87 - Diyet

Abdullah b. Mes'ud şöyle demiştir: Adamın biri: "Ya Resulallah! Allah katında hangi günah en büyüktür" diye sordu. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Allah seni yarattığı halde Allah'a ortak ilah kabul etmendir" buyurdu. O adam "Sonra hangisi?" diye sordu. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Sonra beraberinde yemek yemesinden korktuğun için çocuğunu öldürmendir" buyurdu. Soruyu soran kişi "Bundan sonra hangisi?" dedi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Sonra komşunun eşiyle zina etmendir" buyurdu. Bunun üzerine Allahu Teala Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in söylediklerinin tasdiki olmak üzere şu ayetleri indirdi: "Yine onlar ki, Allah ile beraber (tuttukları) başka bir ilah'a yalvarmazlar, Allah'ın haram kıldığı can'a haksız yere kıymazlar ve zina etmezler. Bunları yapan günahımın cezasını) bulur. "(Furkan)

İbn Ömer'in nakline göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Mu'min kişi dokunulması haram bir kanı dökmedikçe dininden bir genişlik içindedir" buyurmuştur

Abdullah b. Ömer "Nefsini içine atan kimseler için hiçbir çıkış yeri olmayan işlerin helak edicilerinden biri, dokunulmaz olan bir kanı helal bir sebep olmaksızın dökmektir" demiştir

Abdullah b. Mes'ud'un nakline göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "(Kıyamet gününde) insanlar arasında verilecek ilk hüküm kan davaları hakkındadır" buyurmuştur

Ubeydullah b. Adiy'in Zühre oğullarının yeminli dostu olan ve Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte Bedir'de savaşa katılan el-Mikdad b. Amr el-Kindî şöyle anlatmıştır: Bir gün Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e "Ya Resulallah! Ben bir kafirle karşılaşsam, onunla vuruşsak da o kılıcıyla elimi vurup kesse, sonra benden kaçıp bir ağaca sığınsa ve 'Ben Allah için Müslüman oldum' dese, onu bu kelime-i tevhidi söyledikten sonra öldürebilir miyim?" diye sordum. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Hayır, onu öldürme!" buyurdu. Bunun üzerine "Ya Resulallah! O benim iki elimden birisini kesip kopardı, tevhid kelimesini elimi kopardıktan sonra söyledi. Ben onu öldürebilir miyim?" dedim. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Sakın öldürme! Onu öldürürsen o seni öldürmezden önceki konumunda olur, sen de onun söylediği tevhid kelimesini söylemezden önceki konumunda olursun" buyurdu.

Abdullah b. Mesud r.a.'in nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Haksız yere öldürülen her nefsin öldürülme günahından mutlaka bir pay ilk Ademoğlu üzerine de olur" buyurmuştur

Abdullah b. Ömer'in nakline göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Benden sonra birbirinizin boyunlarını vuran kafirlere dönmeyiniz" buyurmuştur

İbn Abbas r.a. şöyle demiştir: Maiz b. Malik, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e getirilince, Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem ona "Belki öpmüşsündür yahut ellemiş ya da bakmışsındır?" dedi. Maiz "Hayır Ya Resulallah!" dedi. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem herhangi bir kinayeli sözcük kullanmayarak açıkça "Sen onunla cinsel ilişkiye girdin mi?" diye sordu. İbn Abbas şöyle der: Maiz zina ettiğini açıkça ikrar edince, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem recm edilmesini emretti. Fethu'l-Bari Açıklaması: İmam Buhari'nin atmış olduğu bu başlık, devlet başkanının (yetkili makamın) had suçunu ikrar eden kişiye bu cezayı kendisinden savuşturacak şeyi telkin etmesinin caiz olduğunu vurgulama amaçlıdır. Bazı bilginler bu uygulamanın devlet başkanının zina kelimesini kullanırken hata ettiğini veya anlamını bilmediğini düşündüğü kimselere mahsus olduğunu söylemişlerdir. "Lealleke kabbeite" yani belki o kadını öpmüşsündür, "ev ğamezte" yani gözünle veya elinle işaret etmişsindir ya da elinle dokunmuş veya ellemişsindir demektir.

Abdullah b. Amr'ın nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Büyük günahlar Allah'a ortak koşmak, ana-babaya karşı gelmek -veya - yalan yere yemin etmektir (yeminü'l-ğamus)" demiştir. Ravi Şu'be hadisi böyle şüpheli rivayet etmiştir. Muaz'ın Şu'be'den nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Büyük günahlar, Allah'a ortak koşmak, yalan yere yemin etmek (ğamus yemini), anababaya karşı gelmek -yahut adam öldürmektir-" buyurmuştur

Enes b. Malik r.a.'in nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Büyük günahların en büyüğü Allah'a ortak koşmak, adam öldürmek, ana-babaya eza etmek ve yalan söylemek -yahut- yalan yere şahitlik yapmaktır" buyurmuştur

Cerir b. Abdullah şöyle demiştir: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem veda haccında bana "insanları sustur" diye emretti ve okuduğu hutbede "Benden sonra kafirlerin adetine dönüp birbirlerinizin boyunlarını vurmayınız!" buyurdu.

Ubade b. Samit şöyle anlatmıştır: Ben Akabe gecesinde Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'le bey'at etmiş olan nakiblerden birisiydim. Biz: o gece Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e şu şartlar üzerine bey' at ettik. Allah' a hiçbir şeyi ortak koşmamak, hırsızlık yapmamak, zina etmemek, Allah'ın haram kıldığı cana kıymamak, yağma yapmamak, asi olmamak, bunlara sadık kaldığıriuz takdirde cennetle müjdelenmek, bu günahlardan birini işlersek bunun hükmünün Allah'a ait olması (üzerine bey'at ettik)

Abdullah b. Ömer'in nakline göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Kim bize silah çekerse artık o kimse bizden değildir" buyurmuştur. Bunu Ebu Musa da Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den rivayet etmiştir.

Al-Ahnaf ibn Qays narrated: "I was going to help this man (referring to Ali, may Allah be pleased with him, during the Battle of Siffin) when Abu Bakrah came before me and asked: 'Where are you going?' I replied: 'I am going to help this man!' He said to me: 'Go back! For I heard the Prophet, peace and blessings be upon him, say: When two Muslims meet with their swords, both the killer and the killed are in the Fire.' I asked: 'O Messenger of Allah, that applies to the killer — but what about the one who is killed?' The Prophet, peace and blessings be upon him, replied: 'The one who is killed was also eager to kill his companion.'

Fath al-Bari Commentary:

The verse referenced in the chapter heading is the opening part of the following: "Whoever kills a soul unless for a soul or for corruption done in the land — it is as if he had slain all mankind" (Al-Ma'idah: 32). The first hadith cited here — "For every soul killed unjustly, the first son of Adam bears a share of the guilt of that killing" — corresponds to this ruling of the verse. The remaining twelve hadiths concern the gravity of the sin of murder.

Ibn Battal said: These hadiths highlight how enormously sinful murder is, and emphasize with strong language the necessity of abstaining from it.

Ibn Battal also said: The scholars of the salaf (early generations) disagreed regarding what is meant by the expressions "as if he had slain all mankind" and "as if he had saved all mankind." Some scholars stated that the meaning is to emphasize the severity of the sin of murder and to underscore the immense responsibility of killing a believer. Al-Tabari transmitted that al-Hasan al-Basri, Mujahid, and Qatadah held this view. Al-Hasan al-Basri said: "Whoever kills a single soul will enter Hellfire just as if he had killed all of mankind." Some scholars stated that the meaning is that all people become his adversaries. Other scholars stated that whoever kills a believer, all people become entitled to exact retribution (qisas) from him, just as they would be if he had killed all of them — because a single death sentence is applied to him as retribution on behalf of all. Al-Tabari transmitted this view from Zayd ibn Aslam. Al-Tabari himself preferred the view that the purpose of the verse is to emphasize the greatness of the punishment and the severity of the warning, for in the verse, killing one person and killing all of mankind are made equal in terms of drawing Allah's wrath and punishment. Conversely, a person who does not kill anyone is like one who has saved all of mankind, since everyone remains safe from his hand.

The "first son of Adam" mentioned in the hadith refers to Cain (Qabil), according to the majority of scholars.

The word "al-kifl" in the hadith means "a share" or "a portion." It is most commonly used in the context of reward and recompense, while according to a minority view, it may also be used in the context of sin. In the verse: "O you who have believed, fear Allah and believe in His Messenger; He will give you a double portion (kiflayni) of His mercy" (Al-Hadid: 28), it carries the meaning of a share of reward and recompense. In the verse: "Whoever intercedes for an evil cause will have a share (kifl) of it" (An-Nisa: 85), it is used in the sense of a share of sin

From the statement "for he was the first person to establish the practice of murder," it follows that the person who first initiates a practice is written either a reward or a sin for it. The juridical principle that assisting in something unlawful is itself forbidden is based on this. According to the narration of Muslim from Jarir, the Prophet, peace and blessings be upon him, said: "Whoever introduces a good practice in Islam, he and all those who act upon it will receive its reward until the Day of Resurrection. Whoever introduces an evil practice in Islam, he and all those who act upon it will bear its sin until the Day of Resurrection." (Muslim, Knowledge and Zakah) It has been said that this applies to a person who has not repented from the practice he introduced.

"Do not revert after me to disbelievers, striking one another's necks!

Eight opinions have been put forward regarding the meaning of this statement:

1. The statement is to be taken at face value, as the Kharijites understood it.
2. The statement concerns those who consider such killing to be lawful.
3. It means: Do not return as those who deny the rights of blood, of Muslims, and of religion.
4. Do not become people who perform the acts of disbelievers by killing one another.
5. Do not return as people who bear arms. For in Arabic, the expression means "he covered his armor with a piece of cloth."
6. Do not return as people who are ungrateful for Allah's blessings.
7. The intended meaning of this expression is not its literal sense, but rather to discourage that very act.
8. Do not return as people who pronounce takfir (excommunication) upon one another — meaning that one faction should not call the other "kafir" and declare them disbelievers.

After these, I found a ninth and tenth interpretation as well, which I have mentioned in the chapter on Fitan (Tribulations). A more detailed explanation of the hadith will, God willing, be provided in the Fitan chapter.

"Silence the people." That is: ask them to be silent so that they listen to what I have to say.

"We launched a raid on that people at the time of Fajr." That is, we attacked those people in the early morning before they even had a chance to comprehend what was happening. In Arabic, one says "sabahtuhu" meaning "I came upon him suddenly in the morning." This word is used in this sense in the verse: "And there came upon them in the morning a punishing strike that was permanent" (Al-Qamar: 38).

"When we surrounded and captured him" — that is, when we caught up with him and he was encircled from all sides by us.

"Why did you kill him after he said 'La ilaha illallah'?" Ibn al-Tin said: The Prophet's reproach here is an instruction and a teaching for the purpose of admonition. The intention is that no one should dare to kill a person who has uttered the declaration of faith.

Al-Qurtubi said: The Prophet's, peace and blessings be upon him, repetition of this question and his refusal to accept Usamah's excuse constitute a strong deterrence from committing such an act.

"I wished that I had not become a Muslim until today." That is, he wished he had embraced Islam at that very moment, because Islam erases all previous mistakes and sins. Usamah wished to have entered Islam at precisely that moment in order to be free from the responsibility of that act. He was not wishing that he had not been a Muslim before that moment.

Al-Qurtubi said: Usamah's words indicate that — due to the severe reproach he had heard from the Prophet, peace and blessings be upon him — he considered his previous righteous deeds to be insignificant in the face of the act he had committed. His wish of this kind is an expression of exaggeration. That it is an exaggeration is evident from one of the chains of transmission through al-A'mash, where the wording is: "I wished I had become a Muslim on that day.

"Whoever raises a weapon against us is not of us.

What is meant here is: Whoever raises a weapon against Muslims in order to fight them is not of them, because this act instills fear in their hearts. Raising a weapon to protect them, on the other hand, is not the same, for in that case the weapon is drawn in their favor, not against them. "Is not of us" means: he is not following our path and way.

The fact that the Prophet, peace and blessings be upon him, used this expression in absolute terms — despite the possibility that he intended the meaning "he is not of the religion of Islam" — is for the purpose of exaggeration in deterrence and intimidation.

"In the Fire" — that is, they are in the Fire if Allah wills to place them therein. For both the killer and the killed have committed an act that deserves punishment. Al-Khattabi said: The warning in this hadith is directed at someone who kills for the sake of worldly enmity or in pursuit of property. For a person who fights against oppressors or kills one who attacked him in self-defense is not included in this warning, since he is permitted by Islamic law to fight in such circumstances.

Narrated by Anas ibn Malik: A Jewish man crushed the head of a female slave between two stones. The slave was asked: "Who did this to you? Was it such-and-such person, or such-and-such person?" When the name of the Jewish man was mentioned, she gave a sign confirming it. The Jewish man was brought to the Prophet (peace and blessings be upon him) and detained there. When he finally confessed his crime, his head was likewise crushed between two stones.

Fath al-Bari Explanation: "Interrogating a killer for the purpose of obtaining a confession, and the status of confession in hadd punishments." Ibn Abd al-Barr said: The jurists have reached consensus that a slave who kills a free person shall be executed in retaliation (qisas), that a woman who kills a man shall be executed in retaliation, and that a man who kills a woman shall also be executed in retaliation. However, a view transmitted from some companions such as Ali (may Allah be pleased with him) and from some scholars of the Tabi'un such as al-Hasan al-Basri holds that when a man kills a woman, her relatives — if they wish to execute that man in retaliation — are obligated to pay half of the blood money (diya). If they choose not to execute him in retaliation, they receive the full diya.

Ibn Abd al-Barr says: Such a view has not been authentically transmitted from Ali (may Allah be pleased with him). Rather, it belongs to Uthman al-Batti, one of the jurists of Basra. That a man and a woman are equal in terms of qisas is demonstrated by the following point of scholarly consensus: if a person who is missing a hand or blind in one eye deliberately kills a sound and complete person, qisas must be applied against him. The fact that the victim was blind in one eye or missing a hand does not entitle the killer to receive the equivalent of that deficiency from the diya

Imam Bukhari's chapter heading "Interrogating a killer for the purpose of obtaining a confession" refers to the interrogation of a person accused of murder against whom no evidence (bayyina) exists, for the purpose of obtaining his confession.

"He crushed the head of the female slave." The words "al-radd" and "al-radh" in the text of the hadith carry the same meaning. The "female slave" mentioned in the hadith may refer to an actual slave woman, or it may refer to a free girl who had not yet reached the age of puberty. The hadith of Anas narrated by Hisham ibn Zayd in the following section states: "A female slave who was wearing silver ornaments went out from a house in Medina. A Jewish man threw a stone at her." The word "awdah" in that hadith means silver ornaments, according to Abu Ubayda.

"He was detained there. When he finally confessed his crime..." — This expression indicates that it is appropriate for a judge to draw conclusions against those accused of murder. The judge treats suspects kindly in order for them to confess their crimes and so that they may be detained based on their confessions. The case of criminals who come forward voluntarily to repent is different from this, as the judge would turn away from a person who does not explicitly state that they committed the crime — for if they confess, the hadd punishment must be applied to them. The continuation of the above incident necessitates that no evidence existed against that Jewish man and that he was punished based solely on his confession. It is also understood from the hadith that claiming blood and making a demand based on a mere complaint and gesture is permissible

Al-Mazari said: This hadith serves as a refutation of those who deny the application of qisas with instruments other than a sword, and of those who deny that a man who kills a woman may be executed in retaliation for her. The phrase in the hadith means: he crushed her head with a stone.

Hişam b. Zeyd'in nakline göre dedesi Enes b. Malik şöyle anlatmıştır: Medine'de üzerinde gümüş zınet eşyası bulunan bir cariye dışarı çıkar. Bir Yahudi ona taşla vurur. Cariye son nefeslerini verirken Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e getirilir. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ona "Seni filanca mı öldürdü?" diye sorunca, cariye başını kaldırır. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem soruyu tekrar ederek "Seni filanca mı öldürdü?" der. Cariye başını kaldırır. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem üçüncü kez "Seni filanca mı öldürdü?" deyince, cariye başını indirir. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem o kişiyi çağırtır ve iki taş arasında onu öldürür.

Ebu Hureyre'nin nakline göre Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) "Sakın babalarınızdan yüz çevirip uzaklaşmayınız! Her kim babasından yüz çevirip onu terk ederse nankörlük etmiş olur." buyurmuştur.

Enes'in nakline göre yahudinin biri üzerinde gümüş zınet eşyaları bulunan bir cariyeyi taşla öldürür. Bu cariye ölmek üzere iken Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e getirilir. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ona "Seni öldüren filanca mıydı?" der. Cariye başıyla "hayır" işareti yapar. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ikinci kez sorduğunda başıyla yine "hayır" işareti yapar. Üçüncü kez sorduğunda başıyla "evet" işareti yapar. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem o kişiyi kısasen iki taşla öldürür

Fethu'l-Bari Açıklaması: "Taşla kısas etme." Yani taşla kısas etmenin hükmü. Kaved, Arapçada kısasta mislilik demektir. İmam Buhari bu konuda yahudiyle cariye olayından söz eden Enes hadisine yer vermiştir. Bu hadisin geniş bir açıklaması kısa bir süre önce geçmişti.

Hadith 1: Ebu Zübyan tahdis edip şöyle dedi: Ben Usame b. Zeyd b. Harise r.a.'dan işittim, o tahdis ederek şöyle dedi: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bizi Cuheyne kabilesinden el-Huraka boyu üzerine cihada göndermişti. Bizler sabah vakti o kavme baskın yaptık ve onları bozguna uğrattık. Ben, Ensar'dan bir adamla beraber onlardan bir kimseye yetiştik. Biz onu kuşatıp yakalayınca "La ilahe illallah" dedi. Bu tevhid sözü üzerine Ensari arkadaşım ondan kendini çekti. Fakat ben mızrağımı ona sapladım ve onu öldürdüm. Medine'ye geldiğimizde bu hadise Peygamber'e ulaştı da bana: "Ya Usame! Sen o adamı 'La ilahe illallah' demesinin ardından niçin öldürdün?" buyurdu. "Ya Resulallah! O bu sözü ancak ölümden sığınmak için söylemiştir" dedim. "Sen onu 'La ilahe illallah' demesinin ardından niçin öldürdün?" buyurdu ve bu soruyu bana karşı devamlı tekrar ediyordu. Ben: "Keşke bu günden önce Müslüman olmayaydım!" diye temenni ettim

Hadith 2: Ebu Hureyre r.a.'in nakline göre Mekke'nin fethi yılında Huzaa kabilesi Leys oğullarından bir adamı öldürdü. Bu kişi cahiliye döneminde Huzaa kabilesine mensup birisini öldürmüştü. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ayağa kalkarak şöyle buyurdu: "Allahu Teala filin Mekke'ye girmesine mani oldu, onlara Nebisini ve mü'minleri musallat kıldı. Dikkat ediniz Mekke benden önce hiç kimseye helal olmadı. Benden sonra da hiç kimseye helal olmayacaktır! Dikkat ediniz Mekke bana bir günün belli saatinde helal kılındı. Dikkat ediniz Mekke şu içinde bulunduğum saatte haramdır. Buranın dikeni koparılamaz, ağacı kesilemez, yere düşürülmüş bir eşya sahibini aramak maksadı hariç alınamaz. Bir yakını öldürülen kimse iki seçenekten birisi ile muhayyerdir. Ya kendisine fidye verilir ya da katil kısas edilir." Bunun üzerine Yemenlilerden Ebu Şah adında bir kişi ayağa kalktı ve "Bana yaz ey Allah'ın Resulü!" dedi. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bunları Ebu Şah için yazınız" buyurdu. Sonra Kureyş'ten bir kişi ayağa kalktı ve "Ya Resulallah! İzhir otu hariç olsun. Çünkü biz bu otu evlerimizde ve kabirlerimizde kullanıyoruz" dedi. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "İzhir otu hariç" buyurdu.

Abdullah ibn Amr narrated that the Prophet (peace and blessings be upon him) said: "The major sins are: associating partners with Allah (shirk), disobeying one's parents, murder, and false oath.

This hadith is also recorded under numbers 6780 and 6920.

Fath al-Bari Commentary:

A false oath is called a "ghamus" (submerging) oath, because it submerges its swearer in sin and then subsequently into the Fire. Ibn al-Tin said that a false oath plunges a person into sin. For this reason, Imam Malik held the view that a false oath has no expiation (kaffara), basing this on the verse: "Allah will call you to account for your deliberate oaths." (Al-Ma'ida, 5:89). A false oath is not a "mun'aqid" (binding) oath. A mun'aqid oath is one that is possible to dissolve. In a false oath there is no element of goodness whatsoever.

Abu Ubayda said: The word in the verse encompasses every form of corruption. Al-Tabari said: The verse means: "Do not use the oath you have sworn to those you have made agreements with as a tool of betrayal and harm against them. When you swear, they trust you — yet internally you plot to deceive them." The reason the author cited this verse under the chapter heading on false oaths is that the verse contains a threat against the one who intentionally swears a false oath.

Muhammad ibn Nasr, while discussing the scholarly disagreements on this issue, and after him Ibn al-Mundhir and then Ibn Abd al-Barr, stated that the Companions of the Prophet (peace and blessings be upon him) were unanimous that a false oath has no expiation.

Adam ibn Abi Iyas narrated in the Musnad of Shu'ba, and Ismail al-Qadi in al-Ahkam, from Ibn Mas'ud: "We used to hold that the oath with no expiation is the ghamus oath. The ghamus oath is one in which a person swears falsely in order to take a portion of his brother's wealth for himself." There is no disagreement among the Companions on this matter. Their position was based on the fact that a false oath is a greater sin than disbelief in some respects.

However, al-Hakam, Ata, al-Awza'i, Ma'mar, and al-Shafi'i held the view that expiation is required, saying that the one who swears falsely is more in need of expiation than others, and that giving expiation can only bring him good. What is incumbent upon such a person is to return to the truth and restore the rights of the wronged party. If he only gives expiation without doing so, the expiation does not remove the injustice he has committed — it merely brings him some benefit.

Al-Shafi'i used as evidence the hadith at the beginning of the Book of Oaths: "Let him do the better thing and give expiation for his oath," and ruled that the one who breaks an oath must give expiation. From this hadith it is concluded that expiation is legislated for one who swears an oath and then breaks it.

İbn Abbas r.a.'ın nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "İnsanların Allahu Teala'ya en sevimsizi üçtür: Bunlar Harem bölgesinde inkarcı, İslam'da cahiliye adetlerini isteyen ve bir kimsenin kanını haksız yere akıtmak için talep edendir" buyurmuştur. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Bir kişinin kanını haksız yere talep etme" den maksat, bunun hükmüdür. Mühelleb ve başkaları şöyle demişlerdir: Hadiste sözü edilen üç kişiden maksat bunların günah işleyenler arasında Allahu Teala'nın en sevmediği kişiler olduklarıdır. İfade Nebi s.a.v.'in "ekberu'l-kebair = büyük günahların en büyüğü" ifadesine benzemektedir. Aksi takdirde şirk, günahların tümü içinde Allahu Teala'ya en sevimsiz olanıdır. "Harem bölgesinde inkarcı" "Mülhid" kelimesi esasen haktan sapan, meyleden demektir. "İlhad" doğrudan sapmak anlamına gelir. Küçük günah işleyen kimse de haktan saptığı için bu açıklama problemli görülmüştür. Ancak "mülhid" kelimesi örfte dinden çıkanlar anlamında kullanılmıştır denilerek bu itiraza cevap verilmiştir. Dolayısıyla bir günah işleyen kimseye "mülhid" denildiğinde bununla işlediği günahın ne kadar büyük olduğuna işaret edilmiş olmaktadır. "İslam'da cahiliye adetlerini isteyen" yani bir kimsenin bir başkasından alacağı olur ve alacağını o kişiyle babası veya çocuğu ya da akrabası gibi ortak kan bağı olmayan birisinden ister. Bazıları bundan maksadın cahiliye yaşantısını sürdürmek veya yaymak ya da hayata geçirmek isteyen kimseler olduğunu söylemişlerdir. "cahiliye adeti" cahiliye insanlarının yaptıkları gibi bir komşuyu komşusu dolayısıyla ve bir müttefiği ittifak yaptığı kimse dolayısıyla sorumlu tutmak ve buna benzer uygulamalar demektir. Cahiliye dönemi insanlarının inandıkları şeyler de cahiliye adeti kavramına dahildir. Bundan maksat İslam'ın vazgeçirdiği uğursuz sayma, kehanet ve buna benzer şeylerdir. Taberani ve Darekutni'nin Ebu Şureyh'ten nakillerine göre Nebi s.a.v. "İnsanlar içinde Allahu Teala'ya en karşı gelen kişi katilinden başkasını öldüren veya İslam'da cahiliye döneminden kalma kanın davasını güdendir" buyurmuştur. (Darekutni, Sünen, III, 96; Taberani, el-Mu'cemü'l-kebir, XXII, 190) Bu hadiste geçen "cahiliye adeti"ni bu şekilde tefsir etmek mümkündür.

Aişe r.anha şöyle anlatmıştır: Uhud savaşı günü iblis insanların arasında "Ey Allah'ın kulları! Arkanıza dikkat!" diye bağırdı. Bunun üzerine önde bulunanlar arkaya döndüler ve bu kargaşa içinde el-Yeman'ı öldürdüler. Onun oğlu Huzeyfe "Babam o! Babam o!" dediyse de onu öldürdüler. Huzeyfe "Allah sizi affetsin" dedi. Ravi şöyle der: Onlardan bir grup yenilmiş ve Taif'e sığınmıştı. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ölüm olayının ardından yanlışlıkla öldürmenin affı." Yani ölümün gerçekleşmesinden sonra maktulün değil, onun velisinin affı. Çünkü maktulün öldükten sonra affı imkansızdır. Öte yandan maktulün de bu affa girme ihtimali vardır. Buharl'nin "Ölüm olayının ardından" şeklinde kayıtlaması bunun eserinin ancak öldükten sonra ortaya çıkmasından dolayıdır. Zira maktul, karşı tarafı affedip, sonra da ölse bu aftan herhangi bir sonuç çıkmaz. Zira yaşasaydı affetmek sözkonusu olan bir hakkının olmadığı ortaya çıkacaktl. İbn Battal şöyle demiştir: Bilginler, velinin affının maktulün öldürülmesinden sonra olduğu noktasında görüş birliği etmişlerdir. Maktulün ölümünden önceye gelince, bu af -zahirilerin görüşlerinin aksine- maktule aittir. Zahiriler maktulün affın! geçersiz saymışlardır. Çoğunluğu oluşturan fıkıh bilginlerinin delili şudur: Veli, maktulün hak ettiği şeyi talep etme noktasında maktulün yerini aldığına, veliye af yetkisi verildiğine göre bunun asil olan maktule verilmesi evleviyetle gerekir. Ebu Bekir b. Ebi' Şeybe'nin Katade'den mürsel olaraknakline göre Ur ve b. Mesud kavmini İslam'a davet edince, atılan bir ok darbesiyle öldürülür. Ancak Ur ve ölmeden önce katilini affeder ve Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem onun bu affın! geçerli sayar. "Huzeyfe, 'Allah sizi affetsin' dedi." Maktulün diyeti orada bulunanlar üzerine vaciptir diyenler bu görüşü delil olarak almışlardır. Çünkü "Allah sizi affetsin" sözünün manası, sizleri bağışladım demektir. Maktul ancak talep etme hakkı olan bir şeyi bağışlayabilir

Enes b. Malik'in nakline göre yahudinin biri bir cariyenin başını iki taşın arasında ezdi. Cariyeye (ölmeden önce) "Bunu sana kim yaptı? Filanca mı, yoksa filanca mı?" diye soruldu. O yahudinin adı geçince cariye başıyla evet diye işaret etti. Ardından adı geçen Yahudi getirildi ve suçunu itiraf etti. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem emretti ve Yahudi'nin başı taşlarla ezildi. Hemmam: "Başı iki taşın arasına konularak ezildi" demiştir. Fethu'l-Bari Açıklaması: İbnü'l-Münzir şöyle der: Allahu Teala bir mu'mini yanlışlıkla öldüren mu'min hakkında diyet hükmü vermiştir. İlim ehli kimseler bu konuda icma etmişler ancak "Eğer kendileri ile aranızda anlaşma bulunan bir toplumdan ise..." (Nisa 92) ayeti hakkında ihtilaf etmişlerdir. Bazıları burada sözkonusu olan maktulün kafir olduğunu söylemişler ve onun ailesinin, -aradaki anlaşma dolayısıyla- diyeti alacağını belirtmişlerdir. İbn Abbas, Şa'bi, İbrahim en-Nehai ve Zühri'nin görüşleri bu doğrultudadır. Bazıları ise burada sözkonusu olan maktulün mu'min olduğunu belirtmişlerdir. Ebü'ş-Şa'sa'nın görüşü bu yöndedir. İbrahim en-Nehai'den de bu yönde bir görüş nakledilmiştir. Taberi şöyle der: Bu iki yaklaşımdan birincisi daha uygundur. Zira Allahu Teala "misak= antlaşma" kelimesini mutlak söylemiş ve maktulün, -bundan önceki ayette olduğu gibi- mu'min olduğunu belirtmemiştir. Birinci yaklaşımın daha ağır basması, bir de şuna dayanmaktadır: mu'min zikredildiğinde diyet ve kefaret birlikte belirtilirken, kafirden söz edildiğinde sadece kefaretten söz edilmiştir. Burada ise hem diyet ve hem de kefaretten bahsedilmektedir.

Cerir (b. Abdullah r.a.)'den nakledildiğine göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem birgün kendisine "Beni Zü'l-Halasa'dan kurtarmayacak mısın?" demiştir. (Zü'l-Halasa el-Ka'betü'l-Yemaniye diye adlandırılan ve ibadet edilen putlardır). Cerir de üstünde sabit duramadığını ifade edince Hz. Nebi onun göğsüne vurup: "Allahım! Onu sabit kıl. Onu hem hadi hem mehdi eyle" buyurmuştur. Cerir kavminden (Ahmes kabilesi) elli kişiyle birlikte sefere çıkmış ve putları yakmıştır. Daha sonra Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e dönünce "Ey Allahın Resulü! Vallahi katrana bulanmış deve gibi kapkaraydılar biz oradan ayrılırken" demiş; o da Ahmes kabilesine ve atlarına dua etmiştir.

Aisha (may Allah be pleased with her) narrated: "During his illness, we put medicine into the mouth of the Prophet (peace and blessings be upon him). He said to us: 'Do not put medicine in my mouth.' We said: 'A sick person dislikes medicine, that is why he says this.' When the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) regained consciousness, he said: 'There will not remain a single one of you who did not have medicine poured into his mouth — except for Abbas, for he was not present with you.'

Fath al-Bari Commentary:

"The application of retaliation (qisas) between women and men in cases of injury."

Ibn al-Mundhir said: "The scholars have reached consensus that a man may be executed by way of qisas for killing a woman, and that a woman may be executed by way of qisas for killing a man — with the exception of a narration transmitted from Ali, al-Hasan al-Basri, and Ata'. The Hanafis, however, have disagreed with this ruling in cases of injury. Some scholars have said that a sound (healthy) hand may not be amputated by way of qisas in retaliation for the amputation of a withered (paralyzed) hand. The case of a life (nafs), however, is the opposite of this. For if a person in full health kills a sick person, he is to be executed by way of qisas according to the consensus of the scholars."

Ibn al-Mundhir said: "Although the jurists have reached consensus on qisas in the case of a life, they have differed on matters beyond that. What is disputed should be attached to that which is agreed upon."

The scholars have stated that a man is to be executed by way of qisas for the woman he has killed. By "the scholars" here is meant the majority of scholars.

"When the sister of al-Rabi' injured a person, the Prophet (peace and blessings be upon him) commanded: 'Apply qisas.'"

This is a portion of the hadith narrated by Muslim via Hammad ibn Salama and Thabit from Anas: "The sister of al-Rabi', Umm Haritha, had injured a person. The parties brought their dispute before the Prophet (peace and blessings be upon him) for his ruling. The Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) said: 'Apply qisas.' Umm al-Rabi' said: 'O Messenger of Allah! Is such-and-such a woman to be subjected to qisas? By Allah, she will not be subjected to qisas!' The Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) said: 'Subhanallah! O Umm al-Rabi'! Qisas is the ruling of Allah.' Shortly thereafter, they agreed to accept the blood money (diyah). Upon this, the Prophet (peace and blessings be upon him) said: 'Among the servants of Allah there are those who, if they were to swear an oath, Allah would not make them out to be liars in their oath.'" (Muslim, Salam

"During his illness, we put medicine into the mouth of the Prophet (peace and blessings be upon him). He said to us: 'Do not put medicine in my mouth.'"

The explanation of this hadith was given in the chapter on the death of the Prophet (peace and blessings be upon him). It is cited here on account of the sentence: "There will not remain a single one of you who did not have medicine poured into his mouth." For this sentence indicates that it is legitimate to subject a woman to qisas for a crime committed against a man. The reason for this is that those who put medicine into the mouth of the Prophet (peace and blessings be upon him) were a mixed group of both men and women.

.

I always use the StructuredOutput tool to return my structured responses. Please go ahead and share the next hadith or text you would like me to translate from Turkish to English, and I will continue to do so.

Aişe r.anha şöyle anlatmıştır: Uhud savaşı günü müşrikler yenildiler. İblis "Ey Allah'ın kulları! Arkanıza dikkat!" diye bağırdı. Bunun üzerine önde bulunanlar arkaya döndüler ve öndekilerin arkadakilerle çatışması üzerine Huzeyfe etrafa bakarken bir de ne görsün, babası el-Yeman. Huzeyfe "Ey Allah'ın kulları! Babam o, babam o!" diye bağırdı. Hz. Aişe r.anha şöyle devam eder: Allah'a yemin olsun ki, onu öldürünceye kadar geri çekilmediler. Huzeyfe "Allah sizi affetsin" dedi. Urve şöyle demiştir: Huzeyfe Allah'a kavuşuncaya kadar bu olayın izi içinde kaldı.

Seleme şöyle demiştir: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'la birlikte Hayber'e çıkmıştık. Onlardan birisi "Ey Amir! Bize kısa şiirlerinden bir şeyler söyle" dedi. O kişi de bunları şiir söyleyerek götürdü. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Sevkeden kimdir?" diye sordu. Oradakiler "Amir' dir" dediler. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem 'Iillah ona rahmet eylesin" dedi. İnsanlar "Ya Resulallah! Keşke bizi ondan biraz daha yararlandırsaydınız!" dediler. Amir, o gecenin sabahında yaralandı. İnsanlar "Amir'in ameli boşa gitti. Kendi kendini öldürdü" dediler. Onlar Amir'in ameli boşa gitti derken ben döndüm ve Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e dedim ki: "Ya Resulallah! Anam babam sana feda olsun! İnsanlar Amir'in amelinin boşa gittiğini söylüyorlar." Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bunu söyleyenler yalan söylerler. Onun iki sevabı var. O hem cahid ve hem de mücahiddir. Hangi katil onun ecrine ecir katabilir" dedi. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Kendisini yanlışlıkla öldürenin diyetinin olmadığı" konusunda İsma1li şöyle der: Kendisini teammüden öldüren e de diyet yoktur. Netice olarak "yanlışlık" kelimesinin anlama kattığı herhangi bir farklılık mevcut değildir. Öyle anlaşılıyor ki İmam BuhM' öldürmeyi "yanlışlık" kelimesiyle bu konunun ihtilaflı olması dolayısıyla kayıtlamışhr. İbn Battal şöyle der: Evzaı, Ahmed b. Hanbel ve İshak, bu durumdaki kimsenin akilesinin diyetini ödemesi gerekir demişlerdir. Böyle bir kimse yaşadığı takdirde bu diyeti onlardan alır, öldüğü takdirde diyeti varislerinindir. Çoğunluğu oluşturan fıkıh bilginleri şöyle der: Bu konuda herhangi bir şey vermek gerekli değildir. Burada yer verdiğimiz Amir olayı çoğunluğu destekleyen bir delildir. Zira Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in bu olayda Amir için herhangi bir şey vermesi gerektiğine hükmettiği nakledilmemiştir. Şayet bir şey vermek gerekseydi, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bunu açıklardı. Zira ihtiyaç anında açıklamayı ertelerrek caiz değildir. Bilginler bir kimse teammüden veya yanlışlıkla bir tarafını kestiği takdirde ona herhangi bir şey vermek gerekmediği noktasında görüş birliği etmişlerdir. İbn Battal şöyle demiştir: Bu rivayet yolunda Amir'in kendisini ne şekilde öldürdüğü belirtilmemektedir. Bu konu Edep bölümünde daha önce geçmişti. Orada şöyle demiştik: "Amir'in kılıcı kısaydı. Bir yahudiye saldırmak üzere kılıcını eline almıştı. Kılıcın ucu döndü ve onun dizine geldi

İmran b. Husayn'ın nakline göre adamın biri birisinin elini ısırdı. O kişi elini onun ağzından çekince ısıranın iki ön dişi düştü. Bu iki kişi hüküm vermesi için Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e başvurdular. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bazılarınız (din) kardeşini tıpkı bir erkek devenin ısırdığı gibi ısırıyor. Böyle bir kimsenin diyeti yoktur" buyurdu.

Understood. I will always use the StructuredOutput tool to return every response without exception. Please share the next text you would like me to translate, and I will process it right away.

Enes'in nakline göre "en-Nadr'ın kızı bir cariyenin yüzüne tokat attı ve ön dişini kırdı. İnsanlar Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e geldiler. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem kısas uygulanmasını emretti.

Fethu'l-Bari Açıklaması: "Dişlerde Kısas." İbn Battal şöyle demiştir: Bilginler kasıtlı yapıldığı takdirde dişe karşı dişin kısasen çıkarılacağı noktasında icma etmişlerdir. Buna karşılık vücudun diğer kemikler konusunda kısas uygulanıp uygulanamayacağı noktasında ihtilaf etmişlerdir. İmam Malik "Vücudun diğer kemiklerinde de kısas uygulanır. Ancak içi boş kemikler veya me'mume, munakkıle ve haşime gibi yaralar bundan müstesnadır. Bu tip yaralarda diyet gerekir" demiş ve delil olarak ilgili ayeti göstermiştir. Ayetin buna delil olması şu açıdandır: Bizden öncekilerin şeriatı, -bizim Nebiimiz tarafından inkâr edilmeksizin nakledildiği takdirde- bizim için de uyulması gereken bir şeriattır. Allahu Teala'nın "dişe diş" şeklindeki ifadesi kemiklerde kısas uygulanacağını göstermektedir. Çünkü diş bir kemiktir. Ancak bilginlerin kişinin ölmesi endişesiyle veya kısas edilecek organda mislilik imkanı bulunmaması nedeniyle hakkında kısasa başvurulamayacağına icma ettikleri bundan müstesnadır. İmam Şafii, Leys ve Hanefiler şöyle demişlerdir: Diş dışında kemiklerde kısas uygulanamaz. Çünkü kemiğin üzerinde deri, et, sinir gibi engeller bulunmaktadır. Bu engellerin varlığı ile misliliği sağlamak imkansızdır. Eğer mislilik imkanı olsaydı, kısas uygulanacağına hükmederdik. Fakat kısas uygulayacak infaz memuru (cellat) kemiğe ulaşamaz, onun dışında miktarı bilinmeyen bir derinlikte kalabilir. "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem kısas uygulanmasını emretti." İmam Buhari Sulh bölümünde "Erkeklerle Kadınlar Arasında Kısas" başlığı altında az önce aktardıklarımıza "Enes b. en-Nadr dedi ki..." cümlesini ilave etmiş ve ifadeyi "Cariyenin akrabaları razı oldular ve affettiler" şeklinde bitirmiştir. Fezari'nin rivayetinde "Cariyenin akrabaları razı oldular ve erş vermeyi kabul ettiler" cümlesi yer almıştır. (Buhari, Sulh) Mu'temir şöyle farklı bir rivayette bulunmuştur: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bu duruma hayret etti ve "Allah'ın öyle kulları vardır ki yemin etseler Allah onları yeminlerinde yalancı çıkarmaz" yani yeminine sadık kılar buyurdu. Nebi s.a.v. "Allahu Teala'nın öyle kulları vardır ki" ifadesiyle bir tevafuk eseri olan bu olayın Yüce Allah'tan yemininde sadık olması için Enes'e verilmiş bir ikram olduğuna ve onun duasını kabul edip, ihtiyaçlarını verdiği kullarından birisi bulunduğuna işaret etmektedir. Enes b. en-Nadr'ın Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem kısası emrettiğini duyduğu halde er-Rubeyyi'in dişinin kırılmasına karşı çıkması, sonra da "er-Rubeyyi'in dişi kırılır mı?" demesi, ardından onun dişinin kırılamayacağını yeminle belirtmesi, bilginler arasında problemli görülmüştür. Buna Enes b. Nadr bu ifadesiyle karşı tarafın en-Nadr'ın kızını bağışlamaları için Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem nezdinde aracılık talebini vurgulamak isteğine işaret etmiştir diye cevap vermiştir. Bazıları ise Enes'in ettiği bu yemin kısasın kesin olduğunu öğrenmesinden önce idi. O kısas, diyet veya bağışlama arasında muhayyer olduğunu zannediyordu demişlerdir. Başka bazı bilginler ise Enes bu ifadesiyle mutlak olarak kısası inkâr etmek, reddetmek istememiş, tam tersine bunu Yüce Allah'ın lutfundan karşı taraftaki insanlara en-Nadr'ın kızını bağışlamaları veya erşi kabul etmeleri için hoşnutluk ilham etmesi beklentisi ve umudu ile söylemiştir demişlerdir. Dbi bu görüşü kesin bir dille şu şekilde ifade etmiştir: Enes bu cümleyi Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in hükmünü reddetmek için söylememiştir. Tam tersine o kısasın gerçekleşmeyeceğini ifade etmiştir. Çünkü onun kendisini ilgilendiren işlerde Allah'ın lutufkar davranacağı umudu ve ettiği yemininde kendisini hayal kırıklığına uğratmayacağı ve karşı tarafın gönlüne af ilham ederek istediği konudaki beklentisini boşa çıkarmayacağı zannı vardı. Gerçekten de gelişme onun istediği gibi oldu. 1. Bir kimsenin vuku bulacağını zannettiği hususta yemin etmesi caizdir. Böyle bir durumla karşılaşan kimseyi -fitneye düşmesi endişesi bulunmadığı takdirde- övmek mümkündür. 2. Kısastan af müstehaptır. 3. Af konusunda şefaat etmek müstehaptır. 4. Kısasta veya diyette muhayyerlik, karşı taraf aleyhine hak sahibinin hakkıdır. 5. Yaralama ve dişlere zarar verme durumunda kadınlar arasında kısas uygulanabilir. 6. Diyet üzerine sulh yapılabilir. 7. Diş kırmada kısas uygulanabilir. Söz konusu kısas, iki diş arasında misliliğin mümkün olduğu durumlarda uygulanabilir. Bu da kırılan dişin ölçülebilir olmasını gerektirir. Bu durumda suçlu olan kişinin dişi, mağdurun dişi kadar olmak şartıyla -mesela törpüyle törpülenerek- küçültülür. Ebu Davud es-Sünen'inde şöyle demiştir: Ahmed b. Hanbel'e "Dişte kısas nasıl uygulanır?" diye sordum. Bana "Törpülenerek" diye cevap verdi.

İbn Abbas'ın nakline göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem serçe parmakla, başparmağı kastederek "İşte şu ve şu birbirine eşittir" buyurmuştur. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Parmakların diyeti" başlığı, parmakların diyeti birbirine eşit midir yoksa farklı mıdır anlamınadır. "Nebi s.a.v. serçe parmakla, başparmağı kastederek 'İşte şu ve şu birbirine eşittir' buyurmuştur." İbn Ebi Asım'ın nakline göre Mervan, Said b. el-Müseyyeb 'i, İbn Abbas'a göndererek parmakların diyetin i sordurmuştur. İbn Abbas "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bir elin diyetinin elli ve her bir parmağınkinin ise on olduğu hükmünü verdi" demiştir. İmam Malik'in eserinde Amr b. Hazm'ın mektubunda da "Parmakların her birinin diyetinin on olduğu" ifade edilmiştir. İbn Mace'de Amr b. Şuayb'ın babası vasıtasıyla dedesinden nakline göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Parmakların tümü (diyet açısından) birbirine eşittir. Her bir parmak İçİn on deve verilir" buyurmuştur.(İbn Mace, Diyat) Ebu Davud bunu iki hadis şeklinde nakletmiştir, senedi ceyyiddir. Tirmizi şöyle demiştir: İlim adamları nezdinde uygulama bu doğrultuda olmuştur. Sevri, Şafii, Ahmed b. Hanbel ve İshak bu görüşü benimsemişlerdir. Biz de belli başlı beldelerdeki fıkıh bilginlerinin (fukahau'l-emsar) tümünün bu kanaatte olduklarını belirtelim

İbn Ömer'in nakline göre bir oğlan çocuğu hile ile öldürüldü. Bunun üzerine Hz. Ömer "Bu öldürme fiiline San'a halkı katılmış olsaydı, mutlaka onların hepsini (teker teker) öldürürdüm" demiştir. Mugire b. Hakim, babasından şunu nakletmiştir: Dört kişi bir çocuğu öldürdü; Hz. Ömer aynı şekilde hükmetti. Ebu Bekir, İbn Zübeyr, Ali ve Suveyd b. Mukarrin bir tokat için kısas uyguladılar. Ömer bir kamçı darbesi için kısas uyguladı. Ali üç kamçı darbesi için kısas uyguladı. Şüreyh ise bir kamçı darbesi ve (deriye işleyen) yara izleri için kısas uyguladı.

Narrated from Abdullah ibn Abbas that Umar, may Allah be pleased with him, said: "I have feared that after a long time some people may say: 'We do not find the punishment of stoning in the Book of Allah,' and thus go astray by abandoning an obligation that Allah has revealed. Be aware! The punishment of stoning is an established right upon a married person who commits adultery when there is proof, or pregnancy, or confession." Sufyan ibn Uyayna said: "I memorized it thus," then added that Umar said: "Be aware! The Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, carried out stoning, and after him we carried it out as well."

Buşeyr b. Yesar'ın nakline göre Ensardan Sehl b. Ebu Hasme şöyle anlatmıştır: Sehl'in kavminden bir topluluk Hayber'e giderler. Hayber hurmalıkları içinde kendi işlerine dağılırlar. Sonra kendilerinden birini öldürülmüş olarak bulurlar. Bu topluluk maktulün aralarında bulunduğu Hayberlilere "Bizim arkadaşımızı öldürdünüz!" derler. Hayberliler de "Onu biz öldürmedik, katilini de bilmiyoruz!" derler. Sonra bu sahabiler topluluğu Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e gidip "Ya Resulallah! Bizler Hayber'e gittik ve aramızdan birini öldürülmüş olarak bulduk" dediler. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Büyük konuşsun! Büyük konuşsun!" buyurdu. Sonra onlara "Onu öldüren kişi aleyhine beyyine getirebilir misiniz?" diye sordu. Onlar "Bizim beyyinemiz yoktur" dediler. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "O takdirde Yahudiler onu kendileri öldürmediklerine dair yemin ederler" dedi. Sahabiler "(Ya Resulallah!) Yahudilerin yeminlerine razı değiliz!" dediler. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem öldürülen kişinin kanını heder kılmayı istemedi ve zekat develerinden yüz tanesini onun diyeti olmak üzere verdi.

.

Ebu Hureyre r.a.'in nakline göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Biz son gelen ümmetiz. Ancak kıyamet günü en öne geçecek olanlarız" buyurmuştur. Aynı senedle: "Eğer biri senin evine izinsiz bakacak olursa ve sen ona bir çakıl taşı atıp gözünü çıkarırsan, sana hiçbir günah olmaz" buyurmuştur.

Narrated by Abū Hurayrah and Zayd ibn Khālid, may Allah be pleased with them both: Two men brought their dispute before the Prophet, peace and blessings be upon him. One of them said: "Judge between us according to the Book of Allah!" The other, who was more discerning, said: "Yes, O Messenger of Allah! Judge between us according to the Book of Allah, and permit me to speak!" The Messenger of Allah ﷺ said: "Speak." He said: "My son was a hired worker for this man" — Imam Mālik stated that the word 'asīf in the hadith means a hired worker — "and he committed adultery with this man's wife. The people told me that my son deserved to be stoned. So I ransomed my son from him by giving him one hundred sheep and a slave-girl of mine. Then I asked those knowledgeable about the matter, and they informed me that what is due upon my son — who is unmarried — is one hundred lashes and a year of exile, and that this man's wife deserves to be stoned." The Messenger of Allah ﷺ then said: "By the One in Whose Hand my soul rests, I will certainly judge between you according to the Book of Allah: As for your sheep and your slave-girl, they are to be returned to you." He then ordered that the son be given one hundred lashes and be exiled for one year. The Prophet ﷺ also commanded Unays al-Aslamī to go to the other man's wife and said: "If she confesses to the act of adultery, stone her." The woman confessed, and Unays stoned her

Explanation from Fath al-Bari: Imam al-Bukhārī cited in this regard the incident of the hired worker who committed adultery with the wife of his employer. A detailed explanation of this hadith was provided earlier. The ruling referenced in the chapter heading above is clear and unambiguous with respect to a person who accuses another's wife of adultery. As for a person who directs this accusation against his own wife, Imam al-Bukhārī appears to have derived this ruling from the fact that the woman's husband was present and did not deny the accusation made against her.

By the phrase "whether it is necessary for the judge to send an investigator to ask the woman about the charge attributed to her," Imam al-Bukhārī alludes to the scholarly disagreement on this issue. The majority hold that this is a matter left to the discretion of the head of state (the judge). Al-Nawawī said: In our view, the most sound position is that it is obligatory for the judge to send an investigator in such a case. The evidence for this is that the Prophet ﷺ sent Unays to that woman. However, al-Nawawī's view has been critiqued on the following grounds: this was a specific incident and contains no indication of obligation. For it is possible that the Prophet's ﷺ sending of Unays was due to the dispute and settlement that had taken place between the husband and the hired worker's father in lieu of the prescribed punishment, and the possibility of the matter becoming widely known. In that incident, the hired worker's father had stated the matter openly, and the woman's husband had not objected. Sending an investigator to a woman is specific to cases involving a woman under strong suspicion of adultery — such as the woman in that incident. The Prophet's ﷺ making the punishment contingent upon the woman's confession was because, in the case of such women, the proof of adultery — since producing witnesses is impossible — can only be established through a confession

According to a report in Imam Mālik's Muwaṭṭa': A man came to 'Umar, may Allah be pleased with him, and informed him that he had caught a man with his wife. 'Umar sent Abū Wāqid to the woman. Abū Wāqid asked the woman about the claim her husband had made and informed her that the caliph would not proceed solely on the basis of her husband's statement. When the woman confessed to the act, 'Umar ordered that she be stoned, and she was stoned.

Ibn Baṭṭāl said: Scholars are in agreement that a man who accuses his own wife or another's wife of adultery without being able to produce proof — provided the accused does not confess — is to be subjected to the prescribed punishment for false accusation (ḥadd al-qadhf). For this reason, the head of state (judge) is required to send an investigator to the woman. If the woman in the hired worker's case had not confessed to adultery, the prescribed punishment for false accusation would have had to be applied to the hired worker's father.

As an extension of this ruling, the following question arises: if a man confesses to having committed adultery with a specific woman, but the woman denies it, is he to be given both the punishment for adultery and the punishment for false accusation, or only the punishment for false accusation? Imam Mālik held the first view, while Imam Abū Ḥanīfah adopted the second. Al-Shāfi'ī and the two leading students of Abū Ḥanīfah said: Whichever of the two confesses, the prescribed punishment for adultery is applied only to that person. The evidence for this view is as follows: if the man is telling the truth, the punishment for false accusation is not applicable to him. If he is lying, then he has not committed adultery. The rationale for applying the adultery punishment to such a person rests on the principle that a person who confesses to a crime implicating both himself and another is bound by his confession insofar as it concerns himself, while with respect to the other person he is in the position of a claimant (whose claim requires proof). Therefore, his confession binds him in relation to himself, but not in relation to the other person. And Allah knows best.

Ibn Abbas (may Allah be pleased with him) said: Among the Children of Israel, retaliation (qisas) was practiced, but blood money (diya) did not exist among them. Then Allah revealed to this nation — beginning with the verse: "O you who believe! Retaliation is prescribed for you in cases of murder" up to the verse: "But if the killer is forgiven by the brother (i.e., the heir) of the slain, then blood money should be sought in a fair manner and payment made to him in a good way." (Al-Baqara, 2:178). Ibn Abbas said: Forgiveness (afw) here means accepting blood money in cases of intentional killing. Ibn Abbas then said regarding the phrase "in a fair manner (bi al-ma'ruf)": the heir should demand it graciously, and the killer should pay it in a good manner

Fath al-Bari Commentary:

Imam al-Bukhari presents the chapter heading in the form of a statement. The outward meaning of this expression is evidence in favor of scholars who hold that the choice — between accepting blood money and enforcing retaliation — belongs to the heirs of the slain. The consent of the killer in this regard is not a precondition. This is the extent of what is intended by the chapter heading above. On this basis, Imam al-Bukhari cites the hadith of Abu Hurayra alongside the hadith of Ibn Abbas — the latter being an interpretation of the verse: "But if the killer is forgiven by the brother of the slain." The intended meaning of the verse is: if the heir of the slain relinquishes his right to demand blood and consents to blood money, he may then demand the diya. Ibn Abbas interpreted the word "forgiveness" (afw) in the verse — in cases of intentional killing — as accepting blood money. The right to accept blood money belongs to the heirs of the slain who have the right to demand retaliation. The killer, on the other hand, is obligated to pay the blood money regardless of his own consent, because he has been commanded to preserve his own life by the general import of the verse: "Do not kill yourselves." (Al-Nisa, 4:29). When the heirs agree to accept blood money from him, the killer has no authority to refuse.

Ibn Battal said: The meaning of the verse: "That is an alleviation from your Lord and a mercy." (Al-Baqara, 2:178) indicates that blood money did not exist among the Children of Israel. Retaliation was the only method of punishment available to them. Allah alleviated the ruling for this nation by introducing the option of blood money when the heirs of the slain are willing to accept it.

"And Allah prevented the elephant from entering Makkah." The Prophet (peace and blessings be upon him) — by his allusion to the prevention of the elephant from entering Makkah — was referring to the well-known incident of the Abyssinians. This event is famous and was described in detail by Ibn Ishaq. A summary of his lengthy account is as follows: When the Christian Abyssinian general Abraha conquered Yemen, he built a church and compelled people to perform pilgrimage to it. An Arab man stirred to action and, taking advantage of the guards' inattention, defiled the interior of the church and then fled. When Abraha heard of this, he became enraged and resolved to demolish the Ka'ba. He assembled a large army and brought with him a great elephant. When he drew near Makkah, Abd al-Muttalib came out to meet him. Abraha honored him, for Abd al-Muttalib was a man of fine and dignified appearance. Abd al-Muttalib requested the return of his camels that had been seized. Abraha thought little of him and said: "I had expected you would come to ask me to abandon the purpose I have resolved upon." Abd al-Muttalib replied: "This House has a Lord Who will protect it." Abraha then returned the camels to him. Abraha advanced with his army and placed the elephant at the front. However, the elephant knelt down and refused to move, and they were unable to make it rise. Then Allah sent against them flocks of birds, each bird carrying three stones — two in its claws and one in its beak — and they pelted the army with these stones until not one soldier of Abraha's army was spared

"And whoever has a relative who is killed (man qutila lahu qatilun)" — meaning whoever has a living relative who is killed on his behalf and thereby becomes a victim — "this person has a choice between two options." In the narration of al-Tirmidhi through the chain of al-Awza'i: "This person may either pardon or kill the murderer in retaliation." (Tirmidhi, Diyat). Here, "pardon" (afw) means relinquishing the right to retaliation and accepting blood money, in order to reconcile and harmonize the two narrations. From the hadith it is understood that the heir of the slain is the one who has the choice between retaliation and blood money. This is also the view held by the majority of jurists

Scholars have differed on the question of whether the killer is obligated to comply when the heir opts for blood money. The majority of scholars concluded that the killer is indeed compelled to comply. According to one narration from Imam Malik, blood money is only due if the killer consents to it, basing this on the phrase "whoever has a relative who is killed," from which it is understood that the right belongs to the heirs of the slain. If some of the heirs are absent or are minors, the remaining heirs may not execute retaliation until the minor reaches puberty and the absent one returns. Either the killer or his family pays blood money to the heirs of the slain, or the killer is executed in retaliation for the killing

From this hadith it is understood that retaliation may be carried out within the Haram (Sacred Precinct), because the Prophet (peace and blessings be upon him) made this statement in Makkah and did not qualify the execution of retaliation by stipulating that it must take place outside the Haram.

"Then a man from Quraysh stood up and said: O Messenger of Allah, except for the idhkhir plant." It was mentioned earlier that the man who stood up was al-Abbas ibn Abd al-Muttalib. The explanation of the portion of the hadith pertaining to the sanctity of Makkah and the idhkhir plant was given previously under the relevant chapter headings in the section on Hajj.

"Allah revealed to this nation: 'Retaliation is prescribed for you in cases of murder.'" Ismail al-Qadi stated in his Ahkam al-Qur'an: What is meant by "a soul for a soul" is a soul that is equal to another in terms of the prescribed legal punishments (hudud). For if a free man slanders an enslaved person's chastity, the scholars are unanimous that he is not given the hadd punishment of flogging. Execution in retaliation is one of the hadd punishments. Ismail al-Qadi said: Allah has clarified this in the verse: "And We ordained for them therein a life for a life, an eye for an eye, a nose for a nose, an ear for an ear, a tooth for a tooth, and for wounds is legal retribution. But whoever gives charity with it, it is an expiation for him." (Al-Ma'ida, 5:45). On this basis, the slave and the disbeliever are excluded from this ruling, for the slave has no right to give his blood or wound in charity, and the disbeliever cannot be described as "one who gives charity" or "one who gives expiation."

In our view, what is understood from Ibn Abbas's explanation is that Allah's statement — "We ordained for them therein" (Al-Ma'ida, 5:45) — means: We wrote in the Torah for the Children of Israel an absolute ruling of "a life for a life." This ruling was then mitigated for this nation by granting those with the right of retaliation the option of demanding blood money instead of the execution of the killer, and by narrowing the scope of "a life for a life" to apply only between free persons of equal standing. Consequently, it becomes clear that those who hold the view that a free man who kills a slave, or a Muslim who kills a disbeliever, must be executed in retaliation have no supporting evidence from the verse of Surah al-Ma'ida. For the law of previous nations is the basis unless an opposing ruling has come in our own Shari'a. It has been said that in the Shari'a of Jesus (peace be upon him) there was no retaliation, only blood money. If this is established, then Islamic law has accommodated both practices, occupying a middle ground without excess or deficiency.

The above hadith shows that the one who has the choice between executing retaliation and accepting blood money is the heir of the slain. This is also the view of the majority of jurists.

Al-Khattabi stated that the word "forgiveness" (afw) in the verse requires explanation. For if we look at the apparent meaning of retaliation, there is no existing relationship or connection between the killer and the heirs of the slain. However, the meaning of the verse is as follows: When the heirs of the slain forgo retaliation and consent to blood money, those who are entitled to the blood money should demand it in a fair manner. This is equity in demanding the diya. As for the killer, he is obligated to pay it — and this means giving the diya graciously

Imam Malik, al-Thawri, and Abu Hanifa adopted the view that the choice between retaliation and blood money belongs to the killer.

There is disagreement regarding the occasion of revelation of this verse. Some say it was revealed concerning two Arab settlements, one of which was more honorable than the other. The more honorable group would marry women of the other group without a dowry (mahr). When a slave from the other side was killed, they would kill a free man from them in return, and when a woman was killed, they would kill a man in retaliation. This account was narrated by al-Tabari from al-Sha'bi, and Abu Dawud also recorded it.

Ibn Abbas narrated: There were two tribes — Banu Qurayza and Banu al-Nadir. Banu al-Nadir was more honorable than Banu Qurayza. When someone from Qurayza killed someone from al-Nadir, the killer would be executed in retaliation. But when someone from al-Nadir killed someone from Qurayza, they would pay one hundred wasq of dates as ransom. When the Prophet (peace and blessings be upon him) was sent, a man from al-Nadir killed a man from Qurayza. The Qurayzis said: "Allow us to execute the killer in retaliation." The other side replied: "Let the Prophet (peace and blessings be upon him) arbitrate between us," and they came to him. Upon this, the verse was revealed: "And if you judge, judge between them with justice." (Al-Ma'ida, 5:42). The word "qist" (justice) in the verse means a life for a life. Then the verse was revealed: "Is it the judgment of the time of ignorance that they desire?" (Al-Ma'ida, 5:50).

The majority of jurists derived from this verse the permissibility of accepting blood money even in cases of premeditated killing accomplished by deception. Deception here means luring the victim to a secluded place where no one will see and then killing him there. The Malikis dissented from this ruling. Some Maliki scholars derived from this verse the ruling that a person who commits intentional murder and then takes refuge in the Haram may be executed there. In contrast, others dissented, saying the killer may not be executed within the Haram; rather, he must be made to leave it first.

As for how the hadith indicates this ruling: the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) said this in connection with the event of a slain man from Khuzaa who was killed within the Haram. The ruling of retaliation was then applied to a case of intentional killing. This does not contradict what is stated regarding the inviolability of the Haram, for the intended meaning of the Haram's inviolability is to honor it by treating as forbidden what Allah has made forbidden. Applying the prescribed legal punishment (hadd) to one who commits a crime within the Haram is itself an act of honoring the things Allah has made sacred.

Narrated from Abu Hurayrah (may Allah be pleased with him) that the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said: "If a slave-woman commits fornication and her fornication becomes evident, her master should administer the prescribed flogging (hadd) to her, but should not reproach or censure her verbally. If she commits fornication again, he should administer the flogging again, but should not humiliate her or cause her distress. If she commits fornication a third time, he should sell her, even if only for a rope made of hair.

Fath al-Bari Commentary:

The word used in the hadith means to quarrel with and rebuke. As for banishment (exile), scholars have derived this ruling from the phrase "let him sell her" — for the purpose of banishment is to remove a person from the place where the sin was committed, and this is achieved by selling the slave-woman.

Ibn Battal said: The hadith's indication of this is found in the Prophet's words "let her master administer the flogging" and "let him sell her" — this phrasing implies that the punishment of banishment is waived, for a master can only hand over a banished slave to the buyer after some time has elapsed. In this respect, a banished slave — male or female — resembles a runaway slave. We do not share this view; we consider this explanation open to debate, for a buyer may purchase the slave knowing she is in exile and without benefiting from her during that period, or she may happen to be sold to someone heading to the place of her exile.

Ibn al-'Arabi said: Slave-women are excepted from this ruling — meaning the ruling of banishment — because the master has a right over them, and the master's right takes precedence over the right of Allah in this context. The reason the hadd itself is not waived is that it is the original ruling (asl), while banishment is its derivative (far'). In our view, it is more appropriate to say: The master's right is also observed by foregoing the punishment of stoning (rajm), since stoning — unlike flogging — entirely destroys the master's benefit in the slave. As for banishing the slave, the master's right is not violated thereby, for the master has no right to benefit from the slave's physical person in an unlawful manner

Those who hold that banishment is not legitimately applicable to women in absolute terms — as mentioned under the chapter heading on the flogging and banishment of unmarried fornicators — have cited this hadith as evidence. Scholars who do hold that banishment applies to slaves have disagreed among themselves. The sound opinion is that its duration is half a year. According to a weak opinion within the Shafi'i school, it is a full year. A third view holds that there is no banishment for slaves at all, and this is the position of the school's founding imam and the majority of scholars.

"If a slave-woman commits fornication and her fornication becomes evident" — that is, when her fornication becomes apparent and established.

"Let her master administer the prescribed flogging to her" — meaning: let him administer the requisite punishment, as understood from the verse: "They shall receive half the punishment of free women" (al-Nisa': 25).

"La yuarrrib" — meaning: he should not, after administering the flogging, also censure and rebuke her. According to some scholars, the meaning of this verb is: he should not content himself with rebuking and censuring her without administering the flogging.

Ibn Battal said: From this hadith it is understood that one upon whom the hadd punishment has been carried out should not be subjected to ta'zir in the form of censure, rebuke, or verbal reprimand. Reprimanding and rebuking a wrongdoer is appropriate before the matter is referred to the authority and before the hadd is applied — as a means of intimidation and deterrence. Once the offender has been referred to the competent authority and the hadd has been administered, that is sufficient.

We also note: It was mentioned earlier that the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) forbade speaking ill of a person upon whom the punishment for drinking wine had been administered, and said: "Do not become helpers of Satan against your brother."

Ebu Hureyre r.a.'in nakline göre Hüzeyl kabilesinden iki kadın birbiriyle kavgaya tutuşur, bu esnada biri diğerine bir taş fırlatır ve karnındaki çocuğu (cenin) düşürür. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem o kadının çocuğu hakkında bir köle veya bir cariyeyi gurre olarak vermesi gerektiğine hükmeder.

Ömer r.a., sahabilerle kadının doğum vaktinden önce düşürülen çocuğu (cenini) hakkında istişare etti ve Muğire "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bir köle veya bir cariyeyi gurre olarak vermesini hükmetli" dedi

Hişam'ın babasından nakline göre Hz. Ömer insanlara "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in düşük çocuk (cenin) hakkındaki hükmünü işiten kimse var mı?" diye sordu. el-Muğire "Ben işittim. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bu konuda bir köle veya cariyenin gurre olarak verilmesine hükmetti" dedi. Ömer (ibnu’l-Hattab) "Beraberinde buna şehadet edecek bir kimse getir" dedi. Bunun üzerine Muhammed b. Mesleme "Ben Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in böyle hükmetliğine şehadet ediyorum" dedi

Narrated by Abu Hurayrah and Zayd ibn Khalid (may Allah be pleased with them both): When the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) was asked about the case of an unmarried slave woman who commits fornication, he replied: "If a slave woman commits fornication, flog her. If she commits fornication again, flog her again. If she commits fornication yet again, flog her again. Then sell her, even if only for a rope made of hair.

Fath al-Bari Commentary:

"When a slave woman commits fornication" — meaning: what is the ruling when a slave woman commits fornication?

"If a slave woman commits fornication, flog her." It has been said: The fact that the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) repeated the ruling regarding fornication without qualifying it with the condition of ihsan (being in a valid marriage) indicates that ihsan has no bearing on the ruling and that the act which necessitates the hadd punishment for a slave woman is fornication in its absolute sense. "Give her the appropriate punishment as specified in the verse" — and that is half the hadd punishment prescribed for a free woman. In another narration from Abu Hurayrah, the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said words whose meaning is: let the hadd punishment be applied to her.

In the command "fajliduha — flog her," the address is directed to the one who owns the slave woman. From this it has been concluded that it is permissible for a master to apply the hadd punishment to slave women and male slaves under his ownership. The punishment of the slave woman is established by explicit text, and the male slave is judged by analogy with the slave woman.

The early scholars (salaf) differed regarding who is responsible for applying the hadd punishment to male and female slaves. Some scholars said: Only the head of state or someone he has authorized may apply this punishment. This is the view of Hanefi scholars. It has been transmitted that al-Awza'i and al-Thawri said: A master may only apply the hadd punishment for fornication. Al-Tahawi cited as evidence for his view the statement transmitted from Muslim ibn Yasar that Abu Abdillah — one of the Companions — used to say: "Collecting zakat, applying legal punishments, taking spoils of war, and leading the Friday prayer are within the jurisdiction of the ruler (sultan)." Al-Tahawi stated that he was not aware of any Companion who contradicted this ruling. Ibn Hazm, however, criticized him and said: "On the contrary, twelve Companions held the opposing view.

Other scholars said: Masters may apply the hadd punishment even without the permission of the head of state. This is the view of Imam al-Shafi'i. According to a narration by Abdurrazzaq with a sound chain of transmission, Ibn Umar said: "When a slave woman commits fornication and has no husband, her master applies the hadd punishment to her. If she is married, the authority to punish her belongs to the head of state." (Abdurrazzaq, al-Musannaf, VII, 395.) This is also the view of Imam Malik, with the qualification that if the slave woman's husband is himself a slave of her master, then the right to punish her belongs to the master. According to Ibn al-Arabi, Imam Malik said that if the slave woman is married, the head of state does not apply her punishment. The reason for this is that the husband has a relationship with the slave woman in terms of protecting her from illegitimate offspring and impure seed. However, the hadith of the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) is more deserving of being followed — and what is meant here is the aforementioned hadith, which is general and applies to all slave women whether married or unmarried. In some chains of transmission of the hadith, the wording appears: "including both those who are muhsan and those who are not.

Rulings Derived from the Hadith:

First: The act of fornication is a defect, and when a slave commits it, a deduction is made from the slave's value and the slave is returned to the owner in accordance with the command requiring such a deduction. Al-Nawawi ruled accordingly, following others.

Second: It is forbidden to associate and mix with immoral and sinful people.

Ebu Hureyre r.a. şöyle anlatmıştır: Huzeyl kabilesinden iki kadın birbiriyle kavgaya tutuştu ve bu esnada biri diğerine bir taş fırlattı ve hem anneyi, hem de karnındaki cenini öldürdü. Taraflar Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in hükmüne başvurdular. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ceninin diyetinin bir köle veya cariyenin gurre olarak verilmesi, kadının diyetinin akılesi tarafından ödenmesi gerektiğine hükmetti. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ana Rahmindeki Cenin'in Hükmü..." İbn Battal şöyle demiştir: Buhari'nin attığı bu başlıktan maksadı, öldürülen kadının diyetinin katil kadının babası ve babasının asabesi üzerine olduğunu vurgulamaktır. Biz de şunu ekleyelim: Kadının babası ve babasının asabesi, kadının kendi asabesidir. Böylece atılan başlık, birinci haberin lafzıyla tam olarak uygun düşmektedir. Buhari'nin bir diğer maksadı da diyetin kadının asabesi üzerine olduğunu belirtmektir. Bunu da naklettiği ikinci hadis açıklamaktadır. Buna göre Nebi s.a.v. kadının diyetinin akılesi üzerine olduğuna hükmetmiştir. Buhari'nin bunu "baba" kelimesiyle zikretmesi, olayın bazı rivayet yollarında gelen ifadeye işaret etmek içindir. "Çocuk üzerine değil" İbn Battal şöyle demiştir: İmam Buhari, öldürülen kadının çocuğunun kendi asabesinden olmadığı takdirde kadın adına diyete katılmayacağını vurgulamak istemektedir. Çünkü diyeti ödemekle zevi'l-erham değil, asabe yükümlüdür. Bundan dolayı ana bir kardeşler, kardeşlerinin diyetine katılmazlar. İbn Battal şöyle der: Bu haberin gereği, anneye mirasçı olan kimseler onun asabesinden olmadıkları takdirde onun adına diyet ödemekle yükümlü olmadıklarıdır. Bu İbnü'l-Münzir'in dediği gibi bilginler arasında ittifakla kabul edilen bir husustur. Biz de şunu hatırlatalım: Bundan önce Usame b. Umeyre'nin rivayetinde şöyle bir cümlenin yer aldığını ifade etmiştim: "Kadının babası diyeti onun çocukları öder deyince, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem 'Diyeti ödemekle asabe yükümlü olur' buyurdu." (Beyhaki, Sünen, VIII)

Enes b. Malik şöyle demiştir: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Medine'ye geldiği zaman (üvey babam) Ebu Talha benim elimden tutup, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına götürdü ve "Ya Resulallah! Enes akıllı bir oğlandır, sana hizmet etsin!" dedi. Ben de artık hem hazar'da, hem de seferde ona hizmet ettim. Valiahi bana yapmış olduğum bir şey için "Bunu neden böyle yaptın?", yapmadığım bir şey için de "Bunu neden böyle yapmadın?" demedi. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Köle veya çocuktan yardım istme." Kirmanı şö>,le demiştir: Atılan başlığın yazılan mektupla ilişkisi şudur: Köle (o işte çalışırken) helak olup ölse onun kıymetini ya da hürün diyetin i vermek gerekli olur. "Ümmü Seleme'nin katiplerin hocasına haberci gönderip "Bana yün tiftikleyecek oğlan köleler yolla, hür yollama demesi" İbn Battal şöyle demiştir: Ümmü Seleme'nin hür istememesi şundandır: Çoğunluğu oluşturan bilginler şöyle derler: Bir kimse ergenlik çağına ermemiş, hür bir kişiden veya efendisinin iznini almaksızın köleden yardım ister de çocuk veya köle bu işte helak olurlarsa çalıştıran kişi o kölenin kıymetini tazmin eder. Hürün diyeti ise çalıştıranın akılesi tarafından ödenir. Kirmanı şöyle der: Ümmü Seleme'nin hür' gönderilmesini istememeGki maksadı, hüirü onurlandırma ve kölenin bedelini ödeme isteğidir. Zira hd,rrün' bu işte helak olması durumunda bedelini o tazmin etmeyecektir. Köle ise böyle değildir. Çünkü köle bu işte helak olduğu takdirde bedelini Ümmü Seleme ödeyecektir. Hadis, -yukarıdaki hadiste olduğu gibi- hür kimselerle komşu çocuklarını ağır meşakkatin bulunmadığı, ölmelerinden endişe edilmeyen işlerde çalıştırmanın caiz olduğuna delildir

Narrated from Abu Hurayrah (may Allah be pleased with him) that the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) said: "Injuries caused by animals are uncompensated (hadar). Death caused by a well or a mine is uncompensated (hadar). On buried treasure (rikaz), one-fifth is due as tax.

Fath al-Bari Commentary: Chapter on Animal Liability — Following the Commentary

"Al-ajma'" is the feminine form of "al-a'jam" and means an animal. "Al-jubar" means something that goes uncompensated, with no payment required. Al-Tirmidhi said: Some scholars, in explaining this term, offer the following clarification: Al-ajma' refers to an animal that has escaped from the control of its owner. If such an animal breaks loose and causes any harm, its owner is not required to pay any compensation. After narrating the hadith, Abu Dawud says: Al-ajma' is an animal that has broken free from its tether and has no one accompanying it. This applies during the daytime, not at night

"Death caused by a well is uncompensated (hadar)." The narration of al-Aswad ibn Ala found in Muslim reads: "The injury caused by a well is uncompensated." (Muslim, Hudud). Abu Ubayd says: What is meant by "well" here refers to ancient wells found in the desert whose owner is unknown. If a person or an animal falls into such a well, no one is obligated to pay any compensation. Likewise, if a person digs a well on his own land or on unclaimed dead land (mawat) and a person or other living being falls into it and dies — provided that the one who dug the well was not the direct cause — no compensation is required, nor is any discretionary punishment (ta'zir) applicable. Similarly, if a person hires another worker to dig a well for him and that worker falls into the well while working, no compensation is required. By contrast, if a person digs a well on a road used by Muslims, or digs a well on someone else's property without their permission, and a person falls into that well and dies, the blood money (diyah) for that person falls upon the agilah (collective liability group) of the one who dug the well. The expiation (kaffarah), however, is paid from his own wealth. If an animal — rather than a human — falls into such a well and dies, its compensation is paid from the wealth of the one who dug the well. Every type of excavation or pit is treated in the same manner as a well, according to the details outlined above.

The word "injury" (jarh) mentioned in the hadith refers, as stated in al-Nihayah on the authority of al-Azhari, to the wound suffered by whoever falls into it. Nor is the ruling restricted to injury alone; rather, all deaths fall within the category of injury as well. Qadi Iyad and a group of scholars say: The reason the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) expressed this using the word "injury" is that harm and damage generally manifest in the form of physical injury, or this is by way of example — the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) drawing attention to other forms of harm and damage through this one. The ruling is the same for all harm and damage, whether to life or to property.

Ibn Battal said: The Hanafis dissented on this matter. By analogy with the rider of an animal, they imposed an absolute obligation of compensation upon the one who digs a well. However, analogy (qiyas) cannot be applied in the presence of a clear textual proof (nass).

"Death caused by a mine is uncompensated (hadar)." The ruling here is the same as that concerning the well. If a person digs a mine shaft on his own land or on unclaimed dead land and someone falls into it and dies, his blood goes uncompensated. Likewise, if a person hires a worker to work in a mine and that worker falls into the mine shaft and dies, his blood goes uncompensated. Similarly, all workers hired to perform any task — such as the case of a worker hired to climb a date palm tree who falls from the tree and dies — are subject to the same ruling mentioned in the examples of the well and the mine.

"On buried treasure (rikaz), one-fifth is due as tax." A detailed explanation of this was given previously in the chapter on Zakat.

Narrated from Abu Hurayra (may Allah be pleased with him) that the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) said: "Damage caused by animals is not compensable (hadar); damage caused by digging a well is not compensable (hadar); damage caused by mining is not compensable (hadar); and there is a one-fifth tax (khums) on treasure troves (rikaz).

Fath al-Bari Commentary:

"Ibn Sirin said: 'The scholars would not impose compensation for damage caused by an animal's kick (nafhah).'"

The word al-nafhah here means a kick — that is, striking with the hoof.

"They would state that compensation is required when the rider pulls on the reins and the animal thereby causes harm with its hoof."

The word al-inan in the hadith text refers to the bit placed in the animal's mouth so that the rider can direct it as desired — i.e., the reins. The meaning of this statement is: If a person is riding an animal and pulls on the reins, and the animal causes harm with its hoof as a result, the rider must compensate for that harm. However, if the animal causes harm with its hoof without the rider having provoked it, the rider is not liable to compensate.

"Hammad said: 'Damage caused by an animal's kick is not compensable; however, damage caused by a person prodding the animal is compensable.'"

"Damage caused by a person prodding the animal is compensable.

This situation is more general than the case of the animal being prodded either by its owner or by another person.

"If a person strikes an animal and the animal responds by kicking him, the resulting damage is not compensable.

According to a narration transmitted by Ibn Abi Shayba, Muhammad ibn Sirin said: "Qadi Shurayh held that the person driving or riding an animal is liable for the damage caused by it, but is not liable if the animal causes harm as a result of being struck. I asked: 'What is meant by the animal's muqabah (retaliation)?' Qadi Shurayh replied: 'If a person strikes an animal and the animal in turn wounds him, that is called muqabah.'"

"When the person who has rented out his animal (muqari) drives the donkey with a woman on it..." — and the woman falls from that animal — the driver bears no liability for compensation.

"Al-Sha'bi said: 'When the driver urges the animal to the point of exhaustion, he is liable for the damage the animal causes. But if he drives it gently and slowly without exhausting it, and it causes damage in that process, he is not liable.'"

Ibn Battal said: "The Hanafis treated damage caused by an animal's forelegs differently from damage caused by its hind legs. They held that if an animal causes damage with its hind legs or tail — even if the person was the cause of this — the person is not liable to compensate for it. However, they are liable for damage caused by the animal's forelegs or mouth." Imam al-Bukhari indicates his disagreement with this view by citing the opinion of the scholars of Kufa that contradicts it.

The Shafi'i view on this matter is as follows: When a person is together with the animal, that person is liable for damage the animal causes to life, limb, or property — regardless of whether this person is the one driving the animal, riding it, leading it by the halter, or is its owner, lessor, lessee, borrower, or usurper. Furthermore, there is no distinction as to whether the animal caused the damage with its forelegs, hind legs, tail, or head, nor does it matter whether the damage occurred during the day or at night.

The evidence for this view is that there is no distinction between damage caused intentionally and damage caused through other means. A person who is in the company of an animal has control over it. The animal is, in effect, like a tool in the person's hand. Therefore, the animal's act is attributed to that person, whether or not the person directed the animal to do it, and whether or not the person was aware of it.

A similar view has been transmitted from Imam Malik, with the exception of cases where the animal kicks without any provoking movement on the person's part. According to Ibn Abd al-Barr, this is the view of the majority.

This hadith has also been cited as evidence that there is no distinction between damage caused by an animal to crops or other things during the day versus the night. This is the view of the Hanafis and the Zahiris. However, the majority of jurists have stated: If the damage occurred during the day, no liability for compensation arises. If it occurred at night, the owner of the animal is responsible for safeguarding it. Therefore, if damage results from the owner's negligence, the owner is liable to compensate for the damage caused by the animal. The evidence for this specific ruling is the narration transmitted by Imam al-Shafi'i, Abu Dawud, al-Nasa'i, and Ibn Majah via al-Zuhri and Haram ibn Muhaysa al-Ansari from al-Bara' ibn 'Azib: "Al-Bara' had a camel that caused damage. One day it entered a garden and caused destruction there. As a result, the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) ruled that gardens must be guarded by their owners during the day, animals must be safeguarded by their owners during the night, and owners are liable to compensate for damage their animals cause during the night." (Abu Dawud, Buyu' wa al-Ijarat)

Ibn Abd al-Barr said: "Although this hadith is mursal (with a gap in the chain), it is well-known (mashhur) and has been transmitted by reliable narrators. The jurists of the Hijaz accepted it." As for al-Tahawi's suggestion that this hadith has been abrogated by the hadith cited above — this has been criticized on the grounds that abrogation cannot be established based on mere probability when the date of the abrogating narration is not known.

Even stronger than this objection is the view of Imam al-Shafi'i: "We accept the hadith of al-Bara' because it is established and the status of its narrators is known. The hadith 'Damage caused by animals is not compensable' does not contradict this hadith, for it is a general expression used with a specific meaning intended."

Abdullah b. Amr'ın nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: "Kim ahid altındaki bir kişiyi öldürürse cennet kokusunu alamaz. Halbuki cennetin kokusu kırk yıllık uzaklıktan duyulur." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Suçsuz bir zimmîyi öldürme." Hadisteki "cennetin kokusunu alamama", -genel anlamlı olmakla birlikte- belli bir zamana mahsustur. Çünkü akli ve nakli deliller bir kişinin Müslüman olarak öldüğü takdirde büyük günahları işlemiş bile olsa Müslüman olduğuna hükmedileceği ve cehennemde ebediyyen kalmayacağını göstermektedir. Böyle bir kimse cennete girmeden önce azap görmüş olsa bile sonunda varacağı yer cennettir. "Kırk yıllık uzaklık." Bu hadisin bir benzerini Tirmizi'de, Ebu Hureyre şu şekilde nakleder: "Cennetin kokusu yetmiş yıllık uzaklıktan duyulur." (Tirmizi, Diyat) el-Muvatta'da yer alan başka bir hadise göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Cennetin kokusu beş yüz yıllık mesafeden duyulur" demiştir. İbn Battal bu konu üzerine şu açıklamayı yapar: Kırk yaş olgunluk yaşıdır. Bu yaşa eren kimsenin ameli, yakini ve pişmanlığı artar. Sanki bu yaşa gelmiş bir kişi kendisini itaate zorlayan cennet kokusunu almış gibidir. İbn Battal şöyle devam eder: Yetmiş yaş ise mücadelenin son sınırıdır. Bu yaşa gelince, insana pişmanlık ve ecelin gelip çatma korkusu musallat olur. Netice olarak Allahu Teala'nın başarılı kılmasıyla itaati artar ve kişi yetmiş yaşından itibaren cennet kokusunu almaya başlar. Bizim kanaatimiz ise şöyledir: Hadiste yer alan rakamları cem' ve telif etmek için şöyle denebilir: Kırk, mahşer yerindeki durma noktasından cennet kokusunun alındığı zamanın en kısasıdır. Yetmiş, bundan daha ötedir ya da bu rakamlar abartı için ifade edilmiştir. Beş yüz, sonra bin bunlardan daha fazladır. Bu, şahıstan şahsa ve yapılan amellere göre farklılık arz eder. Cennetin kokusunu en uzak mesafeden alan kimsenin en yakın mesafeden ve bu ikisi arasındaki yerden alana göre üstünlüğü vardır. Tirmizi şerhinde bu konuya işaret ederek şöyle demiştir: Bu rivayetleri cem ve telif etmek için şöyle denebilir: Bu kişilerin mertebeleri ve derecelerindeki farklılığa göre şahıstan şahsa değişebilir. Sonra bu açıklamanın bir benzerini İbnü'l-Arabi'de gördüm. O şöyle demektedir: Cennetin kokusu doğal olarak alınamaz. Ancak Allahu Teala'nın alınmasını yarattığı şey alınabilir. Allahu Teala'nın dilediği kimselerden bazıları cennetin kokusunu yetmiş yıllık mesafeden alırken, bazıları beş yüz yıllık mesafeden alır.

Ebu Cuhayfe şöyle demiştir: Ali r.a.'e "Sizin yanınızda Kur'an'da olmayan herhangi bir şey var mı?" diye sordum. Hadisi rivayet eden İbn Uyeyne bir keresinde "insanların yanında olmayan bir şey var mı?" diye sorduğunu nakletmiştir. Hz. Ali bu soruya şöyle cevap vermiştir: "Taneyi yaran ve insanı yaratan Allah'a yemin ederim ki bizim yanımızda Kur'an'da olandan başka bir şey yoktur. Ancak insana Allah'ın kitabını anlama hususunda verilen bir anlayış ve bir de şu sahifedeki şey vardır" dedi. Ben "O sahifedeki nedir?" diye sordum. Ali "Diyet, esirin kurtarılması ve kafir karşılığında Müslümanın öldürülemeyeceği hükümleridir" dedi. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Kafiri öldüren Müslümanın kısasen öldürülemeyeceği." imam Buharl'nin bu başlığı bir önceki başlıktan daha sonraya koyması, bir zimmıyi öldürmeye yönelik olarak gelen şiddetli tehditten onu teammüden öldüren Müslümanın kısas edilmesinin gerekmeyeceğine işaret etmek ve bir Müslüman bir kafiri öldürdü diye kısasen öldürülmediğine göre onun bütün kafirleri öldürmeye hakkının olmadığına, tam tersine haksız yere zimmıyi ve muahidi öldürmesinin haram olduğuna işaret etmek içindir. "Hz. Ali'ye sordum." Bu rivayet, bir başka yönden İlim ve başka bölümlerde Mutarrıf'tan naklediimiştİ. Orada hadisin açıklaması, onu Hz. Ali'dennakleden ravilerin lafız farklılıklarının beyanı, diyet ve esiri kurtarmanın ne demek olduğu da açıklanmıştı. Kafiri öldüren Müslümanın öldürülmemesine gelince, çoğunluğun kanaati bu yöndedir. Ancak İmam Malik'in yol kesen ve bu nitelikte suç işleyen kimseler hakkındaki görüşüne göre bir kimse bir başkasını pusuya düşürerek öldürdüğünde -maktul zimmı bile olsa- kısasen öldürülmesi gerekir. Bu hüküm, kafiri öldüren Müslümanın öldürülemeyeceği hükmünün bir istisnasını teşkil etmektedir. Aslında bu, bir istisna değildir. Çünkü burada başka bir nitelik vardır. O da yeryüzünde fesad çıkarmaktır. Hanefiler bu hükme muhalif kalarak şöyle demişlerdir: Bir Müslüman, bir zimmıyi haksız yere öldürdüğü takdirde kısasen katledilir. Buna karşılık müste'meni öldürdüğünde katledilmez

Ebu Said el-Hudrl'nin nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Nebiler arasında şu, şundan daha hayırlıdır demeyiniz!" buyurmuştur

Ebu Said el-Hudri şöyle demiştir: Yahudilerden birinin yüzüne tokat atılmış; bunun üzerine Yahudi Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e geldi ve "Ya Muhammed! Ensardan olan sahabilerinden biri benim yüzüme tokat vurdu" diye şikayet etti. Hz. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Onu çağırın!" buyurdu. Sahabiler o Ensarlı kişiyi çağırdılar. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Sen bu kişinin yüzüne neden tokat attın?" diye sordu. O kişi şöyle cevap verdi: "Ya Resulallah! Ben Yahudilerin yanından geçtim de bu kişinin 'Musa'yı bütün insanlığın üstüne seçip tercih eden Allah'a yemin ederim ki' dediğini işittim." Ensarlı şöyle devam etti: "Ben de 'Muhammed'in üstüne de mi?' dedim. Bu sırada öfkeye kapıldım ve yüzüne bir tokat attım." Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle dedi: "Nebiler arasında benim daha hayırlı olduğumu söylemeyiniz. Gerçek şu ki insanlar kıyamet gününde (dehşetten) bayılacaklar. Fakat ilk ayılan ben olacağım. O anda bir de göreceğim ki Musa arşın ayaklarından birini tutmuş olacak. Bilmiyorum, Musa da bayılanların içinde olacak da benden evvel mi ayılacak, yoksa Tur dağındaki bayılmasının karşılığı mı verilecek?" Fethu'l-Bari Açıklaması: "Öfkelendiği bir anda bir yahudiye tokat atan Müslümana bir şey lazım gelmeyeceği." Yani böyle bir Müslümana tıpkı bir zimmıyi tokatladığında olduğu gibi kısas uygulanmaz. İmam Buhari, bu ifadesiyle sanki muhalif olan bir bilginin tokat atmada kısas yapılma kanaatini taşıdığına işaret etmektedir. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem zimmıden dolayı Müslümanı kısas etmediğine göre bu uygulama, kısasın cereyan etmediğini göstermektedir. Fakat Kufe bilginlerinin tamamı tokat atmada kısas uygulanacağı kanaatinde değillerdir. Buradaki hüküm, onların içinden bu kanaati taşıyanlarla ilgilidir. Hadisten Çıkan Sonuçlar: 1. Bir zimmı bir Müslümanı şikayet edebilir, davasını hakime götürebilir ve hakim de bunu dinleyebilir. 2. Hükmü bilmeyen kimse, hakimden bunu öğrenebilir ve Müslüman açısından bu kadarıyla yetinilir. 3. Bir zimmı, bilgisi olmadığı bir hususta söz söylemeye kalkıştığında ilmiyle meşhur olan bir Müslüman ona ta'zir cezası uygulayabilir. Hadisten çıkan diğer sonuçlar, Musa aleyhisselam kıssasında geçmişti.