76 - Tıp

Ebu Hureyre r.a.'dan Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: "Allah ne kadar hastalık indirmişse, mutlaka onun için bir de şifa indirmiştir." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Mutlaka onun için bir de şifa indirmiştir." Tank b. Şihab'ın, İbn Mesud'dan Nebie merfu' olarak naklettiği rivayette: "Şüphesiz Allah nekadar hastalık indirmişse mutlaka onun için bir de şifa indirmiştir. O halde tedavi olunuz" şeklindedir. Bunu da Nesai, sahih olduğunu belirterek İbn Hibban ve Hakim rivayet etmişlerdir. İmam Ahmed de Enes'ten: "Allah hastalığı yarattığı vakit ilaCi da halk etti. O halde tedavi olunuz." Üsame b. Şerik yoluyla gelen hadiste de şöyle denilmektedir: "Ey Allah'ın kulları, tedavi olunuz. Çünkü Allah şifasını indirmediği hiçbir hastalık vermemiştir. Bundan tek bir hastalık müstesnadır. O da yaşlanmaktır!' Bu hadisi Ahmed, el-Edebu'I-Müfred'de Buhari, dört Sünen sahibi - sahih olduğunu belirterek Tirmizi- de rivayet etmişlerdir. İbn Mes’ud'un rivayet ettiği hadiste herkesin bilmediği bazı ilaçlara da işaret vardır. Bunların hepsinde de sebepler ayrıca kabul edilmektedir. Bu, bunların Allah'ın izni ve takdiri ile etki ettiklerine, kendilerinin bizzat bir fayda sağlamayıp aksine yüce Allah'ın onlardaki takdiri ile etki yaptıklarına inanan kimse için Allah'a tevekküle aykırı değildir. Ayrıca ilaç, eğer Allah takdir etmişse bazı hallerde hastalığa dahi dönüşebilir. İşte Cabir'in rivayet ettiği hadiste "Allah'ın izni ile" lafzı buna işaret etmektedir. Kısacası bütün bunların etkili olup olmaması, Allah'ın takdir ve iradesi etrafında dönüp dolaşmaktadır. Tedavi tevekküle aykırı değildir. Tıpkı yemek ve içmek suretiyle açlığı ve susuzluğu gidermenin tevekküle aykırı olmadığı gibi. Aynı şekilde tehlikelerden uzak durmak, afiyet isteyerek dua etmek, zararların uzaklaştırılmasını dilemek ve daha başka hususlar da böyledir

Muavviz b. Afra kızı Rubeyyi'den şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Bizler Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte gazaya gider, gazilere su verir ve onlara hizmet ederdik. Savaş alanında şehit düşmüş olanları ve yaralıları da Medine'ye götürürdük. " Fethu'l-Bari Açıklaması: "Erkek kadını, kadın da erkeği tedavi eder mi?" Bu başlık altında er-Rubeyyi'in rivayet ettiği hadisi zikretmiş bulunmaktadır. Erkeğin kadını tedavi etmesi, bu hadisten kıyas yoluyla çıkartılabilir. Buhari'nin bu hususta kat'i hükmü söz konusu etmeyişinin sebebi, anlatılan bu hadisenin hicab emrinin inişinden önce olma ihtimali bulunduğundan dolayıdır. Yahut da kadının bu işi kocasına ya da kendisine mahrem olan kimselere yaptığından dolayı da olabilir. Meselenin hükmüne gelince, zaruret halinde yabancıları tedavi etmek caizdir. Zaruret de -bakmak, el ile yoklamak ve benzeri hususlar hakkında- miktarı kadar değerlendirilir

İbn Abbas r.a.'dan, dedi ki: "Şifa üç şeydedir: Bir içim bal (şerbeti), kan alma aleti (neşter) ile (hacamat için) kesmek ve ateşle dağlamak. Ama ben ümmetime ateşle dağlamayı yasaklıyorum" deyip, hadisi Nebi'e merfu' olarak zikretmiştir. Hadisi ayrıca el-Kumi, Leys'ten, o Mücahid'den, o İbn Abbas'tan, o Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den diye bal ve neşter vurmak hakkındaki kısmıyla rivayet etmiş bulunmaktadır. Bu Hadis 5681 numara ilede var

İbn Abbas r.a.'dan rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: "Şifa üç şeydedir: Kan aldırmak için bir neşter vurmakta yahut bir içim bal (şerbeti)nde ya da ateş ile dağlamaktadır. Ama ümmetime ateşle dağlamayı yasaklıyorum." Fethu'l-Bari Açıklaması: el-Hattabi dedi ki: Bu hadis, insanların genelolarak tedavide kullandıkları . usulleri ihtiva etmektedir. Şöyle ki; kan aldırmak ile kanın dışarı akması sağlanır .. Kan da en büyük karışımlardandır. Kanın coşup kabarması esnasında kan aldırmak (hacamat), en başarılı bir şifa yoludur. Bal ise balgam türü karışımları dışarı çıkarmak için bir müshildir. Çeşitli ilaçların güçlerini koruyup bunların bedenden dışarıya çıkmasını sağlaması için yapılan macunlara bal da katılır. Dağlamaya gelince, dağlamak kökü ancak bu yol ile kaldırılabilen, haddi aşan karışımlarda kullanılır. Bundan dolayı Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem önce onu tavsiye etmiş, sonra da o yolu kullanmayı yasaklamıştır. Bunu mekruh görmesindeki sebep, ileri derecede acı vermesi ve pek büyük tehlike ihtiva etmesi dolayısı iledir. Bundan dolayı Araplar mesellerinde: "Tedavinin en son şekli dağlamaktır" demişlerdir. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem de Sa'd b. Muazfı ve başkalarını dağladığı gibi, ashab-ı kiramfdan birden çok kişi de kendisini dağlatmıştır. Derim ki: Bununla birlikte Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem tedavi yollarının münhasıran bu üç tanesi olduğunu söylemek istememiştir. Çünkü bunların dışındaki tedavi yollarıyla da şifa bulunabilir. Ama bunları söz konusu ederek, tedauinin esaslarına dikkat çekriıiş bulunmaktadır. Şeyh Ebu Muhammed b. Ebi Cemra da şöyle demiştir: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellemlin dağlamaya dair sözlerinin genelinden, onda (dağlamada) bir miktar fayda ve bir bakıma da zarar olduğu anlaşılmaktadır. Bu yolu denemeyi yasakladığı için bundaki zarar yönünün daha fazla olduğunu da öğrenmiş oluyoruz. Buna benzer ve yakın bir ifade tarzı da şanı yüce Allah/ın, içkide bazı menfaatlerin olduğunu haber vermesi, sonra da onu haram kılmasıdır. Çünkü içkinin zararları, faydalarından çok daha büyüktür

Aişe r.anha'dan, dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem tatlıyı ve bal'ı severdi

Cabir b. Abdullah r.a.'dan, dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinledim: Eğer sizin tedavide kullandığıniz ilaçlardan herhangi birisinde hayır varsa -yahut tedavide kullandığınız ilaçlardan herhangi birisinde hayır olacaksa- bu kan aldırmak için bir neşter vurmakta yahut bir içim bal (şerbetin)de yahut o hastalığa uygun düşen ateş ile dağlamakta vardır. Ama ben dağlatarak tedavi olmayı sevmiyorum. " Bu Hadis 5697,5702 ve 5704 numara ile geçiyor

According to a narration from Abu Sa'id: A man came to the Prophet (peace and blessings be upon him) and said: "My brother is suffering from a stomach ailment." The Messenger of Allah said: "Give him honey to drink." The man came again a second time, and he again said: "Give him honey to drink." Then he came a third time, and again he said: "Give him a little honey to drink." Later, the man came to the Prophet (peace and blessings be upon him) and said: "I did so." Upon this, the Messenger of Allah said: "Allah has spoken the truth, but your brother's stomach has lied. Give him honey to drink." He gave him honey to drink and he recovered. This hadith is also recorded under number 5716. Other transmitters include Tirmidhi, in the chapter on Medicine. Fath al-Bari Explanation: "Treatment with honey and the saying of the Almighty: 'In it there is healing for people' (An-Nahl, 69)." By referencing this noble verse, Bukhari appears to indicate that the pronoun in the verse refers to honey. This is also the position of the majority. However, some scholars of tafsir have claimed that the pronoun refers to the Quran. Al-Asal (Honey) can be used as both masculine and feminine in Arabic. It has more than one hundred names. Honey has numerous benefits, as summarized by al-Muwaffaq al-Baghdadi and others. They state: It washes away impurities and unnecessary substances in the veins and intestines. It removes excess waste. It cleanses the rough lining over the stomach and warms it in a balanced manner. It opens the mouths of the veins and strengthens the stomach, liver, kidneys, bladder, and other outlets. It facilitates the dissolution of moist substances from food, drink, and nourishment. It preserves medicinal compounds and removes the unpleasant properties of disagreeable medicines. It purifies and cleanses the liver and chest. It promotes urination and menstruation. It is beneficial for coughs caused by phlegm, for those who have phlegm in their chest, and for those of cold temperament. When vinegar is added to honey, it benefits those of bilious temperament. Furthermore, honey is a food among foods, a medicine among medicines, a drink among drinks, a sweet among sweets, a purifier among purifiers, and a refresher among refreshers. Among honey's additional benefits: If drunk warm with rose oil, it is beneficial against animal bites. If drunk with plain water, it is beneficial against dog bites and rabies. If fresh meat is placed in honey, it remains fresh for three months. Similarly, cucumbers, squash, eggplants, lemons, and similar fruits and vegetables can be preserved in this manner. If applied to the body, it kills fleas and lice. It lengthens, beautifies, and softens hair. If applied as kohl, it prevents dimness of vision and adds brightness to the eyes. If teeth are brushed with honey, it whitens and preserves dental health. It has a remarkable property for preserving deceased bodies, preventing rapid decomposition. Moreover, honey is largely safe from harmful effects; its side effects are very few. Ancient physicians relied most heavily on honey in preparing their medicinal compounds. The phrase "if it suits the illness" indicates that a remedy is only permissible when it becomes the sole means of eliminating the illness, and only after certainty has been established. It is also possible that "suitability" here refers to the appropriate dosage and measure.

Aişe r.anha'dan, dedi ki: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem (veda haccının sonunda) Mekke'den ayrılmak isteyince, Safiye'nin çadırının kapısı önünde oldukça üzüntülü olduğunu gördü. Ona: Vücudu kesilesi -yahut boğazı kesilesi- sen bizi yolumuzdan alıkoyacaksın. Nahr (kurban bayramı birinci günü) ifada tavafını yapmış mıydın diye sordu. Safiye evet deyince, Allah Resulü: O takdirde yola koyulabilirsin dedi." Fethu'l-Bari Açıklaması: Ayetten maksat şudur: İddetin hesabı ay hali ve temizlik etrafında döner durur. Bunları bilmek ise çoğunlukla kadınlar için mümkün olur. Bundan dolayı kadın bu hususta güvenilir kabul edilmiştir. İsmail el-Kadi der ki: Ayet, iddet bekleyen kadının rahmindeki hamilelik ve ay hali hususlarına dair verdiği haberde güvenilir olduğuna delildir. Ancak yalan söylediği açıkça bilinecek türden bilgiler vermesi hali müstesnadır. el-Mühelleb dedi ki: Hadiste kadınların ay hali oluşları ile ilgili ileri sürdükleri iddialarının tasdik edileceğine bir delil bulunmaktadır. Çünkü Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yola çıkmayı ertelemek ve beraberinde bulunanları alıkoymak istemiştir. Buna sebep de Safiye'nin ay hali oluşudur. Bu hususta onu ne sınadı, ne de yalan söylediğini ileri sürdü. İbnu'l-Müneyyir dedi ki: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Safiye'nin sadece ay hali olduğunu söylemesine dayanarak yola çıkmayı erteleyeceğini söylediğinden ötürü, buradan hareketle hükmün kocayı da etkileyeceği sonucu çıkarılmıştır. Bundan dolayı kocanın (ric'l talak ile boşamış olduğu) karısına ric'at yapmasının muteber oluşu ya da olmayışı hususları ile karnındaki gebeliğin ondan oluşu hususunda kadının ay hali ve hamilelik hakkındaki sözleri doğru kabul edilir.

Enes r.a.'dan rivayete göre "Bazı kimseler Medine'de karınlarından hastalandılar. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem onlara develerinin çobanına gitmelerini, yanında kalarak develerin sütlerinden ve sidiklerinden içmelerini emretti. Onlar da çobanın yanına gittiler. Develerin sütlerinden, sidiklerinden içtiler. Nihayet bedenleri sağlıklarına kavuştu. Çobanı öldürdüler, develeri de önlerine katıp sürdüler. Durum Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e ulaşınca onları yakalamak üzere takipçiler gönderdi. Yakalayıp getirildiler. O da ellerini, ayaklarını (çaprazlama) kesti, gözlerine kızgın mil sapladı." Katade dedi ki: "Bana Muhammed b. Sirin'in tahdis ettiğine göre bu, hadlerin inişinden önce idi." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Develerin sidikleri ile tedavi olmak." Bu başlık altında Uranîler ile ilgili hadisi zikretti. Develerin sidikleri ile tedavi hususunda İbnu'l-Münzir'in, İbn Abbas'tan diye Nebiye ref ederek naklettiği şu hadis de gelmiş bulunmaktadır: "Deve sidikleri ile tedavi olmaya bakınız. Çünkü onların sidikleri, mideleri fesada uğramış kimselere faydalıdır."

Halid b. Sa'd'dan, dedi ki: "Beraberimizde Galib b. Ebhar da bulunduğu halde sefere çıktık. Yolda hastalandı. Medine'ye o hasta olduğu halde vardık. İbn Ebi Atık onu ziyarete geldi. Bize dedi ki: Şu siyah tanecike (çörek otu) devam etmenizi tavsiye ederim. Ondan beş ya da yedi tane alıp eziniz. Sonra bunları birkaç damla zeytinyağı ile birlikte burnunun bir bu tarafına, bir bu tarafına olmak üzere birkaç damla damlatımz. Çünkü Aişe r.anha'nın bana anlattığına göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle derken dinlemiştir: Bu siyah tane (çörek otu) her bir hastalıktan şifaya sebeptir. es-Samm müstesna. Ben esSamm nedir, diye sordum. O: Olümdür, dedi

Ebu Hureyre r.a.'dan rivayete göre o, "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinlemiştir: "Siyah tanede (çörek otunda) es-samm müstesna her hastalıktan şifa vardır." İbn Şihab dedi ki:es-Samm da ölümdür. el-Habbetu's-sevde (çörek otu) ise şuniz diye bilinendir." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ölüm dışında." el-HattaÖı dedi ki: Hadisteki "her hastalıktan" buyruğu hususun kastedildiği umumi ifadeler kabilindendir. Çünkü herhangi bir bitkinin tabiatında bütün hastalıkları denk düşecek şeylerle tedavi edecek şekilde, tabiatıara karşılık olacak bütün hususları kendisinde toplayan hiçbir bitki yoktur. Maksat, bu çörek otunun rutubetten (nemden) meydana gelen her türlü hastalığa şifa olduğudur. Ebu Bekr İbnu'l-fuabı der ki: Doktorlara göre bal, siyah çörek otuna göre her türlü hastalığa şifa olma ihtimali daha yüksek bir şeydir. Bununla birlikte bazı hastalıklar vardır ki, hasta bal içecek olursa ondan rahatsız olur. Eğer yüce Allah'ın bal hakkındaki: "Onda insanlar için bir şifa vardır" buyruğundan kasıt, çoğunlukla görülen hal ise, siyah tanenin buna göre yorumlanması daha uygundur. başkası da şöyle demektedir: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem hastanın müşahede ettiği durumuna göre ilaç tavsiye ediyordu. Onun siyah tane ile ilgili bu sözü, mizacı soğuk olan kimsenin hastalığına uygun düşmüş olduğundan dolayı çöreoutunu tavsiye etmiş olabilir. Bu durumda "her hastalıktan bir şifadır" sözü, bu sözlerin söylendiği bu kabilden hastalık türleri hakkında demektir. Bu gibi durumlara göre genel ifadelerin tahsis edilmesi ise çoktur ve yaygındır. Doğrusunu en iyi bilen Allah 'tır. Şeyh Ebu Muhammed b. Ebi Cemra der ki: İnsanlar bu hadis hakkında açıklamalarda buıunmuş ve onun genelolarak varid oluşunu, doktorların ve bu hususta deneyim sahibi olanların sözleri ile tahsis etmişlerdir. Ancak bu sözleri söyleyenlerin yanlışlığı da açıkça anlaşılan bir haldir. Çünkü bizler çoğunlukla bilgileri galip zanna bina edilen, deneye dayalı bulunan doktorların söylediklerini doğru kabul edecek olursak, şunu belirtelim ki, hevadan konuşmayan kimsenin sözlerini tasdik etmek, doğru kabul etmek, onların sözlerini kabul etmekten daha uygundur

Aişe r.anha'dan rivayete göre "O, hastaya ve ölmüş bir kimse için üzülen kimselere telbine denilen bulamaç yapılmasını söyler ve şunları derdi: Ben Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinlemişimdir: Telbine denilen bulamaç, hastanın kalbini rahatlatır ve kederin bir kısmını da giderir

Aişe radıyallahu anha'dan rivayete göre; o, telbine bulamacı yapılmasını emreder ve: O, hoşlanılmayan ama faydalı olan şeydir, derdi.

İbn Abbas r.a.'dan rivayete göre "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem hacamat yaptıl'dı, hacamat yapana ücretini verdi ve burnuna da ilaç koydu." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Sa'lit", kendisi ile tedavi yapılan ve burna konulan bir ilaçtır. "Burnuna ilaç koydu" yani sa'lit denilen burun ilacını kullandı. Bu da sırt üzere yatıp, başının yan yatmasını sağlamak üzere omuzlarının arka tarafını yükseltecek (yastık gibi) bir şey koyması ve burnuna su ya da içinde tek başına yahut karıştırılmış ilacın bulunduğu birtür yağ damlatması ve böylelikle bu yağın hapşırmak suretiyle dimağdaki rahatsızlığı çıkartması amacı ile dimağına varmasını sağlamasıdır

Narrated from Abu Layla, who said: "Hudhayfah was in Mada'in. He asked for water to be brought to him. A dihqan (a notable of Mada'in) brought him a silver vessel. Hudhayfah threw it at him and said: 'The only reason I am throwing it is that I have told him repeatedly not to do this, yet he refuses to stop. The Prophet (peace and blessings be upon him) forbade us from wearing silk and brocade, and from drinking from vessels of gold and silver, saying: These belong to them — meaning the disbelievers — in this world, and they will be yours in the Hereafter.'"

İbn Abbas'tan: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem oruçlu olduğu halde hacamat yaptırmıştır" dediği rivayet edilmiştir. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ebu Musa geceleyin hacamat yaptırmıştır." Hadisten anlaşıldığına göre onun geceleyin hacamat yaptırması, oruçlu olduğundan dolayı orucuna herhangi bir hale! gelmemesi için idi. Malik de bu görüşü benimsemiş, bundan dolayı orucu konusunda tereddüde c!üşmemesi için oruçlunun hacamat yaptırmasını mekruh görmüştür. Yoksa bu kanaati, hacamatın orucu bozduğunu kabul ettiği nden dolayı değildir. Doktorlara göre en faydalı hacamat, ikinci ya da üçüncü saatte yaptırılandır. Ayrıca hacamatın cimadan, hamamdan çıktıktan sonra ya da buna benzer işleri bitirdikten sonra yapılmaması, tokken ve açken de yapılmaması kanaatindedirler. Hanbel b. İshak der ki: Ahmed, kanının coştuğu her vakit hacamat yaptırır, onun günün hangi saatine rastladığına bakmazdı. Doktorların ittifakına göre de hacamat, ayın ikinci yarısında, sonra dört haftadan üçüncüsünde yaptırılan hacamat, başında ve sonundaki hacamattan daha faydalıdır. el-Muvaffak el-Bağdadı dedi ki: Bunun sebebi de şudur: Ayın ilk dörtte birindeki ahiM (denilen vücut kanşımian) galeyana gelir, sonunda ise sakinleşir. O halde en uygunu, bunların bu ikisi arasındaki zamanda boşaltılması(hacamat yoluyla dışarıya çıkartılması)dır. Doğrusunu en iyi bilen Allah 'tır

İbn Abbas'tan: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ihramlı olduğu halde hacamat yaptırmıştır" dediği rivayet edilmiştir. Fethu'l-Bari Açıklaması: İhramlı bir kimsenin hacamat yaptırması ile ilgili açıklamalar daha önceden(1835.hadiste) Hac bölümünde geçmiş bulunmaktadır. Yolcunun hacamat yaptırmasına gelince, az önce geçen açıklamalara göre bu kanın galeyanı ve benzer sebepler dolayısıyla ihtiyaç duyulması halinde yapılabilir. Dolayısıyla bunun, bazı haller dışarıda tutularak, bazı haller hakkındaözelliğinin varlığı söz konusu olamaz. Doğrusunu en iyi bilen Allah'tır

Enes r.a.'dan rivayete göre; "Ona, hacamat yapan kimsenin ücreti hakkında soru sorulunca şu cevabı vermiştir: Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem hacamat yaptırdı. Bu hacamatı ona Ebu Taybe yaptı. Allah Rasulü de ona iki sa' ölçek buğday verdi ve onun efendileri ile konuştu. Onlar da onun yükünü hafiflettiler. Allah Rasulü ayrıca şöyle buyurdu: Kendisi ile tedavi olduğunuz en iyi şey, hacamat ile el-kust el-bahri'dir. Yine Allah Rasulü şöyle buyurmuştur: Çocuklarınızı bademcik ağrısından dolayı bademciklerini sıkmak suretiyle azaplandırmayınız. Siz kust ile tedavi etmeye bakınız

Asım b. Ömer b. Katade'den rivayete göre, "Cabir b. Abdullah r.a., hastalığı dolayısıyla el-Mukanna'ı ziyaret etti, sonra da: Sen hacamat yaptırıncaya kadar buradan gitmem. Çünkü Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i: Muhakkak onda bir şifa vardır derken dinledim, dedi." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Hastalıktan dolayı hacamat", yani hastalık sebebiyle hacamat yaptırmak. el-Muvaffak el-Bağdadı dedi ki: Hacamat, bedenin sathını, derinden kan aldırmaktan daha çok temizler. Hacamat, çocuklar için ve sıcak şehirlerde derinden kan aldırmaktan daha iyidir ve daha tehlikesizdir. Bazen birçok ilaca da ihtiyaç bırakmaz. Bundan dolayı hadislerde derinden kan aldırmak değil de hacamat söz konusu edilmiştir. Diğer taraftan Araplar da ancak hacamatı biliyorlardı. "el-Hüda" adlı eserin müeııifi de şunları söylemektedir: Fasd (denilen derinden kan aldırmak) ile hacamat arasında -tahkike göre- farklılık vardır. Bu da zaman, yer ve mizaca göre farklılık arzeder. Hacamat, sıcak zamanlarda, sıcak yerlerde ve kanları oldukça sıcak kimseler için daha faydalıdır. Derinden kan aldırmak (el-fasd) ise bunun aksidir. Bundan dolayı hacamat çocuklar için ve fasda güç yetiremeyenler için daha faydalıdır. "Ve: Kendisi ile tedavi olduğunuz en mükemmel şey, hacamattır, diye buyurdu." Bu alanda bilgi sahibi olanlar şöyle demişlerdir: Burada hitap Hicazlılar ile onlar gibi sıcak bölgelerde yaşayan kimseleredir. Çünkü bunların kanları ince olup vücudun üst taraflarına, görünen kısımlarına doğru bedenin yüzeyindeki harareti kendisine doğru çekmek için yönelir. Buradan anlaşıldığına göre yine hitap yaşlı olmayanlaradır. Çünkü onların bedenlerindeki hararet düşüktür. Taberı sahih bir sened ile İbn Sırın'den şöyle dediğini rivayet etmektedir: Adam kırk yaşına ulaştı mı hacamat yaptırmasın. Taberi dedi ki: Çünkü bu yaştan itibaren kişinin ömrü eksilmeye başlar, bedenindeki güçler zayıflar. O halde kanı (hacamat ile) çıkartmak suretiyle bedeninin gücünü daha da azaltmamalıdır. Onun bu sözleri muayyen olarak hacamata ihtiyaç duymayan ile hacamat yaptırmaya alışmamış kimseler hakkında yorumlanır. Bu hadis, hacamatın meşruiyetini ve özellikle ona gerek duyan kimseler için " de hacamat yoluyla tedaviye teşvik etmeyi, hacamat yapan kimsenin kazancının hükmünü kapsamaktadır. Buna dair açıklamalar da İcare bölümünde(2281.hadiste) geçmiş bulunmaktadır. Ayrıca hadis kust ile tedaviyi de ihtiva etmektedir ki, bu da az önce(5692.hadiste) geçmiş bulunmaktadır

Abdullah b. Buhayne'den rivayete göre "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem,Mekke yolunda Lahyu Cemel denilen yerde, ihramlı iken, başının ortasına hacamat yaptırdı

İbn Abbas'tan, dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Lahyu Cemel denilen bir su yakınında ihramlı olduğu halde, kendisinde bulunan bir baş ağrısı dolayısı ile hacamat yaptırdı

From Jabir ibn Abdullah, who said: "I heard the Prophet, peace and blessings be upon him, say: 'If there is any good in your medical treatments, it is either in a sip of honey, or an incision of a cupping lancet, or cauterization by fire. But I do not like cauterization.'"

Eyyub'dan, dedi ki: Ben Mücahid'i, İbn Ebi Leyla'dan, o da Ka'b b. Ucre'den şöyle dediğini naklederken dinledim: "Hudeybiye sırasında ben bir tencerenin altını yakarken, bitler de başımın üzerinden aşağıya doğru dökülürken Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yanıma geldi ve: Sendeki bu haşereler seni rahatsız ediyor mu, diye sordu. Ben: Evet, dedim. O: Saçlarını tıraş et ve üç gün oruç tut yahut altı yoksula yemek yedir ya da bir kurban kes, buyurdu." Eyyub dedi ki: (Mücahid) bunlardan hangisini önce söyleyerek söze başladığını bilmiyorum. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Rahatsızlıktan dolayı saçları kesmek", yani başın veya başka yerin saçlarını kesmek demektir. Bu başlık altında Ka/b b. Ucre/nin, biilerin çokluğu sebebiyle ihramlı iken başını tıraş etmesine dair hadisi zikretmektedir. Hac bölümünde bu hadisin yeteri kadar açıklaması geçmiş bulunmaktadır.(1814.hadis) Buhari bu hadisi, başın ortasında hacamat yaptırmaya dair hadisinakabin" de zikretmiş olmakla şuna işaret etmek istemiş gibidir: İhtiyaç duyulması halinde ihramlı bir kimsenin hacamat yaptırmak için saçlarını tıraş etmesinin caiz oluşu, ihramlı bir kimsenin ihtiyaç halinde başının saçlarınıntamamını tıraş etmesinin caiz oluşundan istinbat edilmektedir

Cabir'den rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: "Eğer sizin tedavi için kullandığınız yollardan herhangi birisinde bir şifa varsa bu, bir hacamat neşterinde yahut bir ateş dağlamasındadır. Bununla birlikte ben dağlanmayı sevmiyorum

Narrated from Ibn Abbas (may Allah be pleased with him) that the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) said: "The nations were shown to me. Prophets passed by in ones and twos, accompanied by groups of ten or twenty, and some Prophets had no one with them at all. Then a great dark mass was shown to me in the distance. I asked: 'What is this? Is this my nation?' It was said to me: 'No, this is Moses and his people.' Then it was said to me: 'Look at the horizon.' I looked and saw a great dark mass filling the horizon. Then again it was said to me: 'Look here and there — at these horizons of the sky.' I saw masses filling the horizons. It was said to me: 'This is your nation, and among them seventy thousand will enter Paradise without reckoning.' Then the Messenger of Allah went inside and did not give them any further explanation. Because of this, those in the gathering began to debate among themselves and said: 'We are people who believed in Allah and followed His Messenger. Therefore, they must be us — or perhaps the children born to us after the coming of Islam, for we ourselves were born during the time of ignorance (Jahiliyyah).' When this discussion reached the Prophet (peace and blessings be upon him), he came out to them and said: 'They are those who do not seek ruqyah (treatment by recitation), who do not believe in bad omens, who do not cauterize themselves, and who place their trust solely in their Lord.' Ukasha ibn Mihsan asked: 'Am I one of them, O Messenger of Allah?' The Messenger of Allah replied: 'Yes.' Then another man stood up and asked: 'Am I one of them?' The Messenger of Allah answered: 'Ukasha has preceded you in this matter.'

Fath al-Bari Commentary:

"The virtue of one who cauterizes, or has another cauterized, and one who refrains from cauterization.

With this chapter heading, the author seems to intend conveying the following points: that cauterization is permissible when necessary; that it is more appropriate to abandon cauterization unless it is the sole means of treatment; and that when it is permissible, its permissibility is general — encompassing a person cauterizing himself, having another cauterize him, or cauterizing someone else. The general permissibility is understood from the first of the two hadiths in the chapter heading, where healing is attributed to cauterization. That refraining from it is virtuous is understood from the statement: "Nevertheless, I dislike cauterization.

Muslim narrates via Abu al-Zubayr from Jabir, who said: "The Prophet (peace and blessings be upon him) sent a physician to Ubayy ibn Ka'b. He cut one of his veins and then cauterized it."

In a hadith narrated by al-Tahawi from Anas, and authenticated by al-Hakim, Anas said: "Abu Talha cauterized me during the time of the Prophet (peace and blessings be upon him)." The original source of this hadith is in al-Bukhari, according to which he was cauterized due to the disease of dhatu'l-janb (pleurisy). This will be mentioned shortly.

Al-Tirmidhi also records from Anas: "The Prophet (peace and blessings be upon him) cauterized As'ad ibn Zurara due to an injury caused by the sharp edge of a weapon.

Muslim narrates via Imran ibn Husayn: "I used to receive greetings (from the angels) until I was cauterized. Then the greetings ceased. After I abandoned cauterization, the greetings resumed." In another narration from Imran ibn Husayn via a different chain, he said: "That which had been cut off from me returned to me." By this he meant the greetings of the angels. This is also the basis of the matter. In another wording: "I was being greeted. When I was cauterized, the greetings were cut off. When I abandoned cauterization, the greetings resumed.

Ahmad, Abu Dawud, and al-Tirmidhi narrate from Imran: "The Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) forbade cauterization. But we were cauterized and neither attained what we wanted nor succeeded." In another wording: "They neither recovered nor succeeded." The chain of this narration is strong (qawi).

Here, the prohibition of cauterization is interpreted as indicating dislike (karahah) or as referring to what is contrary to what is more appropriate, because the totality of the hadiths on the matter requires this interpretation. It has also been explained that this was specific to Imran, for Imran suffered from hemorrhoids, and since the location of the hemorrhoids was dangerous, he was forbidden from cauterizing that area. However, when his hemorrhoids diminished, he had himself cauterized, yet he did not recover.

Ibn Qutaybah said: "Cauterization is of two types: The first is the cauterization of a healthy person to prevent illness. This is the type about which negative things are said, and the person who does it is considered to have not placed his trust in Allah (not had tawakkul), because by this action he is attempting to repel divine decree — and divine decree can never be repelled. The second type is the cauterization of a wound that has become aggravated or a severed limb. This is the type of cauterization for which medical treatment is lawful. If cauterization is performed for an ailment that may possibly be cured by this method, this too is contrary to what is more appropriate (awla), because it involves an immediate infliction of pain by fire for an outcome that is not certain.

From the totality of the hadiths on this subject, it is understood that performing cauterization is permissible. The preference for avoiding it is not evidence of its prohibition; rather, it indicates that refraining from it is more appropriate than doing it. The same applies to the praise given to those who abandon cauterization. As for the prohibition of cauterization, it either expresses permissive choice (takhyir), or is intended to indicate dislike (tanzih), or applies to cases other than those in which cauterization is the only remaining means of cure. Allah knows best. Some relevant discussions have already been mentioned under the chapter heading "Healing lies in three things."

I have not come across any authentic narration stating that the Prophet (peace and blessings be upon him) cauterized himself.

"Ruqyah is only performed for the evil eye or for venom (humah).

Sa'lab and others say: "Humah means scorpion venom." Al-Khattabi says: "It refers to every venomous creature such as a snake or a scorpion."

Ümmü Seleme r.anha'dan rivayete göre, "Bir kadının kocası vefat etmişti. Gözlerinden rahatsızland!. Bu kadının durumunu Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e söylediler ve göze sürme çekmeyi söz konusu edip, kadının gözüne zarar geleceğinden korkulduğunu söylediler. O da şöyle buyurdu: And olsun sizden bir kadın evinde en kötü elbiseleri içerisinde -yahut: elbisesinde evinin en kötü yerinde- kalır dururdu. Bir köpek geçti mi kadın bir tezek atardJ. Bu sebeple, (beklemesi gereken iddet olan) dört ayan gün geçmedikçe olmaz." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Göz hastalığından dolayı sürme taşı ve sürme çekmek." Yani remed (denilen göz hastalığı) sebebiyle ... Remed (aftaimi veya traham denilen hastalık) gözün görünen beyazını teşkil eden tabakada arız olan sıcak (iltihaplı) bir hastalıktır. Bu hastalığın sebebi, mideden dimağa doğru yükselen buharlar yahut birtakım ihtilMiarın oraya dökülmesidir. Bu iltihap genize doğru giderse nezleyi, göze doğru giderse remed denilen bu hastalığı ortaya çıkartır. "Bu hususta Ümmü Atiyye'den bir hadis rivayet edilmiştir." O bu sözleri ile Ümmü Atiye'nin merfu' olarak rivayet ettiği şu hadisine işaret etmektedir: "Allah'a ve ahiret gününe iman eden bir kadının kocası dışında bir yakını için üç günden fazla yas tutması helal değildir." Böyle bir kadın sürme çekemez. Bu hadis de iddet bahislerinde geçmiş bulunmaktadır. Ama ben bu hadisin rivayet yollarından herhangi birisinde ismid (denilen sürme taşı)den söz edildiğini görmedim. Sanki Arapların çoğunlukla ismidi sürme yapıp kullanmış olmalarından dolayı onu zikretmiş gibidir. İbn Abbas'ın merfu' olarak rivayet ettiği hadiste ise bu açıkça zikredilmiş bulunmaktadır: "İsmid (sürme taşı) ile sürmeleniniz. Çünkü o, gözü parlatıl' ve saçların bitmesini sağlar." Bu hadisi Tirmizi, hasen olduğunu belirterek rivayet etmiştir. Lafız da ona aittir. İsmid kırmızıya çalan siyah renkli bir taştır. Hicaz bölgesinde bulunur. En güzeli ise Asbahan'dan getirilendir. Bu hadislerden ismid'den sürme yapıp kullanmanın müstehap olduğu anlaşılmaktadır. Sürmenin tek olarak çekileceği, Ebu Hureyre yoluyla, Ebu Davud'un Sünen'inde merfu' bir rivayet olarak zikredilmiş bulunmaktadır. İşaret etmiş bulunduğum bazı hadislerde sürme çekmenin nasılolacağı da zikredilmiştir. Sonuç olarak anlaşıldığına göre her bir göze üç defa sürme çekilir. Böylelikle her göze kendi Başına tek sayıda sürme çekilmiş olur

HADİS METNİ: Ebu Hureyre (r.a.) rivayet ediyor: Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu: "Hastalığın (kendiliğinden) bulaşması da yoktur. Uğursuzluk yoktur. Baykuşun ötüşü ile ilgili itikat batıldır. Safer diye bir şey yoktur. Arslandan kaçar gibi de cüzamlıdan kaç.

(Buhari: 5717, 5757, 5773, 5775)

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

FETHU'L-BARİ AÇIKLAMASI (Özet ve Maddeler Hâlinde):

🔹 1. CÜZAM HASTALIĞI NEDİR? • Siyah ödün vücuda yayılmasıyla oluşan ağır bir hastalıktır. • Organların mizacını bozar; ileri safhada organlar birbirini çürütecek hâle gelir. • İbn Sîde'ye göre hastalığın adı, parmakların kopup parçalanması (cezm) anlamından gelmektedir.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🔹 2. HADİSİN FARKLI RİVAYETLERİ: • Müslim → el-Alâ b. Abdurrahman → babası → Ebu Hureyre yoluyla rivayet etmiş; "Yıldızların doğuşuna olayları bağlamak da yoktur" fazlalığını eklemiştir. • Müslim ve İbn Hibbân → İbn Cüreyc → Ebu'z-Zübeyr → Câbir yoluyla: "Hastalığın bulaşması da yoktur, safer de yoktur, ğul da yoktur" lafzıyla rivayet etmiştir. • İbn Hibbân → Simâk → İkrime → İbn Abbas yoluyla da benzer rivayeti nakletmiştir. • Hadis İbn Mâce'de muhtasar olarak geçmektedir.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🔹 3. HADİSTE NEFYEDELEN (İPTAL EDİLEN) ALTI ŞEY: Buhari bu altı kavramın her biri için ayrı bir başlık açmıştır:

1. Adve (عَدْوى): Hastalığın kendi kendine bulaşması inancı.
2. Tıyere (طِيَرَة): Uğursuzluk anlayışı ve kötü alâmet çıkarma.
3. Hâme (هَامَة): Baykuş ötüşünü uğursuz saymak.
4. Safer (صَفَر): Safer ayını ya da karındaki bir hastalığı uğursuz saymak.
5. Ğul (غُول): Çöllerde insanları yoldan çıkaran ve şekil değiştiren varlıklar (gulyabaniler).
6. Nev' (نَوْء): Yıldızların doğuşuyla yağmur veya olayları ilişkilendirmek.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🔹 4. GUL (GULYABANİ) HAKKINDA: • Araplar, çöllerde insanlara görünen, şekil değiştirerek onları yoldan çıkaran şeytanî varlıkların var olduğuna inanırdı. • Cumhurun görüşü: Hadis gulyabanilerin hiç var olmadığını değil, onların şekil değiştirip insanları yoldan çıkardığı şeklindeki inancın batıl olduğunu ifade eder. • Destekleyen hadis: "Gulyabaniler şekil değiştirdiğinde ezan okuyun" → Yani Allah'ı zikrederek şerlerini defledin. • Ebu Eyyub'un rivayetinde gulyabanilerin hurmasından yediği nakledilmiştir; bu da varlıklarına işaret eder.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🔹 5. NEV' (YILDIZLARIN DOĞUŞU) HAKKINDA: • Araplar: "Şu yıldızın doğuşu sebebiyle bize yağmur yağdırıldı" derlerdi. • Nebi (s.a.v.) bu inancı iptal etmiştir: Yağmur Allah'ın irade ve takdiriyle yağar, yıldızların bunda herhangi bir etkisi yoktur. • Bu vakitlerde yağmurun yağması ilahî bir adet olsa da bu, Allah'ın izni ve takdiriyledir.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🔹 6. "ARSLANDAN KAÇAR GİBİ CÜZAMLIDAN KAÇ" EMRİNİN AÇIKLAMASI:

▪ Zâhirî Çelişki: Hadiste "cüzamlıdan kaç" denirken, başka bir rivayette Nebi (s.a.v.)'in cüzamlı biriyle yemek yediği ve "Allah'a güvenerek ve O'na tevekkül ederek" buyurduğu nakledilmiştir.

▪ Âlimlerin Görüşleri:

• Hz. Ömer ve Seleften bir topluluk: Cüzamlıyla yemek yenilebilir; uzaklaşma emri neshedilmiştir. Mâlikî âlim İsa b. Dinar da bu görüştedir.

• Çoğunluğun (Cumhur) görüşü: Nesh söz konusu değildir. İki hadis şöyle telif edilir:

• Uzaklaşma emri → Müstehap ve ihtiyat içindir.
• Birlikte yemek yemek → Bunun caiz olduğunu beyan içindir.

• et-Taberî: Sahih kader anlayışı doğrultusunda, hastalığın kendi kendine bulaşmadığını ve kişiye takdir edilenden fazlasının isabet etmeyeceğini kabul etmek gerekir. Nebi (s.a.v.) bazen bağlayıcı emir, bazen irşad, bazen mubah olduğunu beyan için emir verirdi; yasak buyurduğu bir şeyi zaman zaman haram olmadığını göstermek amacıyla bizzat yapardı.

• Kurtubî (el-Mufhim): Cüzamlıdan uzak durma emrinin iki hikmeti vardır:

1. İnsanların hastalığın bulaşmasına dair cahiliye inançlarına düşmelerini önlemek.
2. Kişinin kendi nefsiyle mücadele etmek zorunda kalacağı ve içinde tiksinti, rahatsızlık doğuracak durumlardan uzak tutmak. Zira kişi cüzamlıyla oturmaya kendini zorlasa bile içten bir rahatsızlık duyar.

▪ Sonuç: Müminine yakışan: ✔ Kendisini vehme ve rahatsızlığa sürükleyecek durumlardan uzak durmak, ✔ Hiçbir tedbirin kadere karşı koruyucu olamayacağına inanmak, ✔ Her hâlükârda Allah'a tevekkül etmektir.

(Doğrusunu en iyi bilen Allah'tır.)

Said b. Zeyd'den, dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i: Yer mantan, men türündendir. Onun suyu da göz için bir şifadır diye buyururken dinledim." Şu 'be dedi ki: Ayrıca bana el-Hakem, el-Hasen el-Urani'den, o Amr b. Hureys'den, o Said b. Zeyd'den, o Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den diye bana haber verdi. Şube dedi ki: el-Hakem bana bunu tahdis edince, Abdulmeliklin hadisi dolayısıyla ben onu inkar etmedim. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Men gözler için bir şifadır." Bu başlıkta sözü edilen hadiste geçen "men" ile kastedilenin "minnet etmek" anlamındaki mastar değil de özel ve yenilen türden olduğunu kabul eden görüşün tercih edildiğine bir işarettir. Yer mantarı (el-kem'e) de yaprağı ve gövdesi olmayan bir bitkidir. Yerde ekilmeksizin bulunur. Ona bu adın (el-kem'e) veriliş sebebinin, gizlenip saklanması olduğu söylenmiştir. Mesela, şahitliği gizleyip saklamayan kimse hakkında: "Kemee'ş-şehadete" denilir. "Mendendir." Men ile neyin kastedildiği hususunda üç görüş vardır: Birinci görüşe göre maksat, bunun İsrailoğullarına indirilen men türünden olduğudur. Bu ise ağacın üzerine düşen bir tür çisinti olup, yapraklardan toplanıp tatlı olarak yenilir. et-Terencebın denilen çisinti de bu türdendir. Hadis, sanki menni yer mantarına benzetmiş gibidir. Buna sebep ise, her ikisinin de herhangi bir çalışma olmaksızın kendiliklerinden var olma özellikleridir

Ümmü Kays'tan şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Bir oğlumla birlikte Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzuruna girdim. Bademciklerindeki rahatsızlığı dolayısıyla da ona bir tedavide bulunmuş idim. Allah Rasulü şöyle buyurdu: Siz çocuklarınızı bu tedavilerle niçin rahatsız ediyorsunuz? Canlarını acıtıyorsunuz, size bu udi hindı'yi tavsiye ederim. Onda yedi tane şifa vardır. Bunlardan birisi de zatu'l-cenb hastalığıdır. Bu udihindi, boğaz rahatsızlığı dolayısı ile buruna çekilir; zatu'l-cenb hastalığı dolayısı ile de ağzından verilip içirilir." (Süfyan dedi ki:) Ben ez-Zührı'yi şöyle derken dinledim: (Rasulullah) bize bunların ikisini açıkladı. Ama beşini açıklamadı. (Ali İbnu'I-Medınl) dedi ki: Süfyan'a dedim ki: Ma'mer: (A'laktu anhu: Boğaz hastalığından onu tedavi etmiştim) lafzı yerine "a'laktu aleyhi" demektedir, dedi. O: Ma'mer bunu iyi bellememiş dedi. O sadece "a'laktu anhu" demiştir. Ben bunu ez-Zührı'nin ağzından ezberledim. Süfyan da çocuğun parmakla damağının dibinden bademciklerinin sıkıştırılmasını anlatmak üzere kendi parmağını damağının içine soktu. Parmağı ile damağının yukarı kaldırılmasını kastetmektedir ve o: A'likuu anhu şey'en: Ondan bir şeyi izale ediniz, gideriniz, demedi. Fethu'l-Bari Açıklaması: "(ledud) Ağzın yan tarafından ilaç koymak." ledCıd, hastanın ağzının yan taraflarından birisine konulan ilaca denilir. Birinci hadise dair yeterli açıklamalar, daha önce Nebi s.a.v.'in vefatı bahsinde (4452,4454.hadislerde) geçmiş bulunmaktadır. Nebiin ağzına ne verdikleri de orada açıklanmıştı. İkinci hadisin şerhi ise biraz sonra el-uzre (boğaz hastalığı) başlığında gelecektir. 22. BAB

Ubeydullah b. Abdullah b. Utbe'den rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in zevcesi Aişe r.anha şöyle demiştir: ''Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ağırlaşıp, ağrıları şiddetlenince diğer zevcelerinden hastalığını benim evimde geçirmesi için izin istedi. Onlar da ona izin verdiler. (Mescide) ayakları yerde süründüğü halde Abbas ile bir diğer kişi arasında çıktı. Ben (Ubeydullah b. Abdullah) bunu İbn Abbas'a haber verince, bana: Aişe'nin adını vermediği o diğer adamın kim olduğunu biliyor musun, dedi. Ben: Hayır deyince, o kişi Ali'dir, dedi. Aişe dedi ki: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem evine girip hastalığı şiddetlendikten sonra şöyle buyurdu: "Üzerime ağız bağları çözülmemiş yedi kırbadan su dökünüz. Belki insanlara tavsiyede bulunabilirim." Aişe dedi ki: Biz de onu Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in zevcesi Hafsa'ya ait olan bir leğen içine oturttuk. Sonra o kırbalardan üzerine su dökmeye koyulduk. Bize: Bu kadar yeter, diye işaret edinceye kadar devam ettik. Aişe dedi ki: Sonra insanların yanına çıktı ve onlara namaz kıldırıp hutbe verdi.

Ubeydullah b. Abdullah'tan rivayete göre; "Ümmü Kays, kendisine şunu haber vermiştir: O boğaz ağrısından dolayı tedavi etmiş olduğu bir oğlu ile Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzuruna gitmişti. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştu: Boğaz hastalığı dolayısıyla böyle bir tedavide bulunarak niçin çocuklarınıza eziyet ediyorsunuz? Sizler şu udihindi ile tedavi etmeye bakınız. Çünkü onda yedi tane şifa vardır. Zatu'l-cenb de bunlardan birisidir. "Üdihindi ile kastettiği el-küst'tür, udihindi ile aynı şeydir." Fethu'l-Bari Açıklaması: "el-Uzretu: Boğaz ağrıs!." Bu, boğaz ağrısına verilen bir isimdir. Küçük dile yakın bir yerde görülür. el-Uzre'nin küçük dilin adı olduğu da söylenmiştir. Maksat ise onun ağrısıdır. Onun küçük dile yakın bir yer olduğu da söylenmiştir. Küçük dil de boğazın dibindeki et parçacığıdır

Narrated by Abu Sa'id, who said: "A man came to the Prophet, peace and blessings be upon him, and said: My brother has diarrhea. The Messenger of Allah said: Give him honey to drink. So he gave it to him. Then the man came back and said: I gave him honey to drink, but it did nothing except increase his diarrhea. Thereupon the Messenger of Allah said: Allah has spoken the truth, and your brother's stomach has lied."

Explanation from Fath al-Bari: "The treatment of one afflicted with a stomach ailment." The one afflicted with a stomach ailment (al-mabṭūn) refers to a person suffering from his stomach due to excessive diarrhea, which has many causes. "Give him honey to drink" — the intent is bee honey, which is well-known among the Arabs. The apparent meaning of the command indicates that the honey was to be drunk pure and undiluted, though it is also possible that he intended it to be drunk as a mixture (as a syrup). The Prophet's saying, peace and blessings be upon him, "your brother's stomach has lied," is an indication that the remedy is indeed beneficial, and that the persistence of the illness does not stem from a deficiency in the medicine itself, but rather from the excessive density of the harmful substance causing the disease. For this reason, he commanded him to give his brother honey again so that this harmful substance could be fully expelled. And so it was, and by the permission of Allah, the patient recovered.

The author of the work known as Kitāb al-Mi'a fī al-Ṭibb states: Honey sometimes penetrates the veins rapidly, and along with the honey, a great portion of nutrients also enters the bloodstream. It acts as a diuretic and can also cause constipation. At other times, it remains in the stomach, stimulating it, pushing food along, and causing diarrhea. Therefore, to categorically reject recommending it as a treatment for someone suffering from diarrhea is a sign of incomprehension on the part of the one who rejects it

Others have said: It is certain that the medicine of the Prophet, peace and blessings be upon him, is curative, for it issues from revelation. The medicine of others, however, is most often based on conjecture or experience. If some people are slow to recover when using Prophetic medicine, the reason lies in the weakness of the belief of the person using it that he will be healed through that means, and in his inadequacy in receiving and accepting it. The clearest example of this is the Noble Qur'an, which is a healing for what lies within hearts; yet for some people it may not serve as a healing for what is in their hearts. The reason for this is the deficiency in that person's faith and in his reception of it. Indeed, for the hypocrite, it adds nothing but impurity upon his impurity and sickness upon his sickness. Therefore, Prophetic medicine is fitting only for wholesome and pure bodies, just as the healing of the Noble Qur'an is fitting only for sound and good hearts. And Allah knows best.

Ebu Hureyre r.a.'dan, dedi ki: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Hastalığın bulaşması da yoktur, safer de yoktur, Hame (baykuşun uğursuzluğu) da yoktur, buyurdu. Bunun üzerine bir bedevi: Ey Allah'ın Rasulü, o halde neden benim develeri m çölde kumlarda ceylanlar gibi iken uyuz bir deve geliyor, aralarına girip onları da uyuz ediyor, diye sordu. Allah Rasulü: Peki o ilkine o hastalığı bulaştıran kimdi, diye karşılık verdi." Bunu ez-Zührl, Ebu Seleme ile Sinan b. Ebi Sinan'dan diye rivayet etmiştir. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Safer -ki o, karında görülen bir ağrı dır- yoktur." Buhari, safer'i bu şekilde kesin bir ifade ile açıklamış bulunmaktadır. Ama Ebu Ubeyde Ma'mer b. el-Müsenna, Garibu'l-Hadis adlı eserinde Yunus b. Ubeyd el-Cerml'den şunu rivayet etmektedir: Yunus, Ru'be b. el-Accac'a (safer'in ne olduğunu) sormuş, Ru'be: O, davarlara ve insanlara isabet eden, karında görülen bir yılandır (şerit) ve bu Araplara göre uyuzdan daha çok bulaşıcıdır, demiştir. Bu açıklamaya göre safer'in kabul edilmeyişinden maksat, bulaşıcı olduğuna dair inançlarının reddedilmesidir. Buhari'nin bu görüşü ağırlıklı ve tercihedeğer görmesi, hadiste el-adva (hastalığın bulaşması) ile birlikte zikredilmiş olmasından dolayıdır. Taberi de aynı şekilde bu görüşü tercih etmiştir. Şöyle de açıklanmıştır: Safer ile kastedilen, yılandır. Ama bunun olmadığını söylemekten maksat, onların bu• hastalığa yakalanan kimsenin öleceğine dair inançlarının reddedilmesidir. Şeriat koyucu, ölümün ancak ecelin sona ermesi ile meydana geleceğini belirterek bu inancı reddetmiş bulunmaktadır. Bu açıklama şekli Cabir'den rivayet edilmiş bulunmaktadır. Cabir de "safer yoktur" hadisinin ravilerinden birisidir. Bu açıklamayı et-Taberi yapmıştır. Safer ile ilgili bir başka görüş daha vardır. O da şudur: Bundan maksat safer ayıdır. Şöyle ki, Araplar daha önce Hac bölümünde açıklandığı üzere, safer ayını haram ay yapıyor ve muharrem ayını helal ay kılıyorlardı. İslam gelerek onların yaptıkları bu uygulamaları reddetti. Bundan dolayı da Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Safer yoktur" diye buyurdu

Ümmü Kays'tan rivayete göre ona (Ubeydullah b. Abdullah'a) şunu haber vermiştir: "Kendisi Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzuruna boğaz ağrısi dolayısıyla tedavi etmiş olduğu bir oğlu ile birlikte gitti. Allah Rasulü bunun üzerine şöyle buyurdu: Allah'tan korkunuz. Niçin çocuklarınızın boğaz hastalıklarını, boğazlarını böylece sıkarak rahatsız ediyorsunuz? Size bu udihindi'yi tavsiye ederim. Şüphesiz onda yedi hastalığa şifa vardır. Bunlardan birisi de zatu'l-cenb'dir. " Allah Rasulü udi hindi ile (kef harfi ile) el-küst'ü yani (kaf harfi ile) el-kust'u kastetmiştir. (ez-Zührl) dedi ki: Bu söyleyiş de bir ağızdır

[– 3720 - 3721-] Enes'ten rivayete göre, "Ebu Talha ve Enes b. en-Nadr kendisini dağlamışlardı. Onu Ebu Talha kendi eliyle dağlamıştı." Enes b. Malik'ten, dedi ki: "Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem, ensardan bir ev halkına zehirden ve kulak ağrısından dolayı rukye yapmalarına İzin vermiştir." Enes dedi ki: "Ben Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem hayatta olduğu halde zatu'lcenb'den dolayı dağlandım, Ebu Talha, Enes b. en-Nadr, Zeyd b. Sabit de benim bu dağlanışıma şahit oldular. Beni dağlayan da Ebu Talha idi." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Zatu'l-cenb", kaburga kemiklerinin iç tarafındaki zarda anz olan sıcak bir şişkinlik (iltihap)dir. Göğsün ve kaburga kemiklerinin adalelerinde ve iç taraflarında sıkıŞıP kalan rlhler (iltihabi havalar) dolayısı ile böğrün çeşitli yerlerinde arız olan ve bundan dolayı da ağnlara sebep olan hastalık hakkında da kullanılır. Birincisi doktorların söz konusu ettiği gerçek zatu'l-cenb'dir. Doktorlar derler ki: Bunun beş tane arazı (belirtisi) vardır: Yüksek ateş, öksürük, bir şeylerin battığını hissetmek, nefes darlığı ve yüksek nabızdır. Zatu'l-cenb'e aynı zamanda böğür ağrısı da denilir. Bu da korkutucu hastalıklardan birisidir. Çünkü kalp ile ciğer arasında meydana gelir ve en kötü hastalıklardan birisidir. Bundan dolayı Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Allah onu bana musallat edecek değildir" diye buyurmuştur. Huma ise zehir demektir. Buna dair açıklamalar "dağlama yaptıran kimse" başlığında geçmiş bulunmaktadır

Sehl b. Sa'd es-Saidi'den, dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in başındaki miğfer kırılıp da yüzü kanadığı ve küçük azı dişi kırıldığı zaman Ali, bir kalkan içerisinde su getiriyordu. Fatıma da gelip onun yüzündeki kanı yıkadı. Fatıma (a.s) su dolayısı ile kan ın artıp durduğunu görünce bir hasır parçası alıp onu yaktı, külünü Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yarasına bastırdı ve kan kesildi." Fethu'l-Bari Açıklaması: " ... Hasır yakılması.1I Ebu'I-Hasen el-Kabisl şöyle derdi: Keşke o hasırın neden yapılmış olduğunu biz de bilseydik de kanı kesmek için onu bir ilaç olarak edinseydik. İbn Battal dedi ki: Tıp bilginlerinin iddia ettiklerine göre bütün hasır çeşitleri yakıldığı takdirde kanın artmasını önlerler. Hatta bütün kül çeşitleri böyledir. Çünkü bir yerde durdurmak, külün özelliklerindendir. Bundan dolayı Tirmizi bu hadisin yer aldığı başlığı "kül ile tedavi" diye açmıştır. el-Mühelleb de şöyle demiştir: Hadisten anlaşıldığına göre kanın kül ile kesilmesi, onlar tarafından bilinen bir şeydi. Özellikle eğer hasır "deysu's-sa'd"dan yapılmış ise ... Bunun kanı durdurduğu ve kokusunun güzelliği bilinen bir husustur. Kanı durdurmak yolu ile yaranın ağzını kapatır. Hoş kokusu ile de kanın kokusunu bastırır. Kanın önce yıkanmasına gelince, bu, yaranın derin olmaması halinde söz konusudur. Yara derin ise yaranın içine suyun dökülmesi halinde kül ile birlikte zarar vermeyeceğinden emin olunamaz

İbn Ömer r.a.'dan rivayete göre "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Humma cehennem ateşi alevinin sıcağındandır. Bu sebeple onu su ile söndürünüz diye buyurmuştur

el-Münzir'in kızı Fatıma'dan rivayete göre "Ebu Bekr r.a.'ın kızı Esma r.anha'nın yanına dua etsin diye gelen hummaya yakalanmış bir kadın getirildi mi su alır ve o suyu yakası ile bedeni arasına döker ve: Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bizlere onu su ile soğutmamızı (serinletmemizi) emrederdi, derdi

Aişe'den rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Humma cehennemin kaynamasındandır. Bu sebeple onu su ile soğutunuz, buyurmuştur

Rafi' b. Khadic said: "I heard the Prophet (peace and blessings be upon him) say: Fever comes from the intensity of the heat of the flames of Hell. So cool it down with water.

Fath al-Bari Commentary: "Fever comes from the intensity of the heat of the flames of Hell." What is meant is the rising and spreading of the heat and temperature of Hell. Fever, as will be explained shortly, comes in various types. Its attribution to Hell has been explained in different ways.

It has been said that this is a literal truth, not metaphorical. The flame and heat felt in the body of the one afflicted with fever is a portion from Hell. The Almighty Allah has decreed its manifestation through certain causes so that people may take heed and learn a lesson. Likewise, various joys and pleasures are among the blessings of Paradise. Allah has caused them to appear in this worldly abode so that they serve as reminders and pointers toward the blessings of Paradise.

The meaning of the hadith is also explained as follows: The heat of fever resembles the heat of Hell. In this way, people's attention is drawn to the severity of the fire of Hell, and it is indicated that this intense heat resembles the scorching heat of Hell's blazing. The heat referred to is the heat one feels when one approaches fire, as is also stated in the hadith concerning cooling and relief. However, the first explanation is more appropriate. Allah knows best.

"With water." In the narration reported by Ibn Majah through Abu Hurayrah, it says "with cold water." Abu Bakr al-Razi said: If a person is in good health and strength, the fever is intense, the body is clearly in full maturity, and there is no bloating or hernia in the abdomen, then drinking cold water is beneficial. If the patient's body is weak, the weather is hot, and they are accustomed to washing with cold water, then washing with cold water is permitted.

Ibn al-Qayyim also evaluated the hadith narrated through Thawban with these conditions in mind and said: This characteristic may be beneficial in cases of pure fever that occur in hot regions during summer, with no accidental causes or any swelling or other common ailments present. In that case, cold water, by Allah's permission, extinguishes that heat, because at such times water has not been exposed to the sun and thus remains cold, and the necessary strength and vitality are present, as it comes after rest, stillness, and cool air. He further said: What is indicated is mostly the heat of severe illnesses and particularly the fevers occurring in hot countries. Allah knows best

Scholars say: It has been mentioned repeatedly in the hadiths that the Prophet (peace and blessings be upon him) used cold water during his illness. Indeed, he said: "Pour water over me from seven waterskins whose mouths have not been untied." The explanations related to this hadith have been given previously.

"Nafi' said: Abdullah," meaning Ibn Umar, "used to say: My Lord, remove this punishment from us." Because fever is essentially from Hell, Ibn Umar appears to have inferred that the person afflicted with fever is being punished by it. Such punishment varies according to the condition of the afflicted person. For the believer, as previously mentioned, it serves as an expiation for sins and a means of increasing his reward. For the disbeliever, however, it is a form of punishment and retribution.

Despite this reward inherent in fever, the reason Ibn Umar still asked for it to be removed is that seeking health and well-being from Allah the Almighty is lawful and proper. For He is capable of forgiving His servant's sins and increasing his reward and recompense without causing him to be afflicted with anything burdensome.

Enes b. Malik'ten şöyle dediği nakledilmiştir: "Ukl ve Ureyna'dan bazı insanlar -ya da bazı adamlar- Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına (Medine'ye) geldiler ve Müslüman olduklarını söyleyerek: Ey Allah'ın Nebi'i, bizler sağmal davarları olan kimseler idik. Bizler ziraatle uğraşan kimseler değildik, dediler. Medine'nin havasını ağır buldular. Bunun üzerine Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem onlar için zekat develerinin bir kısmı ile yararlanmalarını ve (develerle) çobanlarının bulunduğu yere gitmelerini emretti. Kendilerine de bu develerle beraber çıkıp onların sütlerinden ve sidiklerinden içmelerini emir buyurdu. Onlar da develerle gittiler. Nihayet Medine el-Harre'sinin (kara taşlığının) bir tarafında iken Müslüman olduktan sonra kâfir oldular ve Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in çobanını öldürüp zekat develerini de önlerine katıp gittiler. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e bu yaptıkları ulaştı. O da onların arkasından onları takip edip yakalayacak kimseleri gönderdi. (Yakalanıp getirilmelerinden) sonra emir vererek onların gözlerini dağladılar, ellerini kestiler ve Harre'nin bir tarafında ölünceye kadar kendi hallerine terk edildiler."

İbrahim b. Sa'd'dan, dedi ki: Ben Usame b. Zeyd'i Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den şöyle dediğine dair hadisi naklederken dinledim: "Sizler bir yerde Taun hastalığının. çıktığını işitirseniz oraya girmeyiniz. Eğer sizin bulunduğunuz yerde o hastalık baş gösterirse oradan çıkıp gitmeyiniz." Ben (ravilerden Habib b. Ebi Sabit), İbrahim b. Sa'd'e: Sen Üsamelyi bu hadisi (baban) Saidie naklederken dinledin ve o da bunu reddetmiyardu, öyle mi, dedim. O: Evet, dedi

Narrated from Abdullah ibn Abbas: "Umar ibn al-Khattab (may Allah be pleased with him) set out for Syria. When he reached a place called Sargh, the commanders of the armies — Abu Ubayda ibn al-Jarrah and his companions — came to meet him and informed him that a plague had broken out in the lands of Syria. Ibn Abbas said: Thereupon Umar said: 'Call the early Muhajirun (emigrants) for me.' So he called them and consulted with them. He informed them that a plague had broken out in Syria. They differed among themselves: some of them said, 'We have set out for a purpose, and we do not think we should turn back without accomplishing it.' Others said, 'Those who are with you are the remainder of the people (the best of them) and the Companions of the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him). We do not think it is appropriate for you to take them and lead them into this plague.' Umar said: 'Depart from me.' Then he said: 'Call the Ansar for me.' I called them, and Umar consulted with them. They followed the same path as the Muhajirun and differed among themselves just as they had differed. Umar again said: 'Depart from me.' Then he said: 'Call for me the elderly men of Quraysh who migrated at the Conquest (of Mecca).' I called them, and not even two of them disagreed with one another regarding this matter. They said: 'We are of the opinion that you should take the people back and not lead them into the place where this plague exists.' So Umar made an announcement among the people: 'I shall be on my mount in the morning heading back, so you should also be on your mounts in the morning.' Abu Ubayda ibn al-Jarrah then said: 'Is this fleeing from the decree of Allah?' Umar replied: 'Would that someone other than you had said this, O Abu Ubayda! Yes, we flee from the decree of Allah to the decree of Allah. Tell me your opinion: if you had camels and you descended into a valley with two sides — one side lush with pasture and the other barren and dry — and you grazed your camels on the lush side, would you not be grazing them by the decree of Allah? And if you grazed them on the dry side, would that not also be by the decree of Allah?' Ibn Abbas said: Then after a while, Abd al-Rahman ibn Awf arrived — he had been away attending to some of his needs — and said: 'I have knowledge regarding this matter. I heard the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) say: If you hear that it (the plague) has broken out in a land, do not go to it. And if it breaks out in a land where you are, do not flee from it to escape from it.' Ibn Abbas said: So Umar praised Allah, then set off on his way." This hadith is also narrated under numbers 5730 and 6973.

Abdullah b. Amir'den rivayete göre "Ömer Şam'a çıktı. Serğ'de iken vebanın Şam topraklarında baş gösterdiği haberi ona ulaştı. Abdurrahman b. Avf da Ömer'e, Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in şöyle buyurduğunu haber verdi: Onun bir yerde baş gösterdiğini işitirseniz oraya gitmeyiniz. Sizin bulunduğunuz bir yerde o görülecek olursa ondan kaçmak amacıyla o yerden çıkmayınız

Ebu Hureyre r.a.'dan, dedi ki: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Medine'ye Mesih (ed-Deccal) ile taun girmez, buyurmuştur

Sirin kızı Hafsa'dan, dedi ki: "Enes b. Malik r.a. bana: Yahya neden öldü diye sordu. Ben taun'dan, dedim. O dedi ki: Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem taun (dolayısıyla ölüm) her Müslüman için bir şehitliktir, buyurdu

Kullanıcı tarafından iki ayrı Türkçe hadis metni ve Fethu'l-Bari şerhi paylaşılmıştır. Kullanıcıdan bu metinler için ne yapmak istediğine dair açıklama beklenmektedir. Şu ana kadar herhangi bir çeviri, analiz veya özet talebi iletilmemiştir.

Narrated from Yahya b. Ya'mar: "Aisha (may Allah be pleased with her), the wife of the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him), informed him that she had asked the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) about plague (ta'un). The Prophet of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) informed her that plague was a punishment which Allah had sent upon whomever He willed, and that Allah had thereafter made it a mercy for the believers. Thus, if a servant of Allah is in a land where plague appears, and he remains in his city with patience, knowing that nothing will befall him except what Allah has decreed for him, then he shall certainly be rewarded like a martyr.

Explanation from Fath al-Bari: "The reward of one who is patient during plague." That is, whether he himself has been afflicted by the plague, or it has merely appeared in the land where he resides... "Allah made it a mercy for the believers." He made it a mercy for the believers of this Ummah. In the hadith recorded by Imam Ahmad via the route of Abu Asib, it is stated: "For this reason, plague is a martyrdom and a mercy for the believers, but a punishment for the disbeliever." This hadith contains explicit statements indicating that plague is a mercy exclusively for Muslims. If it afflicts disbelievers, it is only an expedited punishment given to them in this world before the Hereafter.

As for the sinners of this Ummah — does plague constitute martyrdom for them, or is martyrdom specific only to the perfect believer? This is a matter that deserves careful consideration and examination. By "sinner" is meant one who commits major sins and is afflicted by plague while persisting in those sins. It is possible to say that such a person would not be honored with the rank of martyrdom due to the ill-omen of the sins he was committing, for the Almighty Allah says: "Or do those who commit evil deeds think that We will make them like those who have believed and done righteous deeds?" (Al-Jathiyah: 21)

Likewise, in the hadith narrated via Ibn Umar, there are statements that serve as evidence that plague emerges as a result of open and widespread immorality. This hadith was narrated by Ibn Majah and al-Bayhaqi with the following wording: "If immorality becomes openly widespread among a people, plague and diseases not seen among their predecessors will inevitably appear among them." In the chain of this hadith is Khalid b. Yazid b. Abi Malik, who was one of the jurists of the Levant region. However, he is considered a weak narrator according to Ahmad, Ibn Ma'in, and others.

The hadith narrated by Burayda with a sound chain (jayyid) as recorded by al-Hakim states: "When immorality becomes openly widespread among a people, Allah inevitably afflicts them with death." Imam Ahmad also records the following marfu' hadith from Aisha (may Allah be pleased with her): "My Ummah will continue to hold onto goodness as long as children born of fornication do not become numerous among them. But if children born of fornication become numerous among them, it is very likely that Allah will send a general punishment that will encompass them all." The chain of this hadith is hasan (good)

From these hadiths, it is understood that plague may sometimes emerge as a punishment due to acts of disobedience. How, then, can it be a cause of martyrdom? It may be said: Due to the general wording contained in the reports transmitted on this matter, the one who dies of plague may attain the degree of martyrdom — particularly in the hadith of Anas mentioned earlier, which states: "Plague is a martyrdom for every Muslim." The attainment of the rank of martyrdom by those who persist in committing sins does not necessitate that they be equal in rank to the perfect believer, for the degrees of martyrs also differ. Just as a sinner who dies of plague is not like the mujahid who rushes forward while fighting in the path of Allah so that His name may be exalted, not retreating

Indeed, one of the manifestations of the mercy of the Almighty Allah upon the Ummah of Muhammad is that He hastens their punishment for them in this world. Furthermore, this is not inconsistent with the one afflicted by plague receiving the reward of martyrdom — especially since most of them may have been engaged in such shamelessness — and, to the best of my knowledge, Allah knows best, their being overcome by plague in such a general manner is due to their sitting idle without standing up against wrongdoing

"With patience" — meaning while enduring it without being disturbed or distressed, but rather with submission to Allah's command and contentment with His decree. This is a condition set for those who die of plague to receive the reward of martyrdom.

This condition of patience also entails remaining in the place where plague has appeared and not leaving it to flee from it. Indeed, a clear prohibition regarding this matter was mentioned in the preceding chapter.

"Knowing that nothing will befall him except what Allah has written for him" — this is yet another condition, expressing the state of the one who remains in the place where the plague has appeared. For if he remains there while feeling distressed and showing no patience, or if he wishes he had left and regrets staying, thinking that had he left he would not have been afflicted, and believing that his remaining there caused him to contract the disease — such a person, even if he dies of plague, will not attain the reward of martyrdom.

Bu metin, Sahih-i Buhari'den bir hadis ve Fethu'l-Bari şerhinden rukye (dua ile tedavi) konusuna ait açıklamaları içermektedir. Lütfen bu metinle ne yapmamı istediğinizi belirtir misiniz? Örneğin: başka bir dile çeviri, özet, açıklama veya başka bir işlem.

Kullanıcı birden fazla Türkçe hadis metni ve Fethu'l-Bari şerhi paylaşmıştır. Bu üçüncü metin, Ebu Said el-Hudri r.a.'dan rivayet edilen ve Fatiha suresi ile rukye yapılmasına dair hadisi ve İbn Hacer ile İbnu'l-Kayyim'in açıklamalarını içermektedir. Kullanıcıdan ne yapmak istediğine dair yönerge beklenmektedir.

İbn Abbas'tan rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in ashabından bir grup, su kenarında konaklamış ve aralarından birisi zehirli bir hayvan tarafından sokulmuş bulunan bir grup kimsenin yanından geçtiler. O suyun kenarında bulunan ahaliden bir adam onlara gelip: Aranızda rukye yapacak kimse var mı? Bu su başında zehirli bir hayvan tarafından sokulmuş birisi var, dedi. Aralarından birisi kalkıp gitti ve birkaç koyun vermeleri şartı ile Fatihatu'lKitab'ı okudu. Adam iyileşti, o da koyunları alıp arkadaşlarının yanına geri geldi. Arkadaşları bundan hoşlanmayarak: Sen Allah'ın kitabını okumak karşılığında ücret aldın, dediler. Nihayet Medine'yegeldiklerinde: Ey Allah'ın Rasulü! Bu arkadaşımız Allah'ın Kitabı karşılığında bir ücret aldı, dediler. Bunun üzerine Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: Karşılığında ücret aldığınız şeyler arasında en hak olanı Alla:h'ın Kitabıdır

Aişe r.anha'dan, dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem nazar değmesi dolayısı ile rukye yapılmasını bana emretti -yahut: (bana kaydını zikretmeksizin) emretti

Paylaştığınız bu metinler; hastalık, musibet, rukye ve nazar konularındaki hadisler ile Fethu'l-Bari şerhinden alıntılar içermektedir. Ancak bu metinlerle ne yapmamı istediğinizi henüz belirtmediniz. Lütfen talebinizi açıklar mısınız? Örneğin: • Başka bir dile çeviri mi? • Özet mi? • Belirli bir konunun açıklaması mı? • Başka bir işlem mi?

Narrated by Abu Hurayrah (may Allah be pleased with him): The Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said: "The evil eye is real," and he also forbade tattooing. This hadith also appears under number 5944.

Fath al-Bari Commentary:

"The evil eye is real" — meaning the evil eye is something established and existent, or it is among those things whose existence is certain. Al-Mazeri said: The majority of scholars have expressed the opinion in accordance with the apparent meaning of the hadith.

Tattooing (al-Washam) refers to piercing any part of the body with a needle or similar instrument until blood flows, then filling that spot with kohl or a similar substance, resulting in a greenish discoloration of the area. Further explanation will come, by the permission of Almighty Allah, in the later sections of the chapter on clothing (Libas), under the heading "The woman who has herself tattooed."

I see a connection between these two sentences — a connection I am not aware of anyone previously identifying or drawing attention to. It is as follows: One of the reasons that drives a person to get a tattoo is the desire to alter one's appearance so that one is not afflicted by the evil eye. Here, while affirming that the evil eye is real, tattooing is nonetheless prohibited — indicating that resorting to tattoos or other remedies not grounded in the teachings of the Lawgiver will be of no benefit, and that the decree of Almighty Allah will inevitably come to pass.

In the hadith reported by Muslim, narrated by Ibn Abbas and traced back to the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him), it is stated: "The evil eye is real. If anything were to precede and overcome the decree, it would certainly be the evil eye. When any of you is asked to perform ghusl on account of having cast the evil eye, let him perform it.

Al-Nawawi said: The hadith affirms that divine decree is established and that the evil eye and its harm are extremely powerful. The second additional element in the hadith — the command that the one who has cast the evil eye perform ghusl for the benefit of the one afflicted — indicates that performing ghusl for this reason was a well-known practice among them. The Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) commanded them not to refuse when such a request is made of them. At the very least, its benefit is the removal of anxiety that arises in this matter. The apparent meaning of the command indicates obligation

Al-Mazeri reports a difference of opinion on the matter and states that the view holding it to be obligatory is the correct one, adding: If the afflicted person fears death, and it has been customarily observed that the afflicted is cured by the ghusl of the one who cast the evil eye, then in such a case, performing ghusl becomes a specific obligation. It has also been accepted that the one who caused harm through the evil eye may be compelled to provide food to the one harmed without compensation. This is more appropriate

Additional rulings derived from the hadith:

First: If the identity of the person who cast the evil eye is known, a ruling is issued that he must perform ghusl. Second: Performing ghusl is among the beneficial remedies against the evil eye. Third: The evil eye can occur in some cases simply through admiration and fondness, even without envy — and it may even come from a loving person or a righteous individual. Fourth: When a person admires something, he should hasten to supplicate for blessings upon that person or thing immediately — and this constitutes a form of ruqyah on his part. Fifth: Water used in acts of worship such as wudu or ghusl is pure. Sixth: Performing ghusl in an open area is permissible, provided proper covering is maintained. Seventh: The evil eye can sometimes be fatal. There is a difference of opinion regarding whether retaliation (qisas) is applicable in such cases.

For this reason, al-Qurtubi states: If the one who cast the evil eye causes the destruction of something, he must pay its compensation. If his evil eye kills someone, retaliation (qisas) is required — or, if this becomes a repeated habit of his, blood money (diyah) must be paid. In such a case, the status of the one who cast the evil eye would be similar to that of a sorcerer, according to those who hold the view that a sorcerer is to be killed not because of disbelief but because of the harm he causes, namely causing death.

The Shafi'is, however, did not raise the issue of qisas in this regard; rather, they stated that it does not apply, saying: The evil eye is not typically fatal and has not been classified as a cause of death. Al-Nawawi likewise states in his work al-Rawdah: In such a case, neither blood money nor expiation applies, because legal rulings can only be established for things that are general and specifically determinable. Rulings cannot be established for matters that cannot be precisely determined and that are particular to certain situations and certain individuals. Furthermore, the one who cast the evil eye cannot definitively be said to have committed a specific act. Ultimately, the evil eye amounts to envy and a desire for a blessing to be removed. Similarly, the harm resulting from the evil eye is nothing more than the occurrence of something unpleasant for the one afflicted. This unpleasant occurrence cannot be identified as a definite cause at the moment of death, because an unpleasant condition can also arise without the influence of the evil eye. End of quotation from al-Nawawi's al-Rawdah

According to what Ibn Battal transmitted from some scholars: If a person becomes known for causing harm through his evil eye, the imam or authority should prevent him from freely mixing with people and confine him to his home. If he is poor, a sufficient stipend should be allocated to him to sustain his livelihood. For the harm caused by such a person is greater than the harm caused by a leper — whom Umar (may Allah be pleased with him) prevented from mixing with people, as is explicitly stated in the relevant chapter — and it is also greater than the harm of a person who has eaten garlic, whom the Lawgiver prevented from attending the congregational prayer

Al-Nawawi said: This is a sound and specifically affirmed view, and no other scholar is known to have explicitly contradicted it.

Abdurrahman b. el-Esved'den, ababasından şöyle dediğini rivayet etmektedir: "Ben Aişe r.anha'ya zehirli hayvanın sokmasına karşı rukyeye dair soru sordum. O da: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem zehirli olan her hayvan sokmasından dolayı rukye yapmaya ruhsat vermiştir, dedi

Abdulaziz'den, dedi ki: Ben ve Sabit, Enes b. Malik'in huzuruna girdik. Sabit: Ey Ebu Hamza ben hastalandım, dedi. Enes: Sana Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yaptığı rukye ile rukye yapayım mı, dedi. Sabit: Yap deyince, Enes: Ey insanların Rabbi, ey hastalığı gideren Allah'ım, şifa ver, şifa veren sensin, senden başka şifa verecek yoktur. Geriye hastalıktan eser bırakmayan bir şifa ver

Aişe r.anha'dan rivayete göre, "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem aile halkından birisine Allah'a sığındırma duasını yapar ve sağ elini onun bedenine sürerek: İnsanların Rabbi Allah'lm, hastalığı gider, ona şifa ver. Şifa veren sensin. Senin şifandan başka şifa yoktur. Geriye hastalıktan eser bırakmayan bir şifa ver, diye dua ederdi

Aişe'den rivayete göre; "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem rukye yaparak: Hastalığı sil ey insanların Rabbi! Şifa yalnız senin elindedir. Bunu senden başka açıp giderecek yoktur, derdi

Aışe r.anha'dan rivayete göre; "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem hasta olan kimseye: Allah'ın adıyla, bu bizim arzımızın toprağıdır. Boğazımızın tükürüğü ile karışmıştır. Hastamız Rabbimizin izniyle şifa bulsun, derdi." Bu Hadis 5746 numara ile de geçer

Aişe'den, dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem rukye yaparken: Allah'ın adıyla, bu arzımızın toprağıdır, boğazımızın da tükürüğüdür. Rabbimizin izniyle hastamız şifa bulur, derdi." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in rukyesi", yani rukye yaparken okuduğu sözler. "Şifa veren sensin." Bu ibareden şanı yüce Allah'a Kur'an-ı Kerim'de bulunmayan isimleri vermenin şu iki şarta bağlı olarak caiz olduğu anlaşılmaktadır: Bu şartlardan birincisi bu isimlerde bir eksiklik ve kusur vehmi veren bir anlam bulunmamalıdır. İkincisi de bunun Kur'an-ı Kerim'de bir aslının olması gerekir. Burada da (şifa veren: eş-Şafi) böyledir. Çünkü Kur'an-ı Kerim'de: "Hastalandığım zaman bana şifa veren Odur."(Şuara, 80) diye buyurulmuştur. "Senden başka şifa veren yoktur." Bu da ilacın ve tedavinin, yüce Allah'ın takdirine denk düşmemesi halinde herhangi bir faydasının olmayacağırm, ancak ona bağlı olarak fayda verebileceğine işaret etmektedir. "Bu arzımızın toprağıdır.". Nevevi der ki: Hadisin anlamı şudur: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bizzat kendi tükürüğünü şehadet parmağı üzerine koyduktan sonra parmağını toprağın üzerine koydu. Ona az bir şey bulaştı. Sonra da bununla hasta olan yere ya da yaraya sürdü ve sün'ne esnasında sözü geçen sözleri söyledi. Kurtubi dedi ki: Hadisten bütün hastalıklar dolayısıyla rukye yapmanın caiz olduğu ve bunun, aralarında yaygın ve görülen bir şeyolduğu anlaşılmaktadır. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in serçe parmağını yere koyduktan sonra, hasta yerin üzerine koyması da rukye yaparken böyle hareket etmenin müstehap oluşuna delildir

Ebu Seleme'den rivayete göre Ebu Katade şöyle demiştir: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinledim: Rüya Allah'tandır. Hulm ise şeytandandır. Sizden herhangi bir kimse hoşuna gitmeyen bir şey görecek olursa uyandığı vakit üç defa tükürür gibi üflesin, o rGyanın şen'inden Allah'a sığınsın. Şüphesiz o takdirde ona zararı olmaz." Ebu Seleme dedi ki: Ben hiç şüphesiz bana dağdan daha ağır gelen bir rüya görürdüm. Bu hadisi duyduktan sonra artık bu gibi rüyalara aldırmaz oldum

Aişe r.anha'dan, dedi ki: "Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem yatağına çekildiği vakit kulhuvallahu ehad ile el-Muavvizeteyn'i hep birlikte okuyup avuçlarına üfler,sonra da ellerini yüzüne ve bedeninin ulaştığı yerlerine kadar sürel'di. Aişe dedi ki: Rahatsızlandığı vakit bunu benim yapmamı emir ederdi

Kullanıcı dört ayrı Türkçe hadis metni ve Fethu'l-Bari şerhi paylaşmıştır. Bu son metin de Ebu Said el-Hudri r.a.'dan rivayet edilen ve Fatiha suresi ile yapılan rukyenin ikinci rivayetini ve şerhini içermektedir. Kullanıcının ne yapmak istediği hâlâ belirsizdir. Kullanıcıdan açıklama beklenmektedir.

Aişe r.anha'dan rivayete göre, "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem onlardan herhangi birisine şu sığındırma duasını yapaı: ve onun bedenini sağ eliyle sıvazlardı: Hastalığı gider, ey insanların Rabbil Şifa ver, Şafı (şifa veren) sensin. Senin şifandan başka şifa yoktur. Geriye hiçbir hastalık bırakmayan bir şifa ver

Aişe r.anha'dan rivayete göre "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem vefatı ile sonuçlanan hastalığında kendisine muavvizatı okuyup üflerdi. Hastalığı ağırlaşınca ben onları okuyup ona üflüyor, kendi eliyle -bereketi dolayısıylaonun vücudunu sıvazlıyordum." (Ravilerden Ma'mer dedi ki:) İbn Şihab'a: Nasıl üflerdi diye sordum. O: Önce ellerine üfler, sonra onları yüzüne sürerdi, dedi

Narrated from Ibn Abbas (may Allah be pleased with him), he said: One day the Prophet (peace and blessings be upon him) came out to us and said: The nations were shown to me. A Prophet passed by with one man accompanying him, another Prophet passed by with two men, another Prophet passed by with a group of people, and there were Prophets who passed by with no one accompanying them at all. Then I saw a great dark mass covering the horizon. I hoped that they would be my nation. It was said to me: This is Musa and his people. Then it was said to me: Look. So I looked and saw a great dark mass covering the horizon. Then it was said to me: Look here and look there. So I looked and saw a great dark mass covering the horizon in every direction. It was said: These are your nation, and among them are seventy thousand who will enter Paradise without reckoning. The Prophet (peace and blessings be upon him) then went inside without explaining further, so the people dispersed. The Companions of the Prophet (peace and blessings be upon him) began discussing among themselves who these people might be. Some said: Perhaps they are those of us who were born in a state of shirk and then believed in Allah and His Messenger. Others said: Perhaps they are our children. When this reached the Prophet (peace and blessings be upon him), he said: They are those who do not consider anything to be an ill omen, who do not have themselves cauterized, who do not request ruqya, and who place their trust solely in their Lord. Upon this, Ukkasha ibn Mihsan stood up and said: Am I one of them, O Messenger of Allah? The Messenger of Allah said: Yes. Then another man stood up and said: And am I one of them? The Messenger of Allah replied: Ukkasha has preceded you in this.

İbn Ömer r.a.'dan rivayete göre Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Hastalığın bulaşması yoktur. Uğursuzluk yoktur. Uğursuzluk üç şeydedir. Kadında, evde ve binekte" buyurmuştur

Ebu Hureyre'den rivayet edilmiştir. Dedi ki: Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'i şöyle buyururken dinledim: "Uğursuzluk yoktur. Bunun hayırlısı tefe'üldür." Ashab: "Tefe'ül nedir?" diye sorunca, Allah Rasulü: "Sizden birinizin işiteceği güzel bir sözdür." buyurdu.

Ebu Hureyre r.a.'dan şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Tiyera (uğursuz saymak) diye bir şey yoktur. Bunun hayırlısı da tefe'üldür, diye buyurdu. Ashab: Tefe'ül nedir, ey Allah'ın Rasulü, diye sorunca, o: Birinizin duyduğu salih bir sözdür, buyurdu

Enes r.a.'dan rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: "Ne hastalığın bulaşması vardır, ne uğursuzluk vardır. Bununla birlikte salih (iyi) tefe'ül olan güzel söz dehoşuma gider." Bu Hadis 5776 numara ile de geçiyor Fethu'l-Bari Açıklaması: ''Tefe'ül'' Taberi, İkrime'den şöyle dediğini rivayet etmektedir: İbn Abbas'ın yanında idim. Bir kuş gelip öttü. Bir adam: Hayırdır, hayırdır, dedi. İbn Abbas: Bunun yanında hayır da yoktur, şer de yoktur, dedi. Yine (Taberı) şöyle demiştir: Tefe'üı ile tıyera (uğursuzsaymak) aı-asındakifark şudur: Tefe'ül yüce Allah hakkında hüsn ü zan beslemek türündendir. Uğursuzsaymak ise, ancak kötü şey hakkında olur. Bundan dolayı mekruh görülmüştür. Nevevi der ki:. Tefe'ül hoşa gitmeyen şeyler hakkında da, sevindirici şeyler hakkında da kullanılır. Ama çoğunlukla sevindirici şeyler hakkında kullanılır. Tı: yera denilen (uğursuz saymak) ise, ancak uğursuzkabul etmek hallerinde olur. Mecazen sevindirici haller için de kullanıldığı olur. Bu adlandırma, duruma göre değişebilir gibidir. Ama şeriat tıyera (denilen uğursuz sayma)yı hoşa gitmeyen şeyler, tefe'ül'ü de sevindiren şeyler hakkında Özelolarak kullanmıştır. Ancak tıyera kabilinden olmaması için böyle bir maksadı gütmemesi de şartlarındandır. İbn Battal der ki: Allah insanların fıtratında hoş sözü sevmek ve onunla ünsiyet etmek özelliğini yaratmıştır. Nitekim onlarda güzel görünümlüşeylere, saf berrak suya bakarak rahatlamak özelliğini de yaratmıştır. İsterse böyle birsuya bizzat sahip olmasın ve içmesin. Tirmizi sahih olduğunu da belirterek Enes'ten şu hadisi rivayet etmektedir: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bir ihtiyaqnı görmek için dışarıçıkacak olursa, ya nedh, ya raşid (ey başarılı, ey doğru yolda olan) sözlerini işitmekten hoşlanırdı." Ebu Davud da hasen bir senedie Bureyde'den şunu rivayet etmektedir: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem hiçbir şeyden dolayı uğursuzluk duygusuna kapılmazdı. Bununla birlikte bir amir (devlet işini görmek üzere bir görevli) gönderdiği vakit ona ismini sorardı. İsmi hoşuna giderse bundan dolayı sevinirdi. Eğer isminden hoşlanmazsa bundan hoşlanmadığı yüzünün ifadelerinde görüıürdü

Ebu Hureyre r.a.'dan rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Hastalığın sirayeti (bulaşması) da yoktur, tıyera (uğursuz saymak) da yoktur, hame de yoktur, safer de yoktur" diye buyurmuştur

Ebu Hureyre r.a.'dan rivayete göre "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Huzeyl'li olup birbiri ile döğüşen iki kadın hakkında hüküm verdi. Onlardan biri diğerine taş atmış, bu taş hamile olan diğerinin karnına isabet etmiş ve karnındaki çocuğu öldürmüştü. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzurunda davalaştılar. Allah Rasulü: Kadının karnında ölen ceninin diyeti olarak, köle veya cariyenin gurresidir (diyetin yirmide biridir), diye hüküm verdi. Tazminatı ödemek durumunda olan kadının velisi şöyle dedi: Ey Allah'm Rasulü, ben nasılolur da içmemiş, yememiş, konuşmamış ve hatta doğarken çığlık atmamış birisinin diyetini ödeyebilirim? Böyle bir varlığın diyetini ödemeyi batıl bir iş sayarım. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Şüphesiz ki bu, kahinlerin kardeşlerindendir, buyurdu." Bu Hadis 5759,5760. 6740, 6904, 6909 ve 6910 numara ilede geçiyor

Ebu Hureyre r.a.'dan rivayete göre: İki kadından birisi diğerine bir taş attı ve o kadın da karnındaki ceninini düşürdü. Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem) bunun hakkında bir erkek ya da bir dişi köleden ibaret gurre ödenmesi hükmünü verdi. İbn Şihab'dan, Said b. el-Müseyyeb'in şöyle dediği rivayet edilmiştir: Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), annesinin karnında öldürülen cenin için bir erkek ya da bir dişi köleden ibaret gurre ödenmesine hükmetti. Bunun üzerine aleyhine hüküm verilen kişi: "Yememiş, içmemiş, konuşmamış ve doğum çığlığı atmamış biri için nasıl tazminat öderim? Böylesi bir şey geçersizdir" dedi. Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) de şöyle buyurdu: "Bu adam kâhinlerin kardeşlerinden biridir."

Ebu Mes'ud'dan: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem köpeğin bedelini, zina eden kadının ücretini ve kahine verilen ücreti yemeyi yasaklamıştır, demiştir

From Aisha, may Allah be pleased with her, who said: "Some people asked the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, about soothsayers. He said: 'They are nothing.' The questioners said: 'O Messenger of Allah, they sometimes say something and it turns out to be true.' The Messenger of Allah then said: 'That is a word of truth which a jinn snatches and whispers into the ear of his companion. They then mix it with a hundred lies.'"

It is narrated from Aisha, may Allah be pleased with her, that she said: "A man named Labid ibn al-A'sam from the tribe of Banu Zurayq cast a spell on the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, such that the Messenger of Allah would imagine that he had done something when in reality he had not. One day — or one night — while he was with me, he supplicated at length, again and again. Then he said: 'O Aisha, are you aware that Allah, the Exalted, has given me a fatwa regarding the matter about which I sought a fatwa from Him? Two men came to me. One sat near my head and the other near my feet. One of them asked his companion: What is wrong with this man? The other replied: He has been bewitched. The first asked: Who cast a spell on him? The other replied: Labid ibn al-A'sam. He asked: With what? The other said: With a comb and the hair that falls off during combing, and with the dry spathe of a male date palm. He asked: Where is it (the object through which the spell was cast)? The other replied: In the well of Zarwan.'

The Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, went to that well along with some of his Companions. When he returned, he said: 'O Aisha, the water of that well resembled water in which henna had been soaked, and the tops of the date palms near it were like the heads of devils.' I asked: 'O Messenger of Allah, did you not take it out?' He replied: 'Allah has granted me recovery. As for this matter, I did not wish to stir up evil against the people.' And at his command, the well was filled in and sealed."

It is said that "al-mushata (the hair that falls during combing)" refers to the strands of hair that fall off while combing. Likewise, strands that fall when a comb is passed through the hair are also called mushata.

Fath al-Bari Commentary:

"Magic (Sihr)." Al-Raghib and others have stated: The word sihr is used in several senses:

1. Everything that is subtle and delicate. Whoever causes something to incline toward him has, in a sense, cast a spell over it. This is the basis of the poets' expression "the magic of the eyes," for eyes draw souls toward them. Similarly, physicians say: "Nature is a sorcerer." Allah's saying: "Rather, we are a people bewitched" (Al-Hijr: 15) also falls under this category, meaning: We are people who have been prevented from knowing the truth. The hadith "Verily, some forms of eloquent speech are a kind of magic" also carries this meaning.

2. Deceptions and illusions that have no real substance. This includes what conjurers do — preventing the eyes from perceiving what their hands are swiftly doing. Allah's saying: "Their ropes and staffs seemed to him, by their magic, as though they were moving" (Ta-Ha: 66), and His saying: "They bewitched the eyes of the people" (Al-A'raf: 116) point to this meaning.

3. Things that come about through the assistance of devils by drawing close to them in a certain manner. — Fath al-Bari, X, 232 ff.

4. Things that are achieved by addressing the stars — according to the claims of those who practice this — and by bringing down their spiritual properties.

There is scholarly disagreement regarding magic. It has been said that magic is nothing more than an illusion and has no real substance. This is the view preferred by Abu Ja'far al-Istrabadhi among the Shafi'is, Abu Bakr al-Razi among the Hanafis, the Zahiri scholar Ibn Hazm, and a certain group of scholars.

Al-Nawawi says: The correct view is that magic has a real substance. The majority have stated this categorically, and scholars in general have accepted this opinion. This is also what the Quran and the well-known and authentic Sunnah indicate. — End of al-Nawawi's words. —

However, the real point of contention is this: Does magic actually change the reality of a thing, or does it not? Those who say that magic is merely an illusion do not accept that it does. Among those who affirm that magic has a real substance, there is further disagreement: some say it only has an effect by which it disturbs the temperament and causes illness, and nothing beyond that; while others say it can actually transform the constitution of something — for example, changing a lifeless being into a living one, or the reverse. The view adopted by the majority is the former. A very small number have accepted the latter. If the matter is considered from the perspective of divine power, this too is acceptable. However, when examining actual reality, there is disagreement, for the majority of those who claim to do such things are unable to produce any evidence for it

According to what al-Khattabi has reported, some scholars reject magic unconditionally. It appears that he meant by this those who say magic is merely an illusion. Otherwise, this would amount to a deliberate denial of what is known to be true.

Al-Mazari says: The opinion of the majority of scholars is that magic exists and has a real substance. Some, however, do not accept the reality of magic and say that what occurs by way of magic consists of false illusions. However, this view has been rejected because authentic narrations affirming the existence of magic have been transmitted. For reason does not deny that Allah, the Exalted, may cause something extraordinary to occur when a sorcerer utters certain words, brings certain objects together, or combines certain forces and powers in a specific sequence. This is similar to how highly skilled and knowledgeable physicians combine certain substances that are individually harmful but, when combined, produce a beneficial remedy.

It has also been said that the effect of magic does not exceed what Allah, the Exalted, mentioned in His saying: "Things by which they cause separation between a man and his wife" (Al-Baqarah: 102). For this verse is mentioned in the context of warning against something, and if it were possible for magic to cause more than this, He would certainly have mentioned it.

Al-Mazari said: From a rational perspective, it is permissible for magic to cause more than this. The verse — even if we were to say it is apparent in this regard — does not constitute a definitive text (nass) that nothing beyond this can occur. He then adds: As for the distinction between magic (sihr), miracles (mu'jizat), and saintly gifts (karamat): magic involves the sorcerer uttering certain words and performing certain acts until the desired result is achieved. Karamat, on the other hand, has no need for these. In fact, karamat most often arises spontaneously. Furthermore, karamat does not occur at the hands of a corrupt and sinful person (fasiq)

Al-Nawawi has recorded similar explanations from al-Mutawalli in Ziyadat al-Rawdah. However, it is also necessary to take into account the condition of the person at whose hands this extraordinary event occurs. If that person is one who strictly adheres to the Sharia and avoids destructive sins, then the extraordinary events occurring at his hands constitute karamat. Otherwise, they constitute magic, for such a thing occurs as one of the forms of magic — such as through the assistance of devils.

"And Allah's saying: 'But the devils disbelieved, teaching people magic...' (Al-Baqarah: 102)." This verse contains explanations regarding the nature of the magic practiced by the Jews. This magic is of two types: what the devils fabricated against Solomon, son of David, peace be upon him, and what was revealed to Harut and Marut in the land of Babylon. The second type is chronologically earlier than the first, for the story of Harut and Marut — according to what Ibn Ishaq and others have narrated — predates the time of Noah, peace be upon him. Magic existed during the time of Noah, for Allah, the Exalted, reports that the people of Noah claimed that Noah was a sorcerer. Magic was likewise widespread among the people of Pharaoh. All of this predates the time of Solomon, peace be upon him

This verse has been cited as evidence that magic is a form of disbelief (kufr) and that whoever learns it becomes a disbeliever.

Al-Nawawi says: Practicing magic is forbidden and is unanimously considered one of the major sins. The Prophet, peace and blessings be upon him, listed it among the seven destructive sins. Some types of magic may constitute disbelief, while others may not; however, even in the latter case, magic remains a grave sin. If the act of magic involves a word or deed that necessitates disbelief, then it is kufr; otherwise it is not. Teaching magic is forbidden. If what is being taught involves something that necessitates disbelief, then it is kufr, and the person is asked to repent; however, he is not to be executed. If he repents, his repentance is accepted. If what is taught does not involve anything that requires disbelief, then the person is subject to discretionary punishment (ta'zir). According to what is narrated from Malik: the sorcerer is a disbeliever and is to be executed on account of his magic. He is not to be asked to repent; rather, like a zindiq (secret heretic), executing him is an unavoidable punishment. 'Iyad said: Ahmad, along with a group of the Companions and the Successors (tabi'un), also held the same view as Imam Malik. — End of al-Nawawi's words.

Some scholars have permitted learning magic for one of two purposes:

1. To distinguish the type that involves disbelief from the type that does not.
2. To remove the effect of magic from a person who has been bewitched.

In the first case, there is no objection from the standpoint of belief, provided one's creed is sound. For merely knowing something — as long as one's belief is not harmed in any way — does not in itself make it forbidden, just as knowing how polytheists worship their idols is permissible. For what the sorcerer does is essentially no more than transmitting a word or an act; actually performing it or acting in accordance with it is a different matter.

As for the second case: if it can only be achieved through some form of disbelief or corruption — as some have claimed — then learning it is absolutely impermissible. If not, then it is permissible for the reason stated. This is the decisive word in this matter.

"A man named Labid ibn al-A'sam from Banu Zurayq cast a spell on the Prophet, peace and blessings be upon him." In the narration found in Muslim, transmitted through Abdullah ibn Numayr from Hisham ibn 'Urwa, it is stated: "A Jew from the Jews of Banu Zurayq cast a spell on the Prophet, peace and blessings be upon him." In the narration transmitted through Ibn 'Uyaynah, which will come shortly, it states: "A man from Banu Zurayq who had a covenant with the Jews — and he was a hypocrite..." These two narrations can be reconciled as follows: Those who said he was a Jew took into account his actual identity. Those who said he was a hypocrite took into account his outward, apparent status. Ibn al-Jawzi said: This indicates that he entered Islam hypocritically, which is a clear matter

"While he was with me. He supplicated again and again." Al-Nawawi said: This indicates that it is recommended (mustahabb) to supplicate, to repeat one's supplication, and to seek refuge in Allah, the Exalted, when distressing situations arise. I say: In this matter, the Prophet, peace and blessings be upon him, followed both the path of tawakkul (reliance on Allah) and the path of taking practical means. In the beginning, he entrusted his affair to Allah and submitted to His command, bearing His trial with patience and awaiting his reward from Him. Then, when the matter was prolonged and he feared that its continuation would weaken him in the performance of his various acts of worship, he turned to treatment and then to supplication. Each of these stations represents the highest degree of perfection.

"In the dry spathe of a male date palm." This refers to the sheath that covers the flower of the date palm. The word "tal'" (spathe) applies to both male and female trees; hence the specification "of a male date palm" was mentioned.

"I did not wish to stir up evil against the people." Al-Nawawi said: He feared that if he brought it out and spread word of it, magic would be remembered, learned, and similar harms would come to the Muslims. This falls under the category of abandoning a benefit out of fear of a greater harm. In the narration of Ibn Numayr, the wording is: "against my community (ummah).

"And he commanded that it" — meaning the well — "be sealed and filled in."

Ebu Hureyre r.a.'dan rivayete göre Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Helak edici günahlar olan Allah'a şirk koşmaktan ve sihirden uzak durunuz" diye buyurmuştur

Narrated by Aisha (may Allah be pleased with her), who said: "Magic was worked on the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him), so that he began to imagine that he had done something to his wives when in fact he had not. — One of the narrators, Sufyan, said: This is the most severe type of magic when it has such an effect. — The Messenger of Allah said: O Aisha! Do you know that Allah has given me a ruling regarding what I had asked Him about? Two men came to me. One of them sat near my head and the other sat near my feet. The one sitting near my head asked the other: What is wrong with this man? He replied: He has been bewitched. The first asked: Who has bewitched him? He replied: Labid ibn al-A'sam, a man from the tribe of Banu Zurayq who had a treaty with the Jews — and he was a hypocrite. The first asked: In what thing was the magic performed? He replied: In a comb and in the hair that falls off during combing. The first asked: Where is this magic? He replied: Under a large rock in a well called Dharwan, inside a dried spathe of a male date palm. Aisha said: The Prophet (peace and blessings be upon him) went to the well and eventually brought it out. He then said: This is the well that was shown to me. Its water was as if it had been soaked in henna, and the tops of the date palms around it were like the heads of devils." Sufyan, one of the narrators, said: And the magic was removed. Aisha said: "I asked: Were you not given medicine to be cured of the magic? He replied: As for that, by Allah, Allah has healed me, and I do not want to stir up evil against any person among the people.

Fath al-Bari Explanation: "Qatada said: I said to Sa'id ibn al-Musayyib..." Ibn al-Jawzi said: Al-Nushrah refers to the undoing of magic from the bewitched person and the removal of its effect. Almost no one is capable of this except one who knows magic. Imam Ahmad was asked about a person who undoes magic from a bewitched individual, and he replied: There is no harm in this. This is the accepted opinion. As for the narration stating that "al-nushrah is the work of the devil," the response to this is that it refers to the original basis of nushrah, and its ruling changes according to the intention behind it. If the one performing it intends good, then what he does is good. Otherwise, it is evil. The statement narrated from al-Hasan indicating that it is disliked should not be accepted at face value, because magic can sometimes be undone by means of ruqyah, supplication, and prayers of seeking refuge. Furthermore, nushrah may be of two types

"One who is unable to approach his wife," meaning one who cannot approach and have intercourse with his wife... "May nushrah be performed on him?" This is a type of treatment and remedy applied to someone believed to be bewitched or harmed by jinn. The statement narrated from Sa'id ibn al-Musayyib is also supported by the marfu hadith through Jabir recorded in Muslim, which we previously mentioned under the chapter on Ruqyah: "Whoever is able to benefit his brother, let him do so." Additionally, the hadith mentioned earlier under the topic of the evil eye — regarding the one who has cast the evil eye performing ghusl — also supports the permissibility of nushrah. Among those who explicitly stated that nushrah is permissible are al-Muzani, the companion of al-Shafi'i, Abu Ja'far al-Tabari, and others

"Inside a spathe of a date palm under a heavy rock." In the narration of al-Kushmihaniy, the word rendered as "heavy rock" appears as "raufa" with an extended vowel after the ra, meaning the rock placed at the mouth of the well upon which the water-drawer stands and which cannot be moved from its place.

Additional Information: Ibn al-Qayyim says: The most powerful and beneficial treatment against magic — which consists of the effects of evil spirits — and for undoing it, is through divine remedies such as dhikr, supplication, and recitation of the Quran. For when the heart is full of Allah, flourishing with His remembrance, and the person has consistent daily devotions of dhikr, supplication, and turning to Allah without neglect, then this is undoubtedly among the greatest reasons preventing magic from affecting such a person. Magic has the ability to affect weak hearts. This is why magic most often takes effect on women, children, and the ignorant, for evil spirits only become active against souls they find compatible with themselves and susceptible to being influenced by them. (Summarized from Ibn al-Qayyim.

However, the hadith in this chapter — showing that magic affected the Prophet (peace and blessings be upon him) despite the greatness of his station, his sincerity in turning to Allah, and his steadfast adherence to his devotional practices — does not fully support these explanations. But a way out of this difficulty is that what Ibn al-Qayyim described pertains to what is generally observed, while what the Prophet (peace and blessings be upon him) experienced was to demonstrate that such an occurrence is possible. And Allah knows best.

Narrated by Aisha, who said: "Magic was worked on the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him), so that he used to imagine that he had done something which he had not actually done. One day, while he was with me, he invoked Allah repeatedly and then said: 'O Aisha! Do you know that Allah has informed me regarding the matter I had been consulting Him about?' I asked: 'What is that, O Messenger of Allah?' He said: 'Two men came to me. One of them sat near my head and the other near my feet. Then one of them asked the other: What is the ailment of this man? The other replied: He has been bewitched. The first asked: Who has bewitched him? The other replied: Labid ibn al-A'sam, a Jew from the tribe of Banu Zurayq. The first asked: With what was the magic done? The other replied: With a comb and the hair that had fallen from his head, placed inside the spathe of a male date palm.' The first then asked: Where is it? The other replied: In the well of Dhi Arwan.'"

The narrator said: The Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) went to the well along with some of his Companions. He looked at the well, which had palm trees growing near it. Then he returned to Aisha and said: "By Allah, its water was like the infusion of henna leaves, and its palm trees were like the heads of devils." Aisha said: "I asked: O Messenger of Allah, did you take out the bewitching object? He replied: No. Allah has cured me and healed me. I was afraid that this might spread evil among the people. Then he gave orders and the well was filled in."

---

Fath al-Bari Commentary:

"On the Subject of Magic (Sihr).

This hadith has been cited as evidence that a sorcerer who holds a covenant (treaty of protection) shall not be executed by way of a prescribed legal punishment (hadd).

Ibn Battal said: According to Imam Malik and al-Zuhri, a sorcerer who belongs to the People of the Book (Ahl al-Kitab) shall not be killed, unless the magic he performed caused the death of another person, in which case he is to be executed. This is also the opinion of Abu Hanifa and al-Shafi'i. According to a narration from Malik, if the sorcerer harms a Muslim through his magic in a manner not covered by the terms of his covenant, then by doing so he has violated his covenant, and it becomes permissible to kill him.

The reason the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) did not kill Labid ibn al-A'sam was that he never sought personal retribution for himself. Furthermore, he feared that killing Labid might provoke a conflict between the Muslims and the Ansar, with whom Labid had a treaty — a consideration similar to that which led the Prophet to refrain from executing the hypocrites for the sake of a greater public interest (maslaha).

This applies regardless of whether Labid was a Jew or a hypocrite, as there were differing scholarly opinions on the matter mentioned previously.

Ibn Battal said: According to Malik, the ruling concerning a sorcerer is the same as that of a zindiq (secret heretic). His repentance is not accepted, and once the act is established against him, he is executed as a prescribed punishment (hadd).

Ahmad (ibn Hanbal) held the same view.

Al-Shafi'i, however, stated: A sorcerer is not to be executed unless he confesses that he has killed someone by means of his magic. If he confesses, then he is executed on account of that confession. But if he admits that his magic sometimes kills and sometimes does not, and that he cast a spell on a particular person who subsequently died, then retaliation (qisas) is not applicable. Instead, blood money (diya) is to be taken from his own wealth, not from his extended family ('aqila). It is not conceivable that causing death by sorcery could be proven through formal testimony (bayyina)

Al-Nawawi said: If the magic involves words or actions that constitute disbelief (kufr), then the one who performs it becomes a disbeliever. If he repents, his repentance is accepted according to our school (the Shafi'i madhhab). If the magic does not contain any element of disbelief, then a discretionary punishment (ta'zir) is applied, and he is required to repent.

Abdullah b. Ömer r.a.'dan rivayete göre "Doğu tarafından iki adam gelip hutbe verdiler. İnsanlar onların beyanlarına (açık seçik konuşmalarına) hayret ettiler. Bunun üzerine Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Şüphesiz beyanın bir kısmı bir sihirdir -yahut şüphesiz beyanın bazısı- bir sihirdir, buyurdu." Diğer tahric edenler: Tirmizi Birr; Ebû Dâvûd, Edeb Fethu'l-Bari Açıklaması: "Doğudan", doğu tarafından. Temim oğullarının kaldıkları yerler, Irak tarafı idi. Bu da Medine'nin doğu tarafına düşer. "Hutbe verdiler. İnsanlar onların beyanlarına hayran kaldılar." el-Hattabi dedi ki: Beyan iki türlüdür. Bunların birisi ile maksat herhangi bir şekilde açıklanır. Diğeri ise dinleyenlerin hoşuna gidecek ve kalplerini kendisine doğru cezbedecek şekilde sanatkarane yapılan açıklamalardır. İşte kalbi etkileyip nefsi bir şeyi gerçek şeklinden başka türlü gösterecek ve onu gerçek yönünden başka tarafa çevirecek kadar baskın geldiği takdirde sihre benzeyen beyan şekli budur. Bu durumda bu sözü dinleyip bakan, başka türlü görür. Eğer bu kabiliyet hakka yöneltilirse övülür, batı la yönelik olursa yerilir. Hattabi dedi ki: Buna göre bu, beyanın sihre benzeyen, yerilen türüdür. Ancak ona şöyle itiraz edilmiştir: Diğerine de sihir adını vermenin bir sakıncası yoktur. Çünkü "sihir" daha önce Sihir başlığının baş taraflarında açıklandığı üzere herhangi bir meylettirme hakkında da kullanılır. Bazıları da bu hadisi güzel söz söylemenin ve lafızları dikkatle seçmenin övülmesi sadedinde yorumlamıştır. Eğer hadisinAmr b. el-Ehtem olayı ile ilgili varid olduğu sahih ise, bu husus gayet açıktır. Bazıları da bu hadisi, sözü kendisini zorlayarak yapmacıklaştıran, onu güzelleştirmek için ve bir şeyi görünen halinden başka türlü göstermek amacıyla zariayan kimseleri yermek hakkında da yorumlamışlardır. Böylelikle bu, hakikati olmayan bir şekilde, hayalolarak göstermek şeklindeki sihre benzemiş olmaktadır. Malik bu hadisi Muvatta adlı eserinde "Allah'ın zikri olmaksızın mekruh olan sözler, konuşmalar" başlığında koymuş olmakla buna işaret etmiş bulmaktadır

Amir b. Sa'd'dan, o babası r.a.'dan şöyle dediğini rivayet etmektedir: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: Kim her gün sabahleyin birkaç acve hurması yerse ona o gün geceye kadar herhangi bir zehir ve sihir zarar vermez." (Buhari'nin hadisi kendisinden naklettiği Ali'den) başkası ise: ''Yedi tanehurma ... " demiştir

Amir b. Sa'd'dan: "Ben (babam) Said r.a.'l şöyle derken dinledim: Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinledim: Kim sabahleyin yedi tane acve hurması yerse o gün ona ne bir zehir, ne de bir sihir zarar verir." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Sihre karşı acve hurması ile tedavL" Acve, Medine hurmasının en kaliteli ve . yumuşak türlerindendir. "Kim her sabah ... " Ebu Üsame'nin rivayetinde lafız biraz farklı olmakla birlikte her ikisi de "sabahleyin yemek" anlamındadır. es-Sabuh ve'l-İstibah, sabahleyin içmek, içeceği sabahleyin içmek demektir. Daha sonra bu, yemek hakkında da kullanılmıştır. "Her gün acve hurmasından birkaç tane." Bu rivayette bu şekilde mutlak olarak gelmiştir. Başka rivayetlerde ise kayıtlı olarak zikredilmiştir: Cumua ile İbn Ebi Ömer rivayetinde "yedi tane hurma" denilmektedir. Ebu Damra rivayetinde mekan kaydı fazlalığı da vardır. Onun lafzı da şöyledir: "Her kim sabahı edince el-Aliye hurmalarından yedi acve hurması yerse ... " el-Aliye, Medine'nin el-Aliye cihetindeki yerleşim yerleridir. el-Hattabi dedi ki: Acve'nin zehre ve sihre karşı faydalı olması, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Medine hurmasına yaptığı duası sebebiyledir. Yoksa hurmadaki bir özellikten dolayı değildir.' İbnu't-Tin de şöyle demektedir: Medine'de şu anda bilinmeyen özel bir hurmanın kastedilmiş olma ihtimali de vardır. el-Kurtubi der ki: Hadisin zahiri ise Medine'nin acve hurmasının zehri defetmesi ve sihri iptal edip boşa çıkarması özelliğine sahip olduğunu göstermektedir

Ebu Seleme'den rivayete göre; "Ebu Hureyre r.a. dedi ki: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Hastalığın bulaşması da, safer de, hame de yoktur, buyurdu. Bunun üzerine bir bedevi: Ey Allah'ın Rasulü! O halde develere ne oluyor da kumda bir ceylan gibi gidiyorlarken uyuz bir deve onlarakarışıyor ve onların da uyuz olmalarına sebep oluyor, dedi. Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: İlkine onu kim bulaştırdı, diye sordu

Narrated from Abu Salama: He later heard Abu Hurayra say: "The Prophet, peace and blessings be upon him, said: 'A person who has sick camels must not bring them to the one who has healthy camels.'" Abu Hurayra did not accept the first hadith. We said: "Did you not narrate to us that there is no contagion?" He then said some words in Abyssinian which we did not understand. Abu Salama said: "I never saw him forget any hadith other than this one." This hadith also appears under number 5774.

Abdullah b. Ömer r.a.'dan, dedi ki: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: Hastalığın bulaşması yoktur, uğursuzluk yoktur. Uğursuzluk ancak üç şeydedir: Atta, kadında ve evde

Enes b. Malik r.a.'dan: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: Hastalığın bulaşması da yoktur, uğursuzluk da yoktur. Bununla birlikte tefe'ül (hayra yormak) hoşuma gider. Ashab: Tefelül ne demektir, diye sordu. o: Hoş ve güzel bir sözdür, buyurdu

Bu metin, Hayber'de zehirli koyun hadisesine dair Ebu Hureyre'den rivayet edilen hadisi ve İbn Hacer el-Askalani'nin Fethu'l-Bari şerhindeki açıklamaları içermektedir. Bu metinle ne yapmamı istediğinizi lütfen belirtir misiniz? Örneğin: başka bir dile çeviri, özet, açıklama veya başka bir işlem.

Ebu Hureyre r.a.'dan rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: "Her kim kendini bir dağdan aşağı atar da kendisini öldürürse cehennem ateşinde, orada ebedi olarak ve ebediyen bırakılarak kendisini yüksekten atar, durur. Kim bir zehir içip kendisini öldürürse cehennem ateşinde, orada ebedi olarak ve ebediyen bırakılarak zehri elinde içip duracaktır. Kim kendisini bir demir ile öldürürse cehennem ateşinde orada ebedi kalarak ve ebediyen bırakılarak, o demiri elinde olduğu halde karnına saplar durur."

Amir b. Sa'd'dan, dedi ki: "Babamı şöyle derken dinledim: RasululIah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinledim: Kim sabahleyin yedi acve hurması yerse, o gün ona hiçbir zehir ve hiçbir sihir zarar vermez." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Kötü şey", yani kötü ilaç. Zehir ile tedavi olmak ile haramla tedaviyi yasaklamaya dair varid olmuş buyruklara işaret ediyor, gibidir. Buna dair açıklamalar daha önce İçecekler bölümünde, Bazek başlığında geçen "Şüphesiz Allah size haram kıldığı şeylerde şifanızı kılmamıştır" hadisinin açıklamasında geçmiş bulunmaktadır. Sadece zehir içmeye gelince, bu mutlak olarak haram kılınmış bir şey değildir. Çünkü terkibinde zararını giderecek şeyler katıldığı ve fayda sağlayacağı takdirde az miktarda zehir kullanmak caizdir. İbn Battal buna işaret etmiş bulunmaktadır. İbn Ebi Şeybe ve başkalarının da rivayet ettiklerine göre Halid b. elVelid, Hiı'c yakınlarında konaklayınca ona: Acemlerin sana içirmek isteyecekleri zehre karşı tedbirli ol, denildi. O: Bana o zehiri getirin, dedi. Ona zehri getirdiler. Zehri eline aldıktan sonra: BismilIah, dedi ve onu ağzına attı. Zehrin ona zararı olmadı. Musannıf sanki Halid b. el-Velid'in zehrin etkisinden zarar görmeyişini, onun bir kerameti olduğuna işaret etmiş gibidir. Bu hususta ona kimse uymaya kalkışmamalıdır ki, kişi kendisini ölüme götürmesin. "Kim kendisini bir dağdan aşağıya atarsa." Bu anlamda olduğuna da "ve kendisini öldürürse" ibaresi delil teşkil etmekte, onun bunu kasten yapması anlamına geldiğini göstermektedir. Yoksa mücerred olarak "teredda: yuvarlanırsa" lafzı kasten kendisini aşağıya atma delalet etmez

Zührl'den, o Ebu İdris el-Havlanı'den, o Ebu Sa'lebe el-Huşenı r.a.'dan, dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yırtıcı canavar hayvanlardan azı dişli olanların hepsinin etini yemeyi nehyetti." Zührl dedi ki: Ben bu hadisi Şam'a gelinceye kadar işitmemiştim

Narrated from Abu Hurayrah (may Allah be pleased with him) that the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) said: "When a fly falls into the vessel of any one of you, let him fully submerge it, then throw it away. For in one of its wings there is disease, and in the other there is a cure.

Fath al-Bari Commentary:

"Into the vessel of any one of you..." This hadith was previously mentioned in the chapter of Bad' al-Khalq (The Beginning of Creation) with the wording "into his drink." In the hadith of Abu Sa'id reported by al-Nasa'i and Ibn Majah — which Ibn Hibban also declared authentic — the wording is: "when it falls into food." However, the word "vessel" is more comprehensive.

"Let him fully submerge it." This is a guiding command intended to allow the remedy to counteract the disease. The word "fully" is used to prevent a metaphorical interpretation of merely submerging part of it.

In the narration of Sa'id al-Maqburi via Abu Hurayrah, mentioned by Abu Dawud and declared authentic by Ibn Hibban, there is the phrase: "and it protects itself with the wing in which the disease is located." However, in all the chains of transmission I was able to examine, I found no specification of which wing contains the cure. Yet some scholars have reported that a person carefully observed the fly and found that it protects itself with its left wing, thereby concluding that the right wing contains the cure. The appropriateness of this is self-evident. In the narration via Abu Sa'id mentioned above, it leads with the poison and keeps the cure behind. From this narration it is also understood that the word "disease" in the hadith under discussion refers to poison

"And in the other there is a cure." This hadith has been used as evidence that a small amount of water does not become impure when a living creature — one that does not have flowing blood — falls into it. The manner in which this is used as evidence is as follows, as al-Bayhaqi narrated from al-Shafi'i: The Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) would not command that something be submerged in water if it would render that water impure when it dies in it, for such a thing would spoil the water.

Abu al-Tayyib al-Tabari also states: The Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) did not intend by this hadith to clarify impurity or purity. He only intended to explain the remedy for the harm caused by the fly. Likewise, his prohibition of praying in camel pens while permitting prayer in sheep pens was not intended to clarify the purity or impurity of a place. Rather, it was to indicate that maintaining proper humility (khushu') in prayer is not possible in the presence of camels, whereas this is not the case with sheep.

I say: This is a sound explanation. However, it does not prevent other rulings from being derived from this hadith as well.