dedi: Ey Ebu Bekir! Bu insanlara karşı nasıl savaş açar, çarpışırsın? Halbuki Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "İnsanlarla 'la ilahe illallah' deyinceye kadar savaşmakla emrolundum. Her kim bu 'la ilahe illallah'ı söylerse, haklı olmak hariç benden malını ve canını korumuş olur ve onun hesabı Allah'a aittir" buyurmuştu, dedi. Ebu Bekir şöyle dedi: Allah'a yemin ederim ki namaz ile zekâtı birbirinden ayıranlarla mutlaka savaşacağım. Zira zekât malın hakkıdır. Allah'a yemin ederim, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e vermekte oldukları bir oğlak yavrusunu benden esirgeselerdi, bu esirgeme yüzünden onlarla mutlaka savaşırdım. Hz. Ömer şöyle dedi: Allah'a yemin ederim, Allah'ın Ebu Bekir'in göğsünü savaşa açtığını görünce bunun hak olduğunu anladım.

Ebu Hureyre r.a. şöyle anlatmıştır: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e mescidde bulunduğu bir sırada adamın birisi çıkageldi ve ona seslenerek "Ya Resulallah! Ben zina ettim" dedi. Adam bununla kendini kastediyordu. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ondan yüz çevirdi. Bu sefer o adam Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yüzünü çevirdiği yöne geçerek yine "Ya Resulallah! Ben zina ettim" dedi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ondan yine yüz çevirdi. O da yine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yüzünü döndürdüğü tarafa geçti, bu itirafını tekrarladı. Nihayet kendi aleyhine dört kere şehadet edince Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Efendimiz onu çağırdı. "Sende akıl hastalığı var mı?" diye sordu. Adam "Hayır, yoktur ya Resulallah!" dedi. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Sen muhsan mısın?" diye sordu. O kişi "Evet, muhsanım" diye cevap verdi. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem yanında bulunanlara "Gidin, onu taşlayın!" buyurdu.

İbn Şihab dedi ki: Cabir'i bizzat işiten birisi bana şunu haber verdi: Cabir şöyle dedi: "Ben de onu taşlayanlar arasındaydım. Onu Musalla'da taşladık. Taşlar onu şiddetle yaralayıp acıtınca kaçmaya başladı. Nihayet onu Harre'de yakalayıp orada taşlayarak öldürdük."

Enes b. Malik r.a. şöyle anlatmıştır: Bir Yahudi Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e uğrayarak "es-Samu aleyke = ölüm üzerine olsun!" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ona "Ve aleyke = senin üzerine olsun!" diye mukabele etti. Akabinde Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem yanında bulunanlara "Sizler onun ne söylemekte olduğunu biliyor musunuz? O 'es-samu aleyke' dedi" diye ekledi. Sahabiler "Ya Resulallah! Onu öldürelim mi?" diye sordular. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Hayır! Kitap ehli olanlar size selam verdikleri zaman sizler de onlara 've aleykum' şeklinde söyleyiniz!" buyurdu.

Abdullah b. Dinar'ın İbn Ömer r.a.'den nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Yahudiler herhangi birinize selam verdikleri zaman ancak 'Ölüm senin üzerine olsun (es-Sâmü aleyke)' derler. Bunun üzerine siz de 'Ve aleyke = (senin üzerine de)' deyiniz!" buyurdu. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Bir zimmı veya bir başkası" yani muahid veya Müslüman görünen birisi, "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e üstü kapalı bir biçimde dil uzatırsa" yani onun derecesini eksiltmeye kalkışacak olursa, "bunu açıkça söylemezse..." Bu cümle tekid içindir. Zira üstü kapalı söylemek, açıkça söylemenin aksinedir. "es-Samu aleyke gibi..." İbnü'l-Münzir, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e açıkça dil uzatan kimsenin katledilmesinin vacip olduğu noktasında bilginlerin ittifakı olduğunu söylemiştir. Şafii imamlarından biri olan Ebu Bekir el-Farisi icma bölümünde Hz. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e açıkça iftira sözcüklerinden biriyle dil uzatan bir kimsenin alimlerin ittifakı ile kafir olduğunu nakletmiştir. Böyle bir kimse tövbe etse bile katl cezası düşmez. Çünkü onun attığı iftiranın cezası öldürülmektir. İftiranın cezası tövbe etmekle düşmez. el-Kaffal ise Ebu Bekir el-Farisi'ye itiraz ederek şöyle demiştir: Bir kimse Hz. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e dil uzatmakla kafir olur. Müslüman olmasıyla öldürülme cezası düşer. Saydalani ise katl cezası ortadan kalkar ve iftira cezasını uygulamak gerekir demiştir. Ancak imam, bu görüşün zayıf olduğunu belirtmiştir. Hattabi "Üstü kapalı bir ifadeyle Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e dil uzatan kimsenin Müslüman olduğu takdirde öldürülmesinin vacip olduğu noktasında ihtilaf olduğunu ben bilmiyorum" demiştir. İbn Battal ise şu bilgiyi verir: Bilginler Nebi s.a.v.'e dil uzatan kimse hakkında ihtilaf etmişlerdir. "Muahid ve zimmi Yahudi gibidir." İbnü'l-Kasım'ın nakline göre İmam Malik "Böyle bir kimse Müslüman olmadıkça katledilir. Müslümana gelince, o kendisine tövbe teklif edilmeksizin katledilir" demiştir. İbnü'l-Münzir, Leys, Şafii, Ahmed b. Hanbel ve İshak'ın gerek Yahudi, gerekse başkaları hakkında bu hükmü verdiklerini nakletmiştir. el-Velid b. Müslim'in nakline göre Evzai ve İmam Malik Müslüman hakkında "Bu bir irtidaddır. Müslümana bundan dolayı tövbe teklif edilir" demişlerdir. Kufe bilginlerinden nakledilen bir görüşe göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e dil uzatan kişi, zimmı ise ta'zir edilir, Müslüman ise bu dinden dönmektir.

Jabir ibn Abdullah said: "A man from the tribe of Aslam came to the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) and told him that he had committed adultery, and testified against himself four times. Thereupon the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) ordered that he be stoned, and he was stoned. This man had committed adultery while he was married (muhsan).

Fath al-Bari Commentary: The word "muhsan" is derived from the root "ihsan," which carries the meanings of chastity, being married, being Muslim, and being free. For each of these qualities serves as a barrier preventing the legally responsible person (mukallaf) from committing adultery.

Ibn al-Mundhir said: Scholars have reached consensus that cohabitation based on a void (fasid) marriage or on a dubious basis does not render a person muhsan. Abu Thawr dissented from them and said that such a person does become muhsan. Abu Thawr's evidence is that a void marriage gives rise to certain rulings that also arise from a valid marriage — such as the obligation of a dowry (mahr), the necessity of observing a waiting period (iddah), the establishment of the child's lineage (nasab), and the prohibition of marrying the daughter of that woman by another husband. The response given to Abu Thawr was that the hadith "Ward off the prescribed punishments by means of doubts" is a general statement.

Ibn al-Mundhir continued: Scholars have reached consensus that merely concluding a marriage contract — without consummation — does not render a person muhsan. They differed, however, on whether a person becomes muhsan when he claims that he did not consummate the marriage with the woman. Ibn al-Mundhir says: In such a case, the person becomes muhsan when there is evidence to the contrary, or when the person himself acknowledges consummation, or when it is known that he has a child from that woman. One of the Maliki scholars said: If a man commits adultery with a woman and they disagree on whether consummation actually occurred, the adulterous man is not to be believed — even if they spent only a single night together. As for the time before the adultery — even if the man stayed with that woman as long as he did — he does not become muhsan on account of that alone

Scholars differed on whether a free man's marriage to a slave woman renders him muhsan. The majority held that such a marriage does make the person muhsan. Ata, al-Hasan al-Basri, Qatadah, al-Thawri, the scholars of Kufa, Ahmad ibn Hanbal, and Ishaq said that such a union does not make the person muhsan.

Jurists also differed on whether a man becomes muhsan by marrying a woman from the People of the Book (ahl al-kitab). Ibrahim al-Nakha'i, Tawus, and al-Sha'bi held the view that a woman from the People of the Book does not make the man muhsan. Al-Hasan al-Basri said: If the man does not consummate the marriage with the woman of the People of the Book after she becomes Muslim, she does not make him muhsan. Both of these views were transmitted by Ibn Abi Shaybah (al-Musannaf, V, 536). It has been reported that Jabir ibn Zayd and Ibn al-Musayyab held the view that a woman from the People of the Book does make the man muhsan. Ata and Sa'id ibn Jubayr also held this view.

Ibn Battal said: The Companions and the leading jurists of the major centers of scholarship (fuqaha al-amsar) reached consensus that if a muhsan man commits adultery deliberately, knowingly, and by his own free choice, the punishment of stoning (rajm) is to be applied to him. The Khawarij and some Mu'tazili scholars do not accept this view. They argued that stoning is not mentioned in the Quran. Ibn al-Arabi reported that a group he encountered among the people of the Maghrib also held this view — these being remnants of the Khawarij. The evidence of the majority of jurists is that the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) and the imams after him carried out the punishment of stoning. For this reason, Ali (may Allah be pleased with him) said at the beginning of the previously mentioned hadith: "I have stoned this woman in accordance with the Sunnah of the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him)." In the Sahih of Muslim, it is narrated from Ubadah that the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said: "Take the rulings from me. Allah has prescribed a way for them. When a previously married person commits adultery with another previously married person, the punishment is stoning." (Muslim, Hudud). This hadith will come again later in the chapter on the stoning of a woman who became pregnant through adultery

"The punishment for one who commits adultery with his sister is the punishment applied to the adulterer." According to a narration by Ibn Abi Shaybah, the famous Tabii scholar Jabir ibn Zayd Abu al-Sha'tha said regarding a person who commits adultery with a woman who is forbidden for him to marry (mahram): "His neck is to be struck." The statement of Ali (may Allah be pleased with him) — "I have stoned this woman in accordance with the Sunnah of the Messenger of Allah" — also points to this, for Ali made no distinction between whether adultery was committed with a mahram or a non-mahram woman. Imam al-Bukhari indicated the weakness of the report stating that one who commits adultery with his mahram should be executed

Al-Hazimi said: Ahmad ibn Hanbal, Ishaq, Dawud, and Ibn al-Mundhir held the view that the muhsan person who commits adultery is first to be given the lashing punishment and then stoned. The majority of jurists — and this view is also narrated from Ahmad ibn Hanbal — said that lashing and stoning are not to be combined. These scholars said that the hadith of Ubadah has been abrogated. By the hadith of Ubadah, they mean the hadith of Muslim: "When a previously married person commits adultery with another previously married person, the punishment is one hundred lashes and stoning. When an unmarried person commits adultery with another unmarried person, the punishment is one hundred lashes and exile." (Muslim, Hudud). What abrogated this hadith is — as indicated in the case of Ma'iz — the Prophet's stoning of him without mention of lashing. No lashing of Ma'iz is mentioned in that hadith

Imam al-Shafi'i says: The Sunnah has shown that the lashing punishment is applied to the unmarried person but not to the previously married person. The evidence that the case of Ma'iz occurred after the hadith of Ubadah is that the hadith of Ubadah itself abrogated the first practice of confining adulterers to their homes. The ruling of confinement to the home was abrogated by the lashing punishment, and the hadith added stoning as an additional punishment for the previously married adulterer — and this is clearly and explicitly stated in the hadith of Ubadah. Then lashing was abrogated with respect to the previously married person. This ruling is derived from the practice of sufficing with stoning alone in the case of Ma'iz, and the same was done in the cases of al-Ghamidiyyah, al-Juhaniyyah, and the two Jews — in none of which is lashing mentioned alongside stoning.

Ibn al-Mundhir says: Imam al-Shafi'i objected to some of these points and said: Lashing is found in the Book of Allah, while stoning — as Ali said — is found in the Sunnah of the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him). Both are combined in the hadith of Ubadah, and Ali acted accordingly, with Ubayy agreeing with him. In the case of Ma'iz and the other stoning cases mentioned alongside it, there is no explicit statement that lashing was dropped for the one who was stoned — for it may have been left unmentioned because it was a clear, established principle. What has been explicitly stated cannot be rejected on the basis of a mere possibility

"Was the stoning carried out before or after the revelation of Surah al-Nur?" The benefit of this question is as follows: If the stoning was carried out before the revelation of Surah al-Nur, then al-Shaybani's claim that the stoning punishment was abrogated — on the grounds that the verse mentions lashing as the punishment for adultery — becomes conceivable. If it was carried out after the revelation of the surah, it becomes possible to use this as evidence that lashing was abrogated for the previously married person. However, an objection may be raised that this would constitute the abrogation of the Quran by the Sunnah — and the abrogation of the Quran by the Sunnah is a matter of scholarly disagreement. The response given to this objection is: What is not accepted is the abrogation of the Quran by a solitary (ahad) report from the Sunnah. As for the well-known (mashhur) Sunnah, there is no impediment to it serving as an abrogator. Furthermore, what is at hand is not abrogation at all, but rather the restriction of the lashing punishment specifically to those who are not muhsan

"Abdullah ibn Abi Awfa said: I do not know." The meaning of these words will come a few chapter headings later.

Evidence exists that the stoning was carried out after the revelation of Surah al-Nur. For Surah al-Nur was revealed on account of the incident of al-ifk (the slander against Aishah). Scholars differed — as we mentioned earlier — on whether this incident occurred in the fourth, fifth, or sixth year of the Hijrah. The stoning took place after this. Abu Hurayrah was present at that stoning, and he embraced Islam in the seventh year of the Hijrah. Ibn Abbas, on the other hand, came to Madinah with his mother in the ninth year of the Hijrah.

Suveyd b. Ğafele'nin nakline göre Ali r.a. şöyle demiştir: Size Resuluilah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den bir hadis naklettiğimde yemin olsun ki gökten düşmem, bana onun dilinden yalan uydurmaktan daha sevimlidir. Kendi aramızda konuştuğumda ise "Savaş hileden ibarettir" taktiği geçerlidir. Çünkü ben Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den şöyle işittim: "Zaman'ın ahirinde yaşları küçük, akılları zayıf bir topluluk meydana çıkacaktır. Onlar yaratıkların en hayırlısı olan Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in sözünden birşeyler söyleyeceklerdir. Fakat imanları boğazlarından öteye geçmeyecektir. Onlar okun avı {delip} çıkışı gibi dinden çıkacaklardır. Onlara nerede rastlarsanız öldürünüz. Çünkü bunları öldürmekte öldüren kişiye kıyamet gününde ecir ve sevap vardır

Ebu Seleme ve Ata b. Yesar, Ebu Said el-Hudrl'ye gelerek ona Haruriyye'yi sormuşlar ve "Sen Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Haruriyye'den söz ettiğini işittin mi?" demişlerdir. Ebu Said şöyle cevap vermiştir: "Ben Haruriyye'nin kimler olduğunu bilmem. Ben Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den işittim. Şöyle buyuruyordu: "Bu ümmetin içinde -bu ümmetin içinden demedi- bir kavim çıkar ki onların namazlarını karşısında kendi namazlarınızı hor görürsünüz. Onlar Kur'an okurlar fakat Kur'an boğazlarından yahut " hançerelerinden öteye geçmez. Onlar okun avı delip çıkışı gibi dinden çıkarlar. Okun atıcısı okuna, temrenine, onun yukarsına sarılan sargıya bakar sonra avcı şüphelenerek fuka denilen kiriş yerine kandan bir şey bulaşıp, bulaşmadığına bakar (orada da kan izi göremez)

The StructuredOutput tool has already been used to provide the full translation above. No further action is required.

Ebu Said şöyle anlatmıştır: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ganimet taksimi yaparken Abdullah b. Zi'l-Huveysıra et-Temimi geldi ve "Adil ol ya Resulallah!" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem de ona "Vay sana! Eğer ben adil olmazsam kim adil olur?" buyurdu. Bunun üzerine Hz. Ömer "Müsaade et şunun boynunu vurayım!" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle cevap verdi: "Onu bırak! Şüphesiz onun birtakım arkadaşları vardır ki onların namazları karşısında kendi namazınızı, oruçları karşısında kendi orucunuzu küçük görürsünüz. Onlar okun avı (delip) çıkışı gibi dinden çıkacaklardır. (Avı delip geçen) okun tüyüne bakılır, orada kandan hiçbir eser bulunmaz. Sonra demirine bakılır, orada da hiçbir şey bulunmaz. Sonra okun yaya giriş yerine bakılır, orada da bir şey bulunmaz. Sonra okun ağaç kısmına bakılır, orada da bir şey bulunmaz. Ok avın işkembesi içindeki şeylere ve kana girip çıkmış fakat onlardan hiçbir şey oka yapışıp kalmamıştır. Onların alameti, iki elinden biri -veya iki memesinden biri dedi- kadın memesi gibi -ya da öteye beriye gidip gelen büyük bir et parçası gibi dedi- olan bir adamdır. Onlar, insanlar arasında bir tefrika olduğu zaman ortaya çıkarlar!" Ebu Said şöyle dedi: Ben şehadet ediyorum ki bu hadisi Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den işittim ve yine şehadet ediyorum ki Hz. Ali bunlarla savaşmıştır ve ben de onun maiyetindeydim. Sonunda Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in anlattığı nitelik üzere bir adam getirildi. Ebu Said: "Onlardan sadakaların (taksimi) hususunda seni ayıplayanlar da vardır. Sadakalardan onlara da (bir pay) verilirse razı olurlar, şayet onlara sadakalardan verilmezse hemen kızarlar" (Tevbe 58) ayeti bunun hakkında indi, dedi.

Ḥumayd said: "A man looked into the house of the Prophet, peace and blessings be upon him. The Messenger of Allah ﷺ aimed a wide-headed arrowhead at him." I asked Ḥumayd: "Who narrated this to you?" He replied: "Anas ibn Mālik.

Explanation from Fath al-Bari: "Taking one's right without referring to the ruler (judge)." That is, a person taking what is owed to him from his debtor without a ruling from the judge. "Or carrying out retaliation (qiṣāṣ)" — that is, if a person has the right to kill another in retaliation or to have a limb amputated in retaliation, is it a condition that he bring the matter before a judge, or is it permissible for him to take his right without referring to one? The word "sulṭān" (ruler) in the chapter heading refers to the judge.

Ibn Baṭṭāl said: The jurists who issue legal rulings are in unanimous agreement that it is not permissible for anyone to take his right through retaliation (qiṣāṣ) without first referring to the judge (sulṭān). He continues: Scholars have differed — as was detailed previously — as to whether a person may carry out the prescribed punishment (ḥadd) upon his own slave without referring to a judge. He continues: As for taking one's due property, scholars hold — as will be clarified shortly — that if a person is owed a property debt, the debtor denies it, and the creditor has no witnesses to prove it, it is permissible for that person to take what is owed to him from the debtor.

Ibn Baṭṭāl then responded to the hadith cited above by saying: "This statement was made in the manner of deterring people from prying into others' private lives and using strong language against those who do so." As for our own view: the consensus that Ibn Baṭṭāl refers to appears to be based on what Ismā'īl al-Qāḍī narrated from the jurists consulted in Nuskhat Abī al-Zinād, where it is stated: "It is not appropriate for anyone to carry out any of the prescribed punishments without referring to a judge, except that a person may carry out the adultery punishment upon his own slave. This represents the consensus of the people of Madinah in the time of Abū al-Zinād." As for the response to this: if Ibn Baṭṭāl means that one does not act upon the apparent meaning of the above report, this is, in our view, debatable

"Without permission." This phrase excludes looking inside a house with permission, which would fall outside the scope of the ruling. "If you gouge out his eye" — Ibn al-Qaṭṭā' said that the verb "faqa'a" means to destroy the light of the eye. "..." means sin or accountability. "He aimed a wide-headed arrowhead at him" — meaning he directed the arrowhead toward him. In Arabic, "taṣwīb" means to aim an arrow at its target. "Tasdīd" carries the same meaning. This is the sense in which the word is used in the well-known verse of poetry:

"I teach him archery every day — On the day his arms grew strong, he shot at me."

And Allah knows best.

Ebu Hureyre r.a.'in nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Davaları bir olduğu halde iki topluluk birbiriyle savaşmadıkça kıyamet kopmayacaktır" buyurmuştur. Bu hadisin geniş bir açıklaması inşallah Fiten bölümünde gelecektir. Hadiste sözü edilen "el-fieteyn = iki topluluk"dan maksat, Ali r.a. ile Muaviye r.a. taraftarlarıdır. "Dava" kelimesinden maksat ise tercih edilen görüşe göre İslam'dır

Ebu Hureyre r.a. şöyle anlatmıştır: Huzeyl kabilesinden iki kadın birbiriyle kavgaya tutuştu ve bu esnada biri diğerine bir taş fırlattı ve hem anneyi, hem de karnındaki cenini öldürdü. Taraflar Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in hükmüne başvurdular. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ceninin diyetinin bir köle veya cariyenin gurre olarak verilmesi, kadının diyetinin akılesi tarafından ödenmesi gerektiğine hükmetti. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ana Rahmindeki Cenin'in Hükmü..." İbn Battal şöyle demiştir: Buhari'nin attığı bu başlıktan maksadı, öldürülen kadının diyetinin katil kadının babası ve babasının asabesi üzerine olduğunu vurgulamaktır. Biz de şunu ekleyelim: Kadının babası ve babasının asabesi, kadının kendi asabesidir. Böylece atılan başlık, birinci haberin lafzıyla tam olarak uygun düşmektedir. Buhari'nin bir diğer maksadı da diyetin kadının asabesi üzerine olduğunu belirtmektir. Bunu da naklettiği ikinci hadis açıklamaktadır. Buna göre Nebi s.a.v. kadının diyetinin akılesi üzerine olduğuna hükmetmiştir. Buhari'nin bunu "baba" kelimesiyle zikretmesi, olayın bazı rivayet yollarında gelen ifadeye işaret etmek içindir. "Çocuk üzerine değil" İbn Battal şöyle demiştir: İmam Buhari, öldürülen kadının çocuğunun kendi asabesinden olmadığı takdirde kadın adına diyete katılmayacağını vurgulamak istemektedir. Çünkü diyeti ödemekle zevi'l-erham değil, asabe yükümlüdür. Bundan dolayı ana bir kardeşler, kardeşlerinin diyetine katılmazlar. İbn Battal şöyle der: Bu haberin gereği, anneye mirasçı olan kimseler onun asabesinden olmadıkları takdirde onun adına diyet ödemekle yükümlü olmadıklarıdır. Bu İbnü'l-Münzir'in dediği gibi bilginler arasında ittifakla kabul edilen bir husustur. Biz de şunu hatırlatalım: Bundan önce Usame b. Umeyre'nin rivayetinde şöyle bir cümlenin yer aldığını ifade etmiştim: "Kadının babası diyeti onun çocukları öder deyince, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem 'Diyeti ödemekle asabe yükümlü olur' buyurdu." (Beyhaki, Sünen, VIII)

Abdullah b. Mes'ud r.a. şöyle demiştir: "İnanıp da imanlarına herhangi bir zulüm bulaştırmayanlar var ya işte güven onlarındır ve onlar doğru yolu bulanlardır"(En'am 82) ayet-i kerimesi indiğinde bu Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in sahabilerine ağır geldi ve "Hangimiz nefsine zulmetmiyor ki!" dediler. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bu sizin zannettiğiniz gibi değildir. O ancak Lokman'ın oğluna 'Yavrucuğum Allah'a ortak koşma! Doğrusu şjrk. büyük bir zulümdür"(Lokman 13) buyurduğu zulümdür" dedi

Hadith 1: Ömer b. el-Hattab r.a. şöyle anlatmıştır: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in hayatta olduğu günlerden birinde Hişam b. Hakim'in Furkan suresini okuduğunu işittim. Hişam'ın kıraatini dinledim, bir de ne göreyim bu sureyi Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in bana okutmadığı birtakım lehçelerle okuyordu. Az kalsın namazın içinde üzerine atılacaktım. Fakat selam verinceye kadar bekledim. Sonra selam verince ridasını -yahut ridamı- yakasından yakalayıp "Bu sureyi sana kim okuttu?" diye sordum. Hişam "Bu sureyi bana Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem okuttu" dedi. Ona "Yalan söyledin! Vallahi Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bu sureyi bana senin okumakta olduğundan başka türlü okuttu!" dedim ve onu yakasından tutarak Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına götürdüm ve "Ya Resulallah! Ben bunun Furkan suresini senin bana okutmadığın birtakım lehçelerle okurken işittim. Halbuki Furkan suresini bana bizzat sen öğretmiştin" dedim. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Hişam'ın yakasını bırak ey Ömer!" buyurdu. Ona da "Hişam! Oku" diye emretti. Hişam da ona karşı benim kendisinden okuduğunu işittiğim kıraatle okudu. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bu sure böyle indirildi" buyurdu. Bundan sonra Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bana da "Ömer oku!" diye emretti. Ben de okudum. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bu sure böyle indirildi" buyurdu. Bundan sonra da "Şüphesiz bu Kur'an yedi lehçe üzerine indi. Bundan hangisi kolayınıza gelirse, onu okuyunuz!" buyurdu

Hadith 2: İtban b. Malik r.a. şöyle demiştir: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem gün yükseldiği vakit bana geldi. Bizimle birlikte namaz kılanlardan biri "Malik b. Duhşun nerede?" dedi. Aramızdan bir kişi "O Allah'ı ve Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i sevmeyen bir münafıktır!" dedi. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Ona böyle demeyiniz! O 'La ilahe illallah' diyor ve bununla da Allah'ın rızasını istiyor" buyurdu. O sözü söyleyen kimse "Evet öyledir" dedi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Şu muhakkak ki kıyamet günü tevhid ile gelecek her bir kul üzerine Allah ateşi elbette haram kılmıştır" buyurdu.

Tüm yanıtlarımda StructuredOutput aracını kullanmaktayım. Lütfen incelememi istediğiniz hadis metnini veya konuyu paylaşın; hemen yardımcı olayım.