63 - Ensarın Faziletleri

Ğaylan b. Cerir'den dedi ki: "Enes'e sordum: Ne dersin? Ensar adını siz kullanıyor muydunuz yoksa bu adı size Allah mı verdi diye sordum? 0, hayır, bu adı bize Allah verdi, dedi. Biz de Enes'in yanına girerdik, o da bizlere Ensarın menkıbelerini ve bulundukları önemli olayları anlatırdı. Bana yahut da Ezdlilerden bir adama yönelir ve senin kavmin, filan ve filan günü şu şu işi yaptı, derdi. " Bu Hadis 3844 numara ile gelecektir

Aişe r.anha dedi ki: "Buas günü Allah'ın, Resulü için önceden cereyan etmesini takdir ettiği bir gündür. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem geldiğinde onların ileri gelenleri tefrikaya (ayrılığa) düşmüş, onların hayırlıları öldürülmüş ve yaralanmış bulunuyordu. Bu sebeple yüce Allah bugünü Resulü için, onların İslam'a girmelerini sağlayan bir sebep olarak önceden takdir etmiş oldu." Bu Hadis 3846 ve 3930 numara ile gelecektir

Abu't-Tayyah said: I heard Anas (may Allah be pleased with him) say:

"On the day of the conquest of Mecca — during which the Prophet (ﷺ) had distributed the spoils of war to the Quraysh — the Ansar said: 'By Allah, this is truly astonishing! While the blood of the Quraysh is still dripping from our swords, their spoils are being returned to them!' When these words reached the Prophet (ﷺ), he summoned the Ansar and said to them: 'What is the nature of the words that have reached me from you?' — And they never lied. — They replied: 'What has reached you is true.' He then said: 'Are you not pleased that the people return to their homes with spoils of war, while you return to your homes with the Messenger of Allah (ﷺ)? If the Ansar were to go through a valley or a mountain pass, I would surely go through that same valley or mountain pass.'"

Explanation from Fath al-Bari:

"The Virtues of the Ansar"

"Ansar" is an Islamic name. The Prophet (ﷺ) — as seen in the hadith narrated by Anas — gave this name to the people of Aws, Khazraj, and those who were in alliance with them.

The Awsites are affiliated with Aws ibn Haritha, and the Khazrajites are affiliated with al-Khazraj ibn Haritha. Both are sons of Qayla — Qayla being the name of their mother — while their father's name was Haritha ibn 'Amr ibn 'Amir, in whom the lineages of the Azd tribe converge.

The explanation of the verse of Allah the Exalted: "And those who had settled in the city (Medina) and had adopted the faith before them..." has already been discussed in the introduction to the virtues of 'Uthman.

The word "we would enter" appears in this narration without a conjunction. This is the statement of Ghaylan, not of Anas. The phrase "we would enter upon Anas" means: we would visit him in Basra. "Turning to me" means: addressing me. "Your people have done such-and-such" — meaning he would recount the noble deeds they had performed in battles and in their support of Islam.

Regarding "the Day of Bu'ath": Bu'ath is the name of a place. It is said to be a fortress near the Banu Qurayza, two miles from Medina, or alternatively a farmland. A great battle took place there between the Aws and the Khazraj, in which many from both sides were killed. The leader of the Awsites in that battle was Hudayr — the father of Usayd ibn Hudayr — who was known as Hudayr al-Kata'ib (Hudayr of the Battalions), and he was killed in that battle. The leader of the Khazrajites on that day was 'Amr ibn al-Nu'man al-Bayadi, who was also killed. Initially the victory inclined toward the Khazraj, but then the tribe of Hudayr held firm and turned the tide, and ultimately the Awsites prevailed. Hudayr was wounded and died on that day. This event took place five years before the Hijra

"Their notables" means their best and most distinguished people. The word "as-sarawa" is the plural of "sariy", meaning a noble and honorable person.

"On the day of the conquest of Mecca" refers to the year of the conquest of Mecca, because the spoils mentioned were the spoils of Hunayn, which occurred two months after the conquest of Mecca.

Ebu Hureyre r.a., Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den, --diye yahut Ebu'l-Kasım dedi (diyerek)--: "Eğer Ensar bir vadiden yahut da bir dağ yolundan gidecek olsalar şüphesiz ben de Ensann vadisinden giderim. Eğer hicret olmasaydı, Ensardan bir kişi olurdum." Ebu Hureyre dedi ki: Babam, anam ona feda olsun. 0, bu sözü söylerken haksızlık etmedi. Onlar onu barındırdılar, ona yardım ettiler. Yahut da (buna yakın) başka bir söz söyledi. Bu Hadis 7244 numara ile gelecektir. Fethu'l-Bari Açıklaması: el-Hattabı der ki: Nebi sallall€ıhu aleyhi ve sellern, bununla Ensarın kalplerini hoş tutmak istemiştir. Çünkü bu sözleri ile eğer hicretin üstünlüğü gibi bir engel olmasaydı, onlardan bir kişi olmaya razı olacağını ifade etmektedir. "Ebu Hureyre dedi ki: Haksızlık etmedi." Yani o bu sözü söylemekle haddi aşmadı ve onlara hak ettiklerinden fazlasını vermiş olmadı. Daha sonra Ebu Hureyre bunu: "Onu barındırdılar, ona yardım ettiler" sözleri ile açıklamaktadır. "Ya da bir başka söz söyledi." Muhtemelen maksat, onu ve ashabını mallarıyla kollayıp, gözetlediklerini kastetmiştir. "Ensarın vadisinden giderdim" sözleri ile de onlara güzel bir şekilde muvafakat edeceğini, onlara uygun hareket edeceğiı:ıi anlatmak istemiştir. Çünkü onların güzel komşuluklarını ve ahde vefalarını görmüş, bunlara tanık olmuştur. Yoksa maksat onlara tabi olacağı değildir. Çünkü her mu'minin kendisine uyması ve itaat etmesi farz olan, emrine itaat olunan kişi odur. 3. NEBİ S.A.V.'IN MUHACİHLER İLE ENSAR ARASINDA KARDEŞLİK KURMASI

İbrahim b. SaId babasından o da dedesinden rivayetle, dedi ki: "Medine'ye geldiklerinde Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem, Abdurrahman ile Sa'd b. er-Rebı'i kardeş yaptı. (Sa'd b. er-Rebı') Abdurrahman'a dedi ki: Ben Ensar arasında malı en çok olanım. Malımı ortadan ikiye böleceğim. İki tane de hanımım vardır. Bak, hangilerini daha çok beğenirsen söyle, ben de onu boşayayım. İddeti sona erince de onunla evlenirsin. Abdurrahman dedi ki: Allah aileni de, malını da senin için mübarek kılsın. Pazarınız nerede? . Ona Kaynuka oğullarının pazarını gösterdiler. Geri döndüğünde beraberinde bir miktar keş ve yağ artmıştı. Daha sonra sabah erkenden pazara gitmeyi sürdürdü. Arkasından bir gün üzerinde zaferan izi bulunduğu halde geldi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Hayrola deyince, Abdurrahman: Evlendim dedi. Peki hanımına ne kadar mehir verdin, diye sordu. Abdurrahman: Bir çekirdek kadar altın --yahut da bir çekirdek ağırlığı kadar altın-- dedi." Şüphe eden (ravilerden) İbrahim'dir

Enes r.a.'dan dedi ki: "Abdurrahman b. Avf bize geldi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem de onu ve Sa'd b. er-Rebi'i kardeş yaptı. --Sa'd malı çok olan birisi idi.-- Said dedi ki: Ensar da bilir ki ben Ensar arasında malı en çok olan birisiyim. Malımı kendim ve senin aranda iki eşit parçaya böleceğim. Benim iki tane de hanımım var. Bak onların hangisini daha çok beğenirsen onu boşayayım. İddeti bitti mi de onunla evlenirsin. Abdurrahman dedi ki: Allah aileni sana mübarek kılsın. O gün geri döndüğünde bir miktar yağ ve keş arttırmıştı. Aradan fazla zaman geçmeden Reslilullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına üzerinde za'feran parçaları bulaşmış olarak geldi. Reslilullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ona: Hayrola, diye sordu. O, Ensardan bir kadın ile evlendim, dedi. Mehir olarak ona ne verdin, diye sordu. O, bir hurma çekirdeği ağırlığı kadar altın --ya da, bir hurma çekirdeği kadar altın-- dedC Allah Reslilü: Bir koyun ile dahi olsa düğün ziyafeti ver, diye buyurdu

Ebu Hureyre r.a. dedi ki: "Ensar: Bizimle onlar arasında hurma ağaçlarını paylaştır, dedi. O, hayır diye buyurdu. Bu sefer, siz ağaçların bakımını bizim yerimize yaparsınız, mahsulde de bize ortak olursunuz dedi(ler}. (Muhacirler) dinledik ve itaat ettik, dediler." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Muhacirler ile Ensarı kardeş yapması." İleride Meğazi bölümünden biraz önce hicret ile ilgili başlıklar sırasında buna dair geniş açıklamalar gelecektir. "Medine'ye geldiklerinde Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem, Abdurrahman b. Avf ile Sa'd b. er-Reb'i'i kardeş yaptl." Sa'd b. er-Reb'il b. Amr b. Ebi Zuheyr, Ensari ve Hazredi olup Nakiblerden birisidir. Uhud günü şehit düşmüştür. Abdurrahman b. Avfın evlenmesi ile ilgili bilgi, Nikah bölümünde, Velime (düğün yemeği) başlığında gelecektir. "Ensar, hurma ağaçlarını bizimle onlar arasında paylaştır, dediler." Onlardan kasıt Muhacirlerdir. Buna dair açıklamalar da Muzaraa bahsinde geçmiş bulunmaktadır. Burada Ensarın açıkça bir fazileti görülmektedir

Bera r.a. dedi ki: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i (şöyle buyururken) dinledim --ya da, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu, dedi-: "Ensar'ı ancak mu'min olan bir kimse sever, onlara ancak münafık olan birisi buğzeder. Onlan seveni Allah da sever, onlara buğzedene Allah da buğzeder." Diğer tahric edenler: Tirmizî, Menakîb; Müslim, İman Tirmizî: Bu hadis sahihtir

Enes b. Malik r.a., Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in şöyle buyurduğunu söyledi: buyurdu ki: "İman'ın alameti Ensarı sevmektir. Münafıklığın alameti de Ensara buğzetmektir." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ensarı sevmek" yani onları sevmenin fazileti. Bu başlık altında el-Bera yoluyla gelen "onları ancak mu'min bir kişi sever" hadisini ve Enes'in: "İmanın alameti Ensarı sevmektir" hadisini zikretmiş bulunmaktadır. İbnu't-Tın der ki: Maksat onların hepsini sevmek ve onların hepsine buğzetmektir. Çünkü böyle bir şeyancak din adına yapılır. Kendisi adına buğzetmenin uygun olduğu bir husus dolayısıyla birilerine buğzeden bir kimse, bu kapsama girmez. Bu da güzel bir açıklamadır. İman bölümünde hadisin şerhine dair açıklamalar geçmiş bulunmaktadır

Enes r.a. dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem kadınlarla çocukları gelirlerken -ravi: Zannederim o, bir düğünden ... dedi- gördü. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ayağa kalkarak: Allah'ım, sizler insanlar arasında en sevdiğim kişilersiniz, diyıe buyurdu. Bu sözlerini üç defa tekrarladL" Bu Hadis 5180 numara ile gelecektir

Yine Enes r.a. dedi ki: "Ensardan bir kadın, beraberinde küçük bir çocuğu olduğu halde Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına geldi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem O kadınla konuşup şöyle buyurdu: Nefsim elinde olan'a yemin ederim ki siz, insanlar arasında en sevdiğim kişilersiniz. Bu sözlerini iki defa tekrarladı. " Bu Hadis 5234 ve 6645 numara ile gelecektir. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Ensar'a: Sizler insanlar arasında en sevdiğim kişilersiniz demesi." Bu, topluluklarını kastetmek üzere söylenmiştir. Yani sizin tümünüzü sizden başkalarının tümüne göre daha çok seviyorum. Böylelikle "insanlar arasında en sevdiğin kişi kimdir" sorusuna "Ebu Bekir'dir" diye cevap verdiği şeklinde daha önce geçmiş olan hadisteki buyrukları ile çelişmem iş olur. "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ayağa kalktı." İbnu't-Tın der ki: Fiil bu şekilde rubai olarak kullanılmıştır. Fakat dilcilerin zikrettikleri ise: Mesule er-reculü, musulen şeklinde, ayakta dikilmeyi anlatmak üzere ve sülasi (üç harfli olarak) kullanılır. "Resulullah salı allah u aleyhi ve sellem onunla konuştu." Yani kendisine sorduğu soruya cevap verdi yahut da onun söze karışmasını sağlamak amacıyla onunla önce kendisi konuştu

Zeyd b. Erkam'dan rivayete göre "Ensar, Ey Allah'ın Resulü, her bir Nebie tabi olanlar vardır. Biz de sana tabi olduk. Bu sebeple bize tabi olanları bizden kılması için Allah'a dua buyur, dediler. O da bunun için dua etti." Bunu ben (Amr b. Murre), İbn Ebi Leyla'ya aktardım. O: "Zeyd de böyle demiştir" dedi. Bu Hadis 3788 numara ile gelecektir

Amr b. Murre dedi ki: Ensardan bir adam olan Ebu Hamza'yı şöyle derken dinledim: "Ensar, Şüphesiz her bir kavme tabi olanlar vardır. Biz de sana tabi olduk. Bu sebeple bize tabi olacakları bizden kılması için Allah'a dua et, dediler. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Allah'ım, bunlara tabi olacakları kendilerinden kıl, diye dua etti." Amr dedi ki: Ben bunu İbn Ebi Leyla'ya aktardım. O, Zeyd de böyle demiştir, dedi. Şu'be: Zannederim o(nun kastettiği) Zeyd b. Erkam'dır, dedi. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ensara tabi olanlar" yani onlarla antIaşması bulunanlar ve meval1ler. "Bize tabi olacakları bizden kılması. .. " Ensar hakkında iyilik yapılması ve benzeri vasiyetin onları da kapsaması için onlara da Ensar denilmesi demektir. "O da bu duayı yaptı." İstedikleri gibi dua etti. Bundan sonraki rivayette de: "Allah'ım, onlara tabi olanları kendilerinden kıl:Jı ile bunu açıklamış bulunmaktadır. ( "Ben de bunu aktardım" yani naklettim)

Ebu Useyd r.a. dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: Ensar evlerinin en hayırlısı, Neccar oğullarıdır, sonra Abdu'l-Eşhel oğulları, sonra el-Haris b. el-Hazrec oğulları, sonra Saide oğullarıdır. Bununla birlikte bütün Ensar ailelerinde hayır vardır. Sa'd, benim gördüğüm kadarıyla Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem başkalarını bize üstün tutmuştur, dedi. Bunun üzerine, gerçekte o sizi pek çok kimseye üstün kılmıştır, denildi. " Bu Hadis 3790,3807 ve 6053 numara ile gelecektir

Yine onun (Ebu Useyd) r.a.'ın, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinlediği rivayet edilmiştir: "Ensarın en hayırlıları --ya da Ensar evlerinin en hayırlıları, diye buyurdu-- Neccar oğulları, Abdu'l-Eşhel oğulları, elHaris oğulları ve Sazde oğullarıdır

Ebu Humeyd'den rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: "Şüphesiz Ensarın evlerinin en hayırlısı Neccar oğullarının evi, sonra Abdu'l-Eşhel, sonra el-Haris oğullarının, sonra Saide oğullarının evleridir. Bununla birlikte Ensarın bütün evlerinde hayır vardır. Biz arkasından Sa'd b. Ubade'ye yetiştik. (Ebu Hammad): Ey Ebu Useyd, Allah'ın Nebi'i Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Ensar arasında hayırlı olanlari sıralarken bizi en sona bıraktığını görmedin mi? dedi. Sa'd, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in arkasından yetişti ve, ey Allah'ın Resulü, Ensarın evleri arasında hayırlı olanlar söylendi de biz en sona bırakıldık, dedi. Allah Resulü: Hayırlı olanlar arasında olmak size yetmez mi, diye buyurdu." . Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ensarın evlerinin fazileti" onların konakladıkları yerler kastedilmektedir. "Ebu Useyd" es-Said! olup, künyesi ile meşhurdur. Adının Malik olduğu söylenmiştir. "Ensarın evlerinin en hayırlısı Neccar oğullarıdır." Bunlar Hazredilerdendir. en-Neccar denilen kişi Teymullah'ın kendisidir. Ona bu adın veriliş sebebi ise bir adama vurduğu bir darbe ile bir tarafını kesmesidir. Bundan dolayı ona en-Neccar denilmiştir. Babasının adı Sa'lebe b. Amr olup, Hazredilerdendir. "Sonra Abdu'l-Eşhel oğullarıdır." Bunlar da Evs'tendir. Adı Abdu'I-Eşhel b. Cuşem b. el-Haris b. el-Hazrec el-Asğar b. Amr b. Malik b. el-Evs b. Harise'dir. "Sonra da el-Haris b. el-Hazrec oğullarıdır." Bu da el-Hazrec el-Ekber olup, İbn Amr b. Malik -sözü geçen- b. el-Evs b. Harise'diY:' "Sonra Saide oğullarıdır." Bunlar da Hazredidir. Saide b. Ka'b b. el-Hazrec el-Ekber'dir. "Ensar evlerinin en hayırlılarıdır. Bununla birlikte Ensarın bütün evlerinde hayır vardır." Birinci "hayırlıdır" daha faziletlidir anlamındadır, ikincisi ise bütün Ensar için sözkonusu olan -farklı mertebelerde olsa dahi- fazilettir. "Said b. Ubade" dedi. Said da Saide oğullarındandır. O gün için onların ileri gelenleri (büyükleri) idi. "Hayırlılardan olmak size yetmez mi?" Faziletlilerden olmak size yetmez mi demektir. Çünkü onlar kendilerine göre daha aşağıda olanlara nisbetle daha faziletlidirler. Aralarındaki bu fazilet mertebesi daha erken İslama girmeye, yüce Allah'ın kelimesini yükseltmek için çalışmaya ve benzeri hususlara göre yapılmış gibidir

Useyd b. Hudayr r.a.'dan rivayete göre "Ensardan bir adam: Ey Allah'ın Resulü, filan kimseyi görevlendirdiğin gibi bana da görev vermez( misin, dedi. Allah Resulü şöyle buyurdu: Benden sonra (sizlere başkalarının) tercih edildiğini göreceksiniz. Havz'ın başında benimle karşılaşıncaya kadar sabredin iz. " Bu Hadis 7057 numara da var

Enes b. Malik r.a. dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Ensara şöyIe dedi: Sizler benden sonra (sizlere) başkalarının tercih edildiğini göreceksiniz. Bu sebeple benimle karşılaşacağınız vakte kadar sabrediniz. Sizinle buluşma yerimiz de Havz(ın başı)dır

Yahya b. Sa'd'dan rivayete göre o, Enes b. Malik r.a. ile eI-Velid'in yanına gittiği zaman (ona) şöyIe dediğini dinlemiştir: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Ensarı onIara Bahreyn'i ikta oIarak vermeye davet etti (teklif etti). OnIar ise kardeşIerimiz Muhacirlere onun gibisini ikta oIarak vermedikçe oImaz, dediler. Şöyle buyurdu: Madem kabul etmiyorsunuz, o halde benimle karşılaşacağınız vakte kadar sabrediniz. Gerçek şu ki benden sonra (size) başkalarının tercih edildiğini göreceksiniz." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Ensara: Havz'ın başında benimIe karşılaşıncaya kadar sabrediniz, diye buyurmas!." Yani o Ensara böyIe hitap etmişti. "Bunu Abdullah b. Zeyd nakletmiştir." Ab4ıa-h b. Zeyd b. Asım eI-Mazini'dir. Onun bu hadisini müellif mevsuI bir sened ile bundan daha tam oIarak iIeride yüce Allah'ın izniyIe geIeceği gibi Huneyn gazvesinde zikretmiş buIunmaktadır. "Bana görev vermez misin?" Yani beni de sadaka topIamak yahut bir böIgeyi yönetmek üzere görevIendirmez misin? "Benden sonra başkaIarının (size) tercih edildiğini göreceksiniz." BununIa yönetim işinin başkaIarının eline geçeceğine ve Ensar dışarıda tutuIarak malların başkalarının elinde bulunacağına işaret etmektedir. Durum Reso.lullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in anlattığı gibi olmuştur. Bu da onun gelecekte gerçekleşeceğini haber verip, haber verdiği şekilde meydana gelen haberler arasında sayılmaktadır. İleride Fiten bahsinde buna dair geniş açıklamalar gelecektir. "Sizinle buluşma yerimiz Havz(ın başıdır.)" Kıyamet gününde Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Havzı başında demektir. "Onunla" yolculuğa "gittiği zaman." "el-Velid b. Abdulmelik b. Mervan ... " Enes, Haccac kendisini rahatsız edince Basra'dan Dımaşk'a onu el-Velid b. Abdulmelik'e şikayet etmek üzere gitmişti. Velid de Enes'in Haccac'dan hakkını almıştı. 9. NEBİ S.A.V.'İN: "(ALLAH'IM) ENSAR İLE MUHACİRİ ISLAH ET" DİYE DUA ETMESİ

Enes b. Malik r.a. dedi ki: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: "Yaşamak dediğin ahiret hayatıdır. Allah'ım, ıslah et Ensar ile Muhacirleri." Katade de, Enes r.a.'dan bunun gibisini rivayet etmiş ve: "Ensara mağfiret et" diye eklemiştir

Humeyd et-Tavll'den: Enes b. Malik r.a.'ı şöyle derken dinledim: Hendek gününde Ensar şöyle diyordu: "Biz Muhammed'e bey'at etmiş olanlarız- Hayatta kaldığımız sürece ebediyyen cihad etmek üzere." O da onlara şöyle cevap vermişti: "Allah'ım, hayat dediğin ahiret hayatıdır. Ensarı ve Muhacirleri keremli kıl

Sehl dedi ki: "Biz hendeği kazıyıp, toprağını sırtımızda taşırken Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem yanımıza geldi ve şöyle dedi: Allah'ım, hayat dediğin şey ahiret hayatıdır. Muhacirlerle Ensara mağfiret buyur." Bu Hadis 4098 ve 6414 numara ile gelecektir. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi sallAllahu aleyhi ve sellem'in: Ensar ile Muhaciri ıslah et, diye dua etmesi." Yani o böyle diyerek onlara dua etmiştir. Bu başlık altında Enes'ten gelen hadisi zikretmiş bulunmaktadır. "Sırtımız üzerinde" ifadesindeki "ektad" kelimesinin tekili "keted" olup omuzdan sırta kadar olan arayı ifade eder

Narrated by Abu Hurayrah (may Allah be pleased with him): "A man came to the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him), who sent word to his wives (to offer the guest something). They replied: 'We have nothing but water.' Thereupon the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) said: 'Who will take this man as his guest?' — or: 'Who will host him?' A man from the Ansar said: 'I will.' He took him to his wife and said: 'Honor the guest of the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him).' His wife said: 'We have nothing except what is enough for the children.' Her husband said: 'Prepare your food, light your lamp, and put the children to sleep if they want to eat supper.' The woman prepared the food, lit the lamp, and put the children to sleep. Then she got up pretending to fix the lamp and extinguished it instead. Both of them gave the man the impression that they were eating. They spent the night without eating anything. In the morning, he went to the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him), who said: 'Tonight Allah laughed — or was pleased — at what the two of you did.' Then the Almighty Allah revealed: 'And they give preference over themselves even though they were in need of that. And whoever is saved from the greediness of his own soul — it is those who will be the successful.' [Al-Hashr, 9].

This hadith will also appear under number 4889. Other narrators: Al-Tirmidhi in Tafsir al-Qur'an; Muslim in Al-Ashribah. Al-Tirmidhi said: This hadith is hasan sahih.

Fath al-Bari Commentary: "A man came to the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him)." I was unable to determine his name. It will later be noted that he was one of the Ansar. "He sent word to his wives," meaning he asked them for something to offer his guest. "They said: 'We have nothing but water.'" This phrase gives the impression that the event took place in the early period, before Allah granted the conquest of Khaybar and other similar places. "Who will take him or host him?" meaning who will take him and honor him as a guest? In the narration via Abu Usamah: "Is there not someone who will host this man tonight? May Allah grant him His mercy." "A man from the Ansar said: I will." According to Ibn al-Tin, this man was Thabit ibn Qays ibn Shammas. "We have nothing except what is enough for the children." It is possible that the host and his wife had already eaten their dinner. The children were either busy or asleep at the time, so they set aside enough for them; or perhaps because the children needed dinner more, they reserved it for them. This view is further supported by the narration via Abu Usamah which states: "We will go hungry tonight." The same narration also concludes: "They both spent the night without eating." "Light your lamp and put the children to sleep." In a narration in Muslim: "Distract them with something." "Tonight Allah laughed — or was pleased — at what the two of you did." The attribution of laughter and pleasure to Allah the Almighty is metaphorical. Both expressions signify His satisfaction with what the husband and wife had done

Some Conclusions Derived from the Hadith: The hadith contains evidence that a father's action regarding his young child is valid and binding when it serves a religious or worldly benefit, even if it involves a minor hardship — provided it is known that a small child can customarily tolerate such situations. Allah knows best.

Hişam b. Zeyd dedi ki: Enes b. Malik'i şöyle derken dinledim: "Ebu Bekir ve Abbas (r.anhuma) Ensarın birlikte oturdukları bir meclisten geçerlerken Ensar ağlıyordu. Niye ağlıyorsunuz diye sordu, onlar: Nebi'in bizim yanımızda oturuşunu hatırladık, dediler. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına girerek ona durumu haber verdi. (Enes) dedi ki: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem başına çizgili bir kumaşın kenarından bir parça bağlamış olarak dışarı çıktı. Minbere çıktı. O günden sonra da bir daha minbere çıkmadı. Yüce Allah'a hamdu senada bulunduktan sonra şöyle buyurdu: Size Ensarı tavsiye ediyorum. Çünkü onlar benim iç organlarıma ve heybeme benzerler. Onlar üzerlerine düşeni sonuna kadar yaptılar. Artık geriye onların lehine olan (onları mükafatlandırmak) kalmıştır. O halde onların iyilik yapanlarının (iyiliğini) kabul ediniz, kötülük yapanlarının (kötülüklerini) bağışlayınız." Bu Hadis 3801 numara ile gelecektir

İbn Abbas r.a. dedi ki: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem omuzlarının üzerine atmış oldugu bir örtüye bürünmüş olduğu halde çıktı. Başını da kirli-beyaz bir bezle bağlamıştı. Nihayet minberin üzerine oturdu, Allah'a hamdu sena ettikten sonra dedi ki: Ey insanlar, diğer insanlar çoğalırken Ensar azalıp duruyor ve nihayet onlar yemekteki tuz kadar olacaklar. Sizden kim bir kimseye fayda ya da zarar verecek bir işin başına gelecek olursa onların iyilik yapanlarından (iyiliğini) kabul etsin, kötülük yapanlarının da (kötülüklerini) bağışlasın

Multiple hadith texts and Fath al-Bari commentary passages have been shared without a clear request. If you would like these texts translated into English, please simply write "translate." Otherwise, please specify your request.

Bera r.a.'dan dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e ipek bir hulle (elbise) hediye edildi. Ashabı ona dokunmaya ve yumuşaklığından hayret etmeye koyuldu. Şöyle buyurdu: Bunun yumuşaklığına hayret mi ediyorsunuz? Andolsun Sa'd b. Muaz'ın mendilleri bundan daha hayırlı yahut daha yum uşaktır

Cabir r.a.'dan: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinledim: "Sa'd b. Muaz'ın ölümü dolayısıyla arş sarsıldı." Yine Cabir'den, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in buna benzer bir hadis buyurduğu rivayet edilmiştir. "Bir adam Cabir'e dedi ki: Bera diyor ki: Serir (taht sarsıldı). Bunun üzerine (Cabir) dedi ki: Bu iki kabile arasında düşmanlık vardı. Ben Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinledim: Sa'd b. Muaz'ın ölümü dolayısıyla Rahman'ın Arşı sarsıldı

It is narrated from Abu Sa'id al-Khudri (may Allah be pleased with him): "Some people descended, accepting the judgment of Sa'd ibn Mu'adh. A message was sent to him, and he came riding on a donkey. When he drew near to the mosque, the Prophet (peace and blessings be upon him) said: 'Stand up for the best among you' — or 'for your master.' Then, addressing Sa'd, he said: 'O Sa'd, these people have come down accepting your judgment.' Sa'd said: 'I rule that their fighters be killed and their children be taken captive.' The Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) said: 'You have judged according to the ruling of Allah' — or 'the ruling of the King (al-Malik).'

Fath al-Bari Commentary:

"The virtues of Sa'd ibn Mu'adh ibn al-Nu'man ibn Imri' al-Qays ibn 'Abd al-Ashhal."

He was the chief of the Aws tribe, just as Sa'd ibn 'Ubada was the chief of the Khazraj.

"A silk garment (hulla) was gifted to the Prophet (peace and blessings be upon him)." The one who gifted it to him was Ukaydir of Dawma.

"Al-Bara' says: 'The throne shook.'" What is meant is what rested upon it.

"Between these two tribes..." — meaning there was enmity between the Aws and the Khazraj.

Al-Khattabi says: The reason Jabir spoke in this way is that Sa'd was from the Aws, while al-Bara' was from the Khazraj. The Khazraj would not acknowledge any virtue belonging to the Aws. However, even if he said this, it is a significant error. On the contrary, al-Bara' was also from the Aws, for he is Ibn 'Azib ibn al-Harith ibn 'Adiy ibn Majda'a ibn Haritha ibn al-Harith ibn al-Khazraj ibn 'Amr ibn Malik ibn al-Aws. His lineage converges with that of Sa'd ibn Mu'adh at al-Harith ibn al-Khazraj — and al-Khazraj here is also the father of al-Harith ibn al-Khazraj. This is not the same al-Khazraj who stands as the counterpart of the Aws in tribal lineage; rather, that name was given to this figure. Indeed, the one from the Khazraj who stands opposite the Aws is Jabir. Jabir's purpose in saying these words was to bring the truth to light and to acknowledge the virtue of one who possessed it. Through these words, he appears to be expressing astonishment at how al-Bara', despite being from the Aws, could speak in such a way. He then adds: "Even though I am from the Khazraj, and despite what has passed between the Aws and the Khazraj, this does not prevent me from speaking the truth," and then narrates the hadith.

The excuse that may be offered on behalf of al-Bara' is this: he did not say these words with the intention of concealing Sa'd ibn Mu'adh's virtue. Rather, he understood the matter and expressed it. To think well of him in this regard, as is befitting, requires such an interpretation. Furthermore, this is also evidence that he was free from fanaticism (ta'assub).

Since al-Khattabi put forward the aforementioned opinion, both he and those who followed him felt the need to find an excuse for what Jabir said about al-Bara', and in summary they stated: al-Bara' is excused in what he said, for he did not say it out of enmity toward Sa'd. Rather, he derived a possible meaning and interpreted the hadith accordingly. The excuse that may be offered on behalf of Jabir is that he assumed al-Bara' intended to express animosity toward Sa'd, and thus found it fitting to come to Sa'd's defense. Allah knows best.

As for the "shaking of the Throne," it refers to the joy and happiness experienced at the arrival of the soul. About anyone who rejoices at someone's coming, it is said: "It shook at his arrival." This is similar to the expression "the earth shook" when it becomes lush and beautiful with vegetation.

The phrase "some people descended accepting Sa'd's judgment" refers to Banu Qurayza. Further explanation on this will come in the Maghazi (Military Expeditions) section, in hadith number 4121.

Enes r.a.'dan rivayete göre iki adam karanlık bir gecede Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanından çıktılar. Önlerinde bir nur görüverdiler. Nihayet birbirlerinden ayrıldıklarında o nur da onlarla birlikte ayrıldı. Ma'mer'in Sabit'ten, onun da Enes'den rivayetine göre Useyd b. Hudayr ile Ensardan bir adam Hammad dedi ki: Bize Sabit, Enes'den diye haber verdi ki: "Useyd b. Hudayr ile Abbad b. Bişr Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanında idiler. .. " Fethu'l-Bari Açıklaması: "Useyd b. Hudayr ile Abbad b. Bişr'in bir menkıbesi" Useyd b. Hudayr b. Simak b. Atık b. Rafi' b. İmriu'l-Kays b. Zeyd b. Abdi'l-Eşhel olup, Ensari Evs'li ve Eşhel'lidir. Künyesi Ebu. Yahya'dır, başka künyeler de söylenmiştir. En sahih kabul edilen görüşe göre Ömer r.a.'ın halifeliği döneminde 20 h. yılında vefat etmiştir. Abbad b. Bişr'in -ileride açıklayacağımız gibi- babasının adı Vakş'dır. Buhari'nin et-Tarih adlı eseri ile Ebu Ya'la'nın Müsned'inde yer alan ve Hakim'in de sahih olduğunu belirttiği İbn İshak yoluyla Yahya b. Abbad'dan, onun babasından, onun Aişe'den rivayetine göre Aişe şöyle demiştir: "Ensardan üç kişi vardır ki kimse onlardan daha faziletli değildir. Hepsi de Abdu'l-Eşhel oğullarındandı: Sa'd b. Muaz, Useyd b. Hudayr ve Abbad b. Bişr" "İki adam" Ma'mer'in rivayetinden açıkça anlaşıldığına göre Useyd b. Hudayr bunlardan birisi idi. Hammad'ın rivayetinden de anlaşıldığına göre ikincisi Abbad b. Bişr idi. Bundan dolayı müellif (Buhari) başlıkta bunu kesin bir ifade ile belirtmiş ve onlar ile ilgili hadise işaret etmiştir

Abdullah b. Amr r.a.'dan rivayete göre: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinledim: Kur'an okumayı şu dört kişiden öğreniniz: İbn Mes'ud'dan, EbU Huzeyfe'nin mevlası Salim'den, Ubey'den ve Muaz b. Cebel'den." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Mu az b. Cebel" b. Amr b. Evs "in menkıbeleri" Esed b. Şaride b. Vezid b. Cuşem b. el-Hazrec oğullarından Hazredidir. Künyesi Ebu Abdurrahman'dır. Bedir gazvesinde ve Akabe'de bulunmuştur. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem tarafından Yemen'e emir tayin edilmiştir. Vefatından sonra Medine'ye geri dönmüş, daha sonra cihad etmek üzere Şam'a çıkıp gitmiştir. Amevas taununda 18 h. yılında vefat etmiştir. (Buhari) onun hakkında Abdullah b. Amr'ın rivayet ettiği: "Kur'an akumayı şu dört kişiden öğreniniz" hadisini zikretmiştir. Bu hadise dair açıklama az önce geçmiş bulunmaktadır. İbn Hibban ve Tirmizi, Ebu Hureyre yoluyla merfu olarak şu hadisi rivayet etmişlerdir: "Muaz b. Cebel ne iyi bir adamdır." O Akabe bey'atlerinde bulunmuş, Bedir savaşına katılmış, ashab-ı kiramın fukahasından idi. Tirmizi ve İbn Mace, Enes'ten merfu olarak şöyle dediğini rivayet etmişlerdir: ,"Ümmetimin en merhametlisi Ebu Bekir'dir ... -Bu hadiste şu ibarelerde vardır:- Helal ve hararnı en iyi bilenleri de Muaz'dır." Bu hadisin ravileri sikadırlar. Ömer'den de şöyle dediği sahih olarak nakledilmiş bulunmaktadır: "fıkıh öğrenmek isteyen Muaz'a gitsin." İleride Nahl suresinin tefsirinde ondan sözedilecektir. Muaz sahih kabul edilen görüşe göre 33 yıl yaşamıştır

Awaiting your request. Please specify what you would like done with the hadith texts and Fath al-Bari commentary you have been sharing.

Mesruk dedi ki: "Abdullah b. Amr'ın yanında Abdullah b. Mes'ud'un sözü edilince şöyle dedi: Bu adam hala sevdiğim ve seveceğim birisidir. (Çünkü) Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i şöyle buyururken dinledim: Kur'am'ı dört kişiden öğreniniz: Abdullah b. Mes'ud'dan -diyerek önce onu zikretti-, Ebu. Huzeyfe'nin mevltısı (azatlısı) Salim'den, Muaz b. Cebel'den ve Ubeyy b. Kalb'dan

Enes b. Malik r.a.: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Ubeyy'e dedi ki: Şüphesiz Allah bana: لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ "Kafir Kitap ehlinden ve müşriklerden... ayrılmayacaklardı. "[Beyyine, 1] suresini sana okumamı emretti. Ubey adımı da söyledi mi, dedi. Allah Resulü: Evet deyince, ağladı." Bu Hadis 4959, 4960, 4961 numara ile gelecektir. Diğer tahric edenler: Tirmizî, Menakîb; Müslim, Fedail Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ubeyy b. Ka'b" b. Kays b. Ubeyd b. Zeyd b. Muaviye b. Amr b. Malik b. en-Neccar "ın menkıbeleri." Ensardan olup, Hazredi ve Neccar oğullarındandır. Künyesi Ebu'I-Munzir ve Ebu't-Tufayl'dır. Ensar arasından erken Müslüman olanlardan idi. Akabe'de, Bedir'de ve onlardan sonraki belli başlı olaylarda bulunmuş birisidir. 30 h. yılında vefat ettiği söylendiği gibi başka tarihler de söylenmiştir. (Buhari) bu başlık altında az önce Abdullah b. Mes'ud'un menkıbeleri arasında zikredilmiş bulunan Abdullah b. Amr'ın rivayet ettiği hadisi zikretmektedir: "Ubeyy: Benim adımı da verdi mi, dedi." Yani ismimi açıkça zikretti mi yoksa ashabımdan herhangi birisine bunu oku, diye buyurdu da beni sen mi seçtin? Allah Resulü ona "evet" deyince, ya bundan dolayı sevincinden ötürü ağladı ya da yüce Allah'ın bu nimetine karşı şükretmekte zayıf olabilir korkusu ile ve huşu' ile ağladı. Bu hadisten, insanın ilmi ehli olanlardan öğrenmek hususunda -bu kişiler mertebe itibariyle daha aşağıda olsalar dahi- mütevazı davranmanın fazileti anlaşılmaktadır. Kurtubi der ki: Özellikle bu surenin sözkonusu edilmesi -oldukça veciz (özlü) olmakla birlikte- tevhidi, risaleti, ihlası, diğer nebilere indirilmiş bulunan sahifeleri, kitapları kapsaması, namazdan, zekattan, ölümden sonra dirilişten sözetmesi, cennetIiklerle cehennemlikleri açıklaması dolayısıyladır

Enes r.a.'dan rivayete göre; "Kur'an-ı Kerim'i Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem döneminde hepsi de Ensardan olan dört kişi cem' etmişti: Ubeyy, Muaz b. Cebel, Ebe Zeyd ve Zeyd b. Sabit." Ben (Katade) Enes'e, Ebe Zeyd kimdir dedim, o da amcalarımdan birisi olur, dedL" Bu Hadis 1996, 5003, 5004 numara gelecektir. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Zeyd b. Sabit" b. ed-Oahhak b. Zeyd b. Levezan "ın menkıbelerL" Malik b. en-Neccar oğullarından olup vahiy katibidir. Ashab-ı kiramın fakihlerinden birisidir, 45 h. yılında vefat etmiştir. "Kur'an'ı cem' etmiştL" Yani ezberden okuyabilecek şekilde hıfzetmiştir, bellemiştir

Enes r.a. dedi ki: "Uhud günü insanIar Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in etrafından dağılıp, geri çekildiğinde Ebu TaIha da Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in önünde kaIkanı iIe onu korumaya çalışıyordu. Ebu TaIha iyi ok atan, yayının kirişini oIdukça gererek ok atan birisi idi. O gün elinde iki ya da üç yay kırıIdı. Elinde bir demet ok buIunan adam onunIa birlikte yürürken, bunIarı Ebu TaIha için aç, derdi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yukarıdan savaşçıIara bakınca Ebu TaIha şöyIe derdi: Ey Allah'ın Nebii, babam, anam sana feda oIsun bakma, attıkIarı okIardan bir ok sana isabet edebilir. Benim göğsüm, senin göğsüne siperdir. AndoIsun o gün Ebu Bekir'in kızı Aişe ve Ümmü SüIeym'in, ayak bilekIerini göreceğim kadar etekIerini yukarıya çekmiş oIdukIarını, omuzIarı üzerine su kırbaIarını taşıdıkIarını ve o suyu kavmin (mücahidIerin) ağzına boşaIttıkIarını, sonra geri dönüp tekrar kırbalarını doIdurdukIarını, tekrar o kırbaIarı getirip, suyunu mücahitlerin ağızIarına boşaIttıkIarını gördüm. Kılıç Ebu TaIha'nın elinden iki ya da üç defa düşmüştü." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ebu TaIha" Zeyd b. SehI b. el-Esved b. Haram'ın menkıbeIeri." Ensardan oIup.Hazrec'li ve Neccar oğullarındandır. Enes'in annesi, Ümmü SüIeym'in kocasıdır. Onun vefatı ile ilgili açıkIamaIar ve vefat tarihi Cihad böIümünde geçmiş buIunmaktadır. Bu hadis ile ilgili diğer açıklamalar yüce Allah'ın izniyle Meğazi bölümünde (4064 nolu hadiste) gelecektir

Amir b. Said b. Ebi Vakkas, babasından rivayetle dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in, Abdullah b. Selam dışında yeryüzünde yürüyen bir kimse hakkında, O cennetliklerdendir, dediğini işitmiş değilim. (Devamla) dedi ki: Şu ayet de onun hakkında inmiştir: "İsrailoğullarından bir şahit de onun misline tanıklık etmiştir." [Ahkaf 10] (Buhari'nin hocası Abdullah b. Yusuf) dedi ki: Malik, ayet mi dedi yoksa hadis olarak mı bunu zikretti, bilmiyorum

Kays b. Ubad dedi ki: "Medine mescidinde oturuyarken yüzünde huşu'un izleri görülen bir adam mescide girdi. Bu, cennet ehlinden bir adamdır, dediler. Hafifçe iki rekat namaz kıldı, sonra çıktı. Ben de arkasından giderek dedim ki: Sen mescide girdiğinde bu cennet ehlinden bir adamdır dediler. Şu cevabı verdi: Allah'a yemin ederim kimsenin bilmediği bir şeyi söylememesi gerekir. Ben sana bunun sebebini anlatayım. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem döneminde bir rüya gördüm. Ben de o rüyamı ona anlattım. Kendimi bir bahçedeymişim gibi gördüm. -Bahçenin genişliğini, yeşilliğini de zikretti- ortasında alt tarafı yerde, üst tarafı semada olan demirden bir direk vardı. Üst tarafında da bir kulp vardı. Bana, ona çık denildi. Ben, buna gücüm yetmez dedim. Daha sonra yanıma bir hizmetçi geldi, arkamdan elbiselerimi kaldırdı. Ben de o direğe yükseldim ve nihayet onun en üst tarafına kadar çıktım. O kulpu yakaladım. Bana, iyice tutun denildi. Uyandığımda hala o kulp elimde idi. Rüyamı Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellemle anlatınca şöyle buyurdu: O gördüğün bahçe İslamdır, direk İslamın direğidir, o kuIp ise sapasağlam olan kulptur, sen ölene kadar İslam üzere kalacaksın." İşte sözü geçen o adam Abdullah b. Selam'dır. Kays b. Ubad'dan, o İbn Selam'dan: (Hizmetçi demek olan) "Minsafi yerine "vasıf' lafzını kullanmıştır. Bu Hadis 7010 ve 7014 numara ile gelecektir

Sa'id ibn Abi Burdah reported from his father, who said: "I went to Medina and met 'Abdullah ibn Salam (may Allah be pleased with him). He said: 'Will you not come with me? I will feed you sawiq (a type of roasted grain) and dates, and you will have entered a house.' He then added: 'You are living in a land where riba (usury/interest) is widespread. If someone owes you something and he gives you a gift of a straw, or something equal in weight to a grain of barley, or a bundle of fodder — that is indeed riba.'

This hadith will appear under number 7342.

Fath al-Bari Commentary:

"Abdullah ibn Salam" ibn al-Harith: His biography is among the accounts of the Banu Qaynuqa'. They trace their lineage back to the truthful one, Joseph (peace be upon him). During the pre-Islamic period (Jahiliyyah), Abdullah ibn Salam's name was al-Husayn. The Prophet (peace and blessings be upon him) gave him the name Abdullah. This narration is mentioned by Ibn Majah. He had a covenant with the Khazraj of the Ansar. He embraced Islam at the time of the Prophet's (peace and blessings be upon him) first arrival in Medina. Further explanation regarding this will come in the section on the beginning of the Hijra (in hadith no. 3938). Abdullah ibn Salam passed away in the year 43 AH

"...I have not heard." This statement has been considered difficult to explain, because the Prophet (peace and blessings be upon him) also spoke of others besides Abdullah ibn Salam as being among the people of Paradise. It seems unlikely that Sa'd (ibn Abi Waqqas) would not have known of this. However, a response has been given as follows: He disliked praising himself, since he himself was one of the ten who had been given glad tidings (of Paradise). But a further response has been offered: This circumstance does not necessitate that he had not heard the same said about others. In my view, the matter can be answered as follows: He made this statement after the deaths of those who had been given the glad tidings of Paradise. For Abdullah ibn Salam outlived them, and of the ten who had been given the glad tidings, none remained alive at that time except Sa'd and Sa'id. This can be understood from Sa'd ibn Abi Waqqas's use of the expression "walking upon the earth." In the narration transmitted by Ishaq ibn al-Tabba' from Malik, recorded in al-Daraqutni, it also states: "I have not heard the Prophet (peace and blessings be upon him) say of any person who was alive and walking upon the earth that he was among the people of Paradise." Ibn Hibban also records, through the chain of Mus'ab ibn Sa'd from his father, the occasion of this hadith with the following wording: "I heard the Prophet (peace and blessings be upon him) say: 'Now there will come to you one of the people of Paradise.' Immediately thereafter, Abdullah ibn Salam entered."

"A minsaf came to me" — meaning a servant — "came.

"You are in a land where riba is widespread" — by this he meant the lands of Iraq.

"That is indeed riba." This is most likely the personal view of Abdullah ibn Salam himself. The jurists (fuqaha'), however, have said that such gifts only constitute riba if they are stipulated as a condition. Nevertheless, wara' (scrupulous piety — avoiding anything that carries even a possibility of doubt) requires that one refrain from accepting such gifts.

Ali b. Ebi Talib r.a. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in şöyle buyurduğunu bildirdi: "Onun kadınlarının (çağdaşlarının) en hayırlıları Meryem'dir. Yine onun kadınlarının (çağdaşlarının) en hayırlıları Hatice'dir

Aişe r.anha dedi ki: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in hanımları arasında Hatice'yi kıskandığım kadar hiçbir hanımını kıskanmış değilim. (Halbuki) benimle evlenmeden önce o vefat etmişti. Buna sebep ise onun, (sürekli olarak) adını anmasını duymamdır. Ayrıca Allah ona içi oyulmuş inciden bir köşk ile onu müjdelemesini emretmişti. Andalsun bir koyun keser ve onun arkadaşlarına onlara yetecek kadarını hediye olarak gönderirdi." Bu Hadis 3817, 3818, 5229, 6004, 7484 numara ile gelecektir. AÇIKLAMA 1538.SAYFADA

Aişe r.anha dedi ki:"Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem adını çokça andığından ötürü Hatice'yi kıskandığım kadar hiçbir kadını kıskanmadım. (Aişe devamla) dedi ki: Üstelik benimle ondan üç yıl sonra evlenmiştir. Aziz ve celil olan Rabbi -ya da Cibril aleyhisselam- onu cennette içi oyulmuş inciden bir köşk ile müjdelemesini emir buyurmuştu

Aişe r.anha dedi ki: Hatice'yi kıskandığım kadar Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in hanımlarından kimseyi kıskanmadım. Üstelik onu görmüş de değilim fakat Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem onu çokça anıyordu. Kimi zaman bir koyun keser, sonra da onu parçalar, arkasından onu Hatice'nin arkadaşlarına gönderirdi. Bazen ona: Sanki dünya da Hatice'den başka kadın yokmuş, derdim de, şöyle derdi: O şöyle idi, böyle idi. Üstelik benim ondan çocuklarım oldu

İsmail dedi ki: "Abdullah b. Ebi Evfa r.a.'a dedim ki: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Hatice'yi müjdeledi mi? O şöyle buyurdu: Evet (onu cennette) içinde gürültü, patırtı ve yorgunluk olmayan, içi oyulmuş inciden bir köşk ile müjdeledi

Ebu Hureyre r.a. dedi ki: "Cibril, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e gelerek dedi ki: Ey Allah'ın Resulü, işte bu Hatice'dir. Beraberinde içinde yemek yahut yiyecek ya da içecek bulunan bir kap ile geliyor. Yanına geldiği vakit sen ona Rabbinden ve benden selam söyle ve ona içinde gürültünün, patırtının, yorgunluğun, argınlığın bulunmadığı, içi oyulmuş inciden bir köşkü de müjdele." Bu Hadis 7497 numara ile gelecektir. AÇIKLAMA 1538.SAYFADA

Aişe r.anha dedi ki: "-Hatice'nin kızkardeşi- Huveylid kızı Hale Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzuruna girmek üzere izin istedi. Bu ona Hatice'nin izin isteyişi gibi geldi. Bu sebeple adeta dehşete kapıldı. 'Allah'ım, Hale bu' dedi. (Aişe) dedi ki: Ben de kıskandım ve dedim ki: 'Geçmiş zamanda ölüp gitmiş, ağzının etrafı kırmızı, Kureyş'in koca karılarından bir kocakarının nesini hatırlıyorsun ki? Üstelik Allah sana onun yerine ondan hayırlısını vermiş bulunuyor.'"

Kays şöyle demiştir: Ben onu şöyle derken işittim: Cerîr ibn Abdillah (radıyallahü anh): Ben islâm'a girdiğimden beri Rasûlüllah beni huzuruna girmekten men' etmedi ve beni her gördüğünde muhakkak gülümsedi, demiştir

Cerir b. Abdullah r.a. dedi ki: "İslam'a girdiğimden beri Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem benden saklanmadı ve beni ne zaman gördüyse mutlaka güldü." Cerir b. Abdullah dedi ki: "Cahiliye döneminde Zulhalasa diye anılan bir ev vardı. Ona el-Ka'betü'l-Yemaniyye yahut el-Ka'betü'ş-Şamiyye denilirdi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bana: 'Zulhalasa'dan yana beni rahata kavuşturur musun?' dedi. Ben de Ahmesililerden yüz elli atlı ile onun üzerine gittim. Onu kırdık, yanında kimi bulduysak öldürdük. Daha sonra Nebi'nin yanına geldik. Ona olanı haber verdik. O da hem bize, hem de Ahmes'e dua etti."

Aişe r.anha dedi ki: "Uhud gününde müşrikler açık bir şekilde bozguna uğradılar. Bunun üzerine İblis, 'Ey Allah'ın kulları, arkanızda bulunanlara bakınız!' diye bağırdı. Bunun üzerine önde olanlar arkada kalanların yanına geri döndüler ve geride kalanlarla birlikte çarpıştılar. Huzeyfe bir baktı, babasını görüverdi. 'Ey Allah'ın kulları, babam, babam!' diye bağırdı." Aişe dedi ki: "Allah'a yemin ederim, kendilerini tutmadılar; ta ki onu öldürdüler. Bunun üzerine Huzeyfe, 'Allah size mağfiret etsin' dedi." Hişam dedi ki: Babam Urve şöyle dedi: "Allah'a yemin ederim, aziz ve celil olan Allah'ın huzuruna kavuşuncaya kadar bundan dolayı Huzeyfe'de hep bir hayır kalıntısı varlığını sürdürüp gitti."

Explanation from Fathu'l-Bari:

"Hind bint Utba": Hind's father was Utba ibn Rabia ibn Abd Shams. Hind is the mother of Muawiyah. As will be mentioned in the Maghazi section, her father was killed at the Battle of Badr. She participated in the Battle of Uhud together with her husband Abu Sufyan. She had incited the killing of the Prophet's uncle Hamza (may Allah be pleased with him), because Hamza had killed her uncle Shayba and had taken part in the killing of her father Utba. Hamza was killed by Wahshi ibn Harb, as will be explained in the hadith related to Wahshi. Hind later embraced Islam on the day of the Conquest of Mecca. She was among the most intelligent of women. Before Abu Sufyan, she had been married to al-Faqih ibn al-Mughira from the Banu Makhzum tribe, and she had later divorced him due to a certain incident. After Abu Sufyan married her, she bore him children. She is also the one who, when the women were taking the oath of allegiance (bay'ah) and the Prophet stipulated that they would not steal or commit adultery, said: "Would a free woman ever commit adultery?" Hind passed away during the caliphate of Umar (may Allah be pleased with him)

"Hiba (translated as 'household/tent')": Originally this word means a tent made of hair or wool, but it later came to be used for any dwelling regardless of its form.

"By the One in Whose Hand my soul is, even more so": Ibn al-Tin says that with these words, the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) was affirming what Hind had mentioned — as if to say, according to Ibn al-Tin's understanding: "I am likewise in this state toward you." However, this interpretation has been contested on the grounds that it implies mutual hatred and love in both directions. For among the polytheists, there were those who had caused more harm to the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) than Hind and her family. And among the Muslims after Hind embraced Islam, there were those whom the Prophet loved more than her and her family. Therefore, it is not possible to interpret this narration purely according to its outward apparent meaning. Others have said: The meaning of the Prophet's words "even more so" is this: as faith takes deeper root in your heart, your love will increase further, and you will completely abandon the hatred you once had until no trace of it remains

"Indeed, Abu Sufyan is a miserly man": Further explanation regarding this matter will appear, God willing, in the chapter on Maintenance (Nafaqat) under hadith number 5364.

Lessons and Conclusions Derived from This Hadith:

This hadith indicates that Hind was a woman of great intelligence and that she possessed a fine and eloquent manner of speech.
It is understood from this hadith that it is recommended for a person in need, before addressing their specific request, to first express their excuse if they sense any negative feeling in the heart of the person they are speaking to. It is also recommended that the one presenting an excuse say certain things beforehand in order to more firmly establish the sincerity of their excuse in the eyes of the listener. This is because Hind first confessed her previous enmity and hatred, thereby seeking to demonstrate the truthfulness of her subsequent claim of love.
Hind was in the position of a mother-in-law to the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him), because Umm Habiba — one of his wives — was the daughter of her husband Abu Sufyan.

Abdullah b. Ömer r.a.'dan rivayete göre "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Beldah denilen yerin alt taraflarında kendisine vahiy nazil olmadan önce Zeyd b. Amr b. Nufeyl ile karşılaştı. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in önüne bir sofra serildi. Ondan yemek istemedi. Daha sonra Zeyd dedi ki: Ben sizlerin putlarınız üzere kestiklerinizden yemem. Ben ancak üzerine Allah'ın adı anılarak kesilenleri yerim. Şüphesiz Zeyd b. Amr Kureyşlilerin kestiği hayvanları ayıplar ve şöyle derdi: Koyunu yaratan Allah'tır. Ona sema'dan su indirdi, yerden de ona ot bitirdi. Daha sonra sizler onu Allah'tan başkası adına kesiyorsunuz. Böylece onların yaptıklarını reddediyar ve (vebali) pek büyük bir iş yaptıkları kanaatinde olduğunu açığa vurmuş oluyordu." Bu Hadis 5499 numara ile gelecektir

İbn Ömer'den rivayete göre Zeyd b. Amr b. Nufeyl doğru dini soruşturmak ve ona tabi olmak üzere Şam'a çıkıp gitti. Yahudilerden bir alim ile karşılaştı. Ona dinlerine dair bir şeyler sordu ve, belki sizin dininize girebilirim, bana anlat, dedi. Yahudi alimi, Allah'ın gazabından payına düşeni almadığın sürece sen bizim dinimiz üzere olamazsın, dedi. Zeyd, ben ancak Allah'ın gazabından kaçmaya çalışıyorum. Ben ebediyyen, gücüm yettiği sürece Allah'ın gazabından hiçbir şey yüklenmek istemiyorum. Peki, sen bana başkasını gösterebilir misin, dedi. Yahudi alimi, bildiğim kadarıyla bu ancak hanif (dini) olabilir, dedi. Zeyd, Hanif nedir, diye sordu. Yahudi, İbrahim'in dini, dedi. O Yahudi de değildi, Nasrani de değildi, Allah'tan başkasına ibadet de etmiyordu. Zeyd çıkıp gitti. Hristiyanlardan bir alime rastladı. Ona da benzeri şeyleri zikretti. Hristiyan alimi ona, Allah'ın lanetinden payına düşeni almadığın sürece bizim dinimiz üzere olamazsın, dedi. Zeyd, ben ise ancak Allah'ın lanetinden kaçıyorum. Gücüm yettiği sürece Allah'ın lanetinden de, onun gazabından da hiçbir şey yüklenmek istemiyorum. Sen bana başkasını gösterebilir misin, dedi. Hristiyan alimi, bildiğim kadarıyla bu ancak hanif'lik olabilir, dedi. Zeyd, Hanif ne demek, diye sordu. Hristiyan, İbrahim'in dinidir, dedi. O Yahudi de değildi, hristiyan da değildi. Allah'tan başkasına da ibadet etmezdi. Zeyd, onların İbrahim aleyhisselam hakkında söylediklerini görünce yanlarından çıkıp ayrıldıktan sonra ellerini kaldırarak dua etti: Allah'ım, İbrahim'in dini üzere olduğuma seni şahit tutuyorum

Ebu Bekir r.a.'ın kızı Esma r.anha dedi ki: "Ben Zeyd b. Amr b. Nufeyl'i ayakta sırtını Ka'be'ye vermiş olarak şöyle derken gördüm: 'Ey Kureyş topluluğu! Allah'a yemin ederim, aranızda benim dışımda kimse İbrahim'in dini üzere değildir.' O, diri diri gömülmek istenen kızı ölümden kurtarıyor; kızını öldürmek istediği takdirde adama 'Onu öldürme, onun geçimini senin yerine ben karşılayacağım' diyordu. Sonra o kızı ondan alırdı. Büyüyünce babasına 'Arzu edersen onu sana geri verebilirim, dilersen onun ihtiyaçlarını senin yerine karşılamaya devam edebilirim' derdi."

Cabir b. Abdullah r.a. dedi ki: "Ka'be bina edilince Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile Abbas taş taşımaya gittiler. Abbas, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellemle, İzarını (belden aşağısını örten elbiseni) boynun üzerine koy, seni taşlardan korusun, dedi. Nebi hemen yere yıkıldı ve gözleri göğe doğru bakmaya başladı. Daha sonra ayılınca izarım, izarım dedi ve üzerine izarını bağladı

Amr b. Dinar ile Ubeydullah b. Ebi Zeyd dediler ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in döneminde Beyt'in etrafında bir çevre duvarı yoktu. Onlar Beyt'in etrafında namaz kılıyorlardı. Nihayet Ömer (halifeliği döneminde) etrafında bir duvar bina etti." Ubeydullah: "Duvarları kısa idi, dedi. Onu (duvarlarını yüksek tutarak) İbnu'z-Zubeyr bina etti." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ka'be'nin" Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'in hayatında ve ona Nebilik verilmeden önce Kureyş tarafından "bina edilmesi." Bundan önce İbrahim sallalIflhu aleyhi ve sellem'in, -Kureyşiiler tarafından bina edilmesinden önce- Ka'be'yi bina etmesi ile alakah açıklamalar geçmiş bulunduğu gibi, Abdullah b. ez-Zubeyr'in de İslam geldikten sonra Ka'be'yi bina etmesiyle ilgili açıklamalar da geçmiş bulunmaktadır. İbn İshak'ın ve başkalarının naklettiklerine göre Kureyş Ka'be'yi bina ettiğinde Nebi sallallahu aleyhi ve sellem 25 yaşında idi. İshak b. RahCye (Rahaveyh)'in, Halid b. Ar'ara yoluyla AIi'den İbrahim aleyhisselflm'ın Beytullahlı bina etmesi ile ilgili olarak şunları söylediğini rivayet etmektedir: "Aradan uzun zaman geçti ve Ka'be'nin binası yıkıldı. Bunun üzerine amalika onu bina etti. Yine aradan bir zaman geçti, yine binası yıkıldı, bu sefer Cürhümlüler onu bina etti. Aradan bir zaman daha geçti, yine yıkıldı. Bu sefer onu Kureyş bina etti. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem de o sırada genç idi. Hacer-i Esved'i yerine koymak istediklerinde aralarında anlaşmazlık çıktı. Bunun üzerine, bu yoldan çıkacak olan ilk kişi aramızda hakem olsun, dediler. O yoldan ilk çıkıp gelen kişi Nebi sallallflhu aleyhi ve sellem oldu. O da aralarında taşı bir örtü üzerine koyup, her kabileden bir adam tarafından da kaldırılması şeklinde hüküm verdi

Aişe r.anha dedi ki: "Cahiliye döneminde Kureyş Aşure günü oruç tutardı. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem de o günü oruçla geçirirdi. Medine'ye geldiğinde kendisi o gün oruç tuttuğu gibi oruç tutulmasını da emretti. Ramazan orucuna dair hüküm nazil olunca dileyen o günü oruç tutar, istemeyen de tutmazdı

İbn Abbas r.a. dedi ki: "(Cahiliye dönemi insanları) hac aylarında umre yapmayı, yeryüzünde facirlik olarak görüyorlardı. Diğer taraftan Muharrem ayına Safer adını veriyorlar ve, develerin (vesair bineklerin) sırtındaki yaralar iyileşip, izleri silinince umre yapmak isteyen kimseye umre yapmak helal olur, derlerdi. (İbn Abbas devamla) dedi ki: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ve ashabı (Zulhiccenin) dördüncü günü hac niyetiyle ihrama girip telbiye etmiş olarak geldiler. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem de onlara bu ihrama girişlerini umre diye değiştirmelerini emretti. Ey Allah'ın Resulü (ihramdan çıktıktan sonra) ne helal olur, dediler. O da her şey helaldir, diye buyurdu

Said b. el-Museyyeb babasından, o da dedesinden rivayetle dedi ki: "Cahiliye döneminde bir sel geldi. Her iki dağın arasını örttü. (Ravilerden) Süfyan dedi ki: (Amr) ayrıca bu çok önemi olan bir hadistir, derdi

Kays b. Ebi Hfuim dedi ki: "Ebu Bekir, Zeyneb diye anılan Ahneslilerden bir kadının yanına gitti. Onun konuşmadığını gördü. Buna ne oluyor, niye konuşmuyor diye sordu. Etrafındakiler, konuşmamak şartıyla haccediyor, dediler. Ebu Bekir ona, Konuş dedi, böyle bir şey helal olmaz. Bu cahiliye dönemi uygulamalarındandır. Bunun üzerine kadın konuştu, sen kimsin dedi. O, ben muhacirlerden bir kişiyim dedi. Kadın, hangi muhacirlerden diye sordu, Kureyş'ten dedi. Kadın: Kureyş'in hangilerindensin, dedi. O, sen çok soru soruyorsun, ben Ebu Bekir'im dedi. Kadın, cahiliyeden sonra Allah'ın bize gönderdiği bu doğru iş üzerinde ne kadar kalacağız, diye sordu. Ebu Bekir şu cevabı verdi: Sizin bu iş üzere kalışınız, sizin imamlarınızın size istikamet üzere muamele etmesine bağlıdır. Kadın, imamlar ne oluyor, deyince, dedi ki: Senin kavminin onlara emir veren ve kavminin kendilerine itaat ettiği başları ve eşrafı yok muydu? Kadın evet deyince, şu cevabı verdi: İşte onlar insanların başında olan (yöneticilerldir, dedi)

Aişe r.anha dedi ki: "Araplardan birisine ait siyah bir kadın Müslüman oldu. Bu kadının mescitte daracık bir evi de vardı. (Aişe) dedi ki: (Zaman zaman) yanımıza gelir ve yanımızda konuşurdu. Sözü bittiği vakit şöyle derdi: 'O kemer günü Rabbimizin hayret verici işlerindendir. Haberiniz olsun, şüphesiz ki o, küfür beldesinden beni kurtardı.' Bunu çokça söylediğini görünce Aişe ona dedi ki: Bu kemer günü dediğin nedir? Kadın dedi ki: Benim yakınlarımdan birisinin küçücük bir kızı üzerinde deriden yapılmış bir kemer olduğu halde dışarı çıkmıştı. Bu kemerini düşürdü, onu et sanan bir çaylak o kemerin üzerine indi ve onu alıp gitti. Onu çalmakla beni itham ettiler ve bana işkence ettiler. Hatta avret yerimi de aradılar. Onlar benim etrafımda iken ve ben de o sıkıntıların içerisinde bulunuyorken o çaylak geliverdi ve tam başlarımızın hizasında durdu. Sonra da kemeri bırakıverdi, onlar da kemeri aldılar. Ben de onlara, işte kendisini çalmaktan beri olduğum halde beni çalmakla itham ettiğiniz budur, dedim."

İbn Ömer r.a.'dan rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: "Dikkat edin, kim yemin edecek olursa Allah'tan başkası adına yemin etmesin. Çünkü Kureyş atalarının adına yemin ediyordu. (Nebi s.a.v.): Atalarınız adına yemin etmeyiniz, diye buyurdu

Abdurrahman b. el-Kasım'dan rivayete göre Kasım cenazenin önünden yürür, cenaze dolayısıyla ayağa kalkmazdı. Aişe'nin de şöyle dediğini haber verirdi: "Cahiliye dönemi insanları cenaze dolayısıyla ayağa kalkarlar ve onu gördüklerinde: -İki defa- sen yakınların arasında ne idiysen, öyle olacaksın, derlerdi

Amr b. Meymun dedi ki: "Ömer r.a. dedi ki: Müşrikler güneş Sebir dağı üzerine doğmadıkça Cem'den (Müzdelife'den) ayrılmazlardı. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem onlara muhalefet ederek güneş doğmadan oradan ayrıldı

İkrime'den rivayete göre وكأسا دهاقا "ve ke'sen dihakan" buyruğunu, ardı arkasına gelen dopdolu (kaseler), diye açıklamıştır. [-3840-] "İbn Abbas da dedi ki: Ben babamı cahiliye döneminde: Bize dopdolu bir kase ver de içelim, derken dinlemişimdir

Ve yine İkrime dedi ki: İbn Abbâs: Ben babam Abbâs'tan işittim, Câhiliyet devrinde hizmetçisine: "Bizi arka arkaya dolu kadehle sula" diyordu, demiştir

Ebu Hureyre r.a. Nebi'in şöyle buyurduğunu rivayet etti: "Bir şairin söylemiş olduğu en doğru söz, Lebid'in şu sözüdür: Dikkat edin, Allah'ın dışında her bir şey batıldır. Umeyye b. es-Salt da neredeyse Müslüman oluverecekti. " Bu Hadis Hadis 6147 ve 6489 numara ile gelecektir . Diğer tahric edenler: Tirmizi edeb; Müslim, Şiir

Aişe r.anha dedi ki: "Ebu Bekir'in kendisine haraç getiren (kazandıklarını getirip teslim eden) bir kölesi vardı. O da onun gelirinden yerdi. Bir gün ona bir şeyler getirdi, Ebu Bekir de ondan yedi. Köle ona, bunun ne olduğunu biliyor musun, dedi. Ebu Bekir, nedir diye sordu. Kölesi, cahiliye döneminde bir kişiye kahinlik yapmış idim. Halbuki bu işi doğru dürüst bilen birisi de değildim. Ancak ben onu aldattım. O da bu işime karşılık bana (bunu) verdi. İşte senin o yediğin de ondandır, dedi. Bunun üzerine Ebu Bekir elini (ağzına) soktu ve karnında ne varsa dışarı çıkardı

İbn Ömer r.a. dedi ki: "Cahiliye dönemi insanları kesilmiş deve etini habelu'l-habeleye kadar vadeli olarak satadardı,." Dedi ki: "Habelu'l-habele dişi devenin, karnındaki yavruyu doğurduktan sonra o doğan yavrunun bir daha hamile kalması demektir. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem onlara bu işi yasakladı

It is narrated from Ghaylan ibn Jarir: "We used to visit Anas ibn Malik, and he would narrate to us hadith concerning the Ansar. He would say to me: 'Your people also did such-and-such on such-and-such a day. On such-and-such a day among your people, such-and-such occurred.'"

Fath al-Bari Explanation: "The Days of Ignorance" refers to events that occurred between the birth of the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) and his prophethood (bi'thah). This is the intended meaning here, though the term is most commonly used for the period preceding the granting of prophethood. This is the sense in the words of Allah, the Exalted: "They harbored thoughts about Allah — thoughts of ignorance" [Al Imran: 154], and "Do not display yourselves as was the display of the former times of ignorance" [Al-Ahzab: 33]. Most of the hadith under this chapter heading are of this nature

Hadith 3834: "This" — meaning abandoning speech — "is not permissible." In another narration reported by al-Ismaili through a different chain from Abu Bakr al-Siddiq, a woman said to him: "During the days of ignorance, a dispute had broken out between us and your people. So I had taken a vow not to speak to anyone until I performed Hajj, hoping that Allah would deliver us from it." Abu Bakr replied: "Islam abolishes such things." This statement of Abu Bakr (may Allah be pleased with him) has been used as evidence that it is recommended for one who has taken a vow of silence to speak, and that no expiation is required, since Abu Bakr did not instruct the woman to make any expiation. An analogous case is: if someone were to make a vow of silence as a religious dedication (nadhr), it would not be considered a valid vow, because Abu Bakr explicitly stated that such a thing is not permissible, that it belongs to the practices of the days of ignorance, and that Islam has abolished it. Abu Bakr would only say such a thing based on a divinely transmitted report (tawqif) from the Prophet. His words therefore carry the weight of a marfu' hadith

"How long shall we remain upon this righteous state?" What he meant was the state of the Islamic religion, encompassing its justice, unity, support for the oppressed, and the proper placement of all things. "Your imams (leaders)" — for people follow the religion of those who govern them. Therefore, whoever departs from the path shown by righteous leaders has gone astray and leads others astray as well.

Hadith 3835: "He had a hifsh." A hifsh is a small, narrow dwelling. The explanation of this incident was provided earlier in the chapter on mosques under the section on prayer (Hadith no. 439). Its inclusion here is due to the fact that it illustrates the coarseness and harshness that characterized the people of the days of ignorance in both their actions and their words.

Hadith 3837: "The people of the days of ignorance used to stand up for a funeral procession." From the apparent meaning of this hadith, it seems that the command of the Lawgiver (the Prophet, peace and blessings of Allah be upon him) to stand for a funeral had not reached Aishah (may Allah be pleased with her). She therefore considered this practice to be among the customs of the days of ignorance, which Islam came to oppose. In the chapter on funerals (Hadith no. 1310), the scholarly differences regarding this matter and whether this ruling was abrogated were discussed. If abrogation is accepted, the question arises: was only the obligation abrogated while the recommendation remains, or has permissibility been abrogated altogether? Some Shafi'i scholars preferred the latter view, and the majority of Shafi'i scholars held it to be disliked (makruh). Al-Mahamili even claimed there was scholarly consensus on this. However, al-Mutawalli disagreed and said it is recommended, and al-Nawawi agreed with this, stating: this is among those rulings in which Aishah held a view different from the rest of the Companions. Nevertheless, the view of the Companions is more worthy of preference in this matter

Hadith 3841: "The most truthful thing a poet has said" refers to the poet's line: "Everything besides Allah..." meaning that everything other than His essential attributes — apart from His active attributes such as mercy, punishment, and the like — is null. This is why the Prophet mentioned Paradise and Hell. Alternatively, "nullity" in the verse means cessation and transience, not corruption and disorder. For it is clear that every existing thing other than Allah is inherently perishable — even Paradise and Hell — yet they endure by Allah's will and through His creation of eternal continuity for their inhabitants. "Al-Haqq" in its true sense is that regarding which cessation is neither possible nor conceivable. This is perhaps the reason why the Prophet prefixed the definite article (al-) to al-Haqq when speaking of Allah — "You are al-Haqq, Your word is al-Haqq, Your promise is al-Haqq" — but omitted it when referring to other things. Allah knows best

Hadith 3842: "He used to pay him kharaj." That is, he would bring and hand over his earnings. Kharaj refers to the fixed amount that a master sets for a slave to bring and hand over from his earnings. "He gave me this in return for it." Meaning: he gave me this in exchange for my fortune-telling on his behalf. Ibn al-Tin said: Abu Bakr induced vomiting out of complete caution and protection from such a matter, since the sin of what was done during the days of ignorance has been lifted. Had this occurred after the coming of Islam, he would have been required to pay compensation equivalent to or equal in value to what he had eaten, and vomiting alone would not have sufficed. However, Ibn al-Tin also said: it appears that the reason Abu Bakr induced vomiting was that he considered established the ruling prohibiting the consumption of a fortune-teller's fee received in exchange for fortune-telling. A fortune-teller (kahin) is one who informs of future events without any legitimate evidence. This practice was widespread during the days of ignorance, especially before the prophethood of the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him)

Hadith 3843: This is the hadith of Ibn Umar regarding the transaction involving a pregnant she-camel's unborn offspring, and sufficient explanation of it was provided earlier in the chapter on commercial transactions (Hadith no. 2143). Its mention here is because the people of the days of ignorance used to conduct transactions of this kind.

Please clarify your request. What would you like me to do with this text about the first Qasama (oath-taking procedure) in the pre-Islamic period, narrated by Ibn Abbas r.a.? Options include: translation (to which language?), summary, explanation, or another action.

Aişe r.anha dedi ki: "Buas günü Allah'ın, Resulünün lehine önceden olmasını takdir ettiği bir gündür. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem (Medine'ye) geldiğinde onların ileri gelenleri dağılmış bulunuyordu. Önder olanları ölmüş ve yaralanmış idiler. İşte bu, Allah'ın, Resulünün Sallallahu Aleyhi ve Sellem lehine onların İslama girmeleri için önceden meydana gelmesini takdir ettiği bir olaydır

İbn Abbas r.a.'dan: "Safa ile Merve arasındaki vadinin iç tarafında sa'y etmek sünnet değildir. Cahiliye dönemi insanları burada sa'y ederler ve bizler Batha denilen yeri ancak hızlıca koşarak geçeriz, derlerdL

İbn Abbas r.a. dedi ki: "Ey insanlar! Söyleyeceklerime kulak veriniz. Sizler de ne diyecekseniz bana duyurunuz. (Böyle yapmadan) gidip de İbn Abbas şöyle dedi demeyiniz." İbn Abbas dedi ki: "Kim Beyt'i tavaf ederse Hicr'in arkasından tavaf etsin. Ona el-Hatim demeyiniz. Çünkü cahiliye döneminde bir kimse yemin eder, sonra da (oraya) kamçısını, ayakkabısını ya da yayını atard

Amr b. Meymun dedi ki: "Cahiliye döneminde zina etmiş bir maymunun etrafında toplanıp onu recmeden maymunlar görmüştüm. Ben de onlarla birlikte o zina eden maymunu recm ettim."

İbn Abbas r.a. dedi ki: "Bazı hasletler vardır ki, cahiliye dönemi hasletlerindendir: Neseplere dil uzatmak ve ölüler için ağıt yakmak." (Senetteki ravilerden Ubeydullah) üçüncüsünü unuttu. (Yine senetteki ravilerden) Süfyan dedi ki: "Derler ki, o, yıldızların konakları vasıtasıyla yağmur dilemektir."

İbn Abbas r.a. dedi ki: Resuluilah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e O kırk yaşında iken (vahiy) indirildi. Mekke'de on-üç yıl kaldı. Sonra ona hicret etmesi emri verildi. Medine'ye hicret etti. Orada da on yıl kaldıktan sonra vefat etti sallal .. l€ıhu aleyhi ve sellem" Bu Hadis 3902, 3903, 4465, 4979 numara ile gelecektir. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi sallall€ıhu aleyhi ve sellem'in bi'seti" (başlıktaki şekliyle) el-meb'as: ba's'ten gelmektedir. Asıl anlamıyla harekete getirmek demektir. Herhangi bir işe yönlendirmek için dekullanılır. "Muhammed" Beyhaki'nin Oelailu'n-Nubuwe adlı eserinde mürsel bir senetle zikrettiğine göre "Abdulmuttalib, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem doğunca onun için bir ziyafet hazırladı. Misafirler yemeklerini yedikten sonra "adını ne koydun" diye sordular. O da:' Muhammed diye cevap verdi. Niçin onun akrabalarından (atalarından) birisinin herhangi bir ismini verrrJ€din, diye sordular. Semada Allah'ın, yeryüzünde de onun yarattıklarının ondan hamd ile (övgüyle) söz etmesini istedim, çiiye cevap verdi. "B. Abdullah." Babasının adının Abdullah olduğu hususunda görüş ayrılığı yoktur. Ancak ne zaman öldüğü hususunda ihtilaf vardır. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem doğmadan önce öldüğü söylendiği gibi, doğduktan sonra öldüğü' de söylenmiştir. Ancak birincisi daha sağlam bir görüştür. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in babası(nın doğumundan sonra öldüğünü söyleyenler} de Nebiin yaşı hususunda farklı görüşlere sahiptirler. Tercih edilen görüş bir yaşından küçük olduğudur. "B. Abdulmuttalib." Adının cumhura göre Şeybetu'l-Hamd olduğu belirtilmiştir. "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e kırk yaşında iken vahiy indirildi." İşte bu başlıkta bu hadisten maksat budur. Bu hususta ittifak hasıl olmuştur. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in nitelikleri ile ilgili başlıkta Enes'in rivayet ettiği: "Kırk yaşına bastığında ona Nebilik verildi" hadisi geçmiş bulunmaktadır. Bed'u'l-vahy bahsinde de ona vahyin Ramazan ayında indirildiği belirtilmiştir. Sahih ve meşhur olan görüşe göre o Rebiulevvel ayında doğmuştur. Bu durumda ona vahiy indirildiği sırada kırkbuçuk yaşında idi, demektir

Abdullah r.a. dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Necm (suresin)i okudu ve secde etti. Bir adam dışında, secde etmedik kimse kalmadı. Onun da bir avuç çakıl alarak (alnına doğru) kaldırdığını ve onun üzerine secde ettiğini gördü ve, bu kadarı bana yeter, dedi. Andolsun daha sonra onun Allah'ı inkar eden bir kafir olarak öldürülmüş gördüm

Abdullah r.a. dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem etrafında Kureyş'ten bir takım kimseler bulunuyorken, secde halindeyken Ukbe b. Ebi Muayt doğum yapmış bir devenin döl eşini getirip Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in sırtına fırlattı. Allah Resulü başını kaldırmadı. Fatıma (aleyhesselam) gelip onu sırtından aldı ve bunu yapana beddua etti. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle dedi: Allah'ım, Kureyş'in ileri gelenlerini, Ebu Cehil b. Hişam'ı, Utbe b. Rabia'yı, Şeybe b. Rabia'yı ve Umeyye b. Halefi -yahut da Ubeyy b. Halefi; şüphe eden ravilerden Şu'be'dir- sana havale ediyorum. Bedir günü onların öldürülmüş olduğunu gördüm. Umeyye b. Halef yahut Ubeyy (b. Halef) dışında hepsi bir kuyuya atılmışlardı. Umeyye -yahut Ubeyy- ise organları dağılmış olduğundan dolayı kuyuya atılmadı."

Said b. Cubeyr dedi ki: "Abdurrahman b. Ebza bana dedi ki: Abdullah b. Abbas'a şu iki ayetin durumunu bir sor: "Allah'ın haram kıldığı canı öldürmeyin . " [En'am, 151; İsra, 33] ayeti ile: "Kim kasten bir mu'mini öldürürse ... " [Nisa, 93] ayetini. Ben de İbn Abbas'a sordum. Dedi ki: Furkan suresindeki (68. ayet) nazil olunca Mekke müşrikleri, biz Allah'ın haram kıldığı canı öldürdük. Allah ile birlikte başka bir ilaha dua (ve ibadet) ettik, üstelik fuhşiyatı da işledik. Bunun üzerine yüce Allah: "Tövbe eden ve iman eden müstesna ... " [Furkan, 70] buyruğunu indirdi. İşte bu ayet onlar içindir. Nisa suresindeki (93.) ayet ise İslamı ve şer'i hükümlerini bildikten sonra öldüren kimse hakkındadır. İşte onun cezası cehennemdir. Ben bunu Mücahid'e naklettim de o: pişman olan müstesna dedi." Bu Hadis 4590,4762,4763,4764,4765,4766 numara ile gelecektir

Urve b. Zübeyr dedi ki: Ben (Abdullah) b. Amr b. el-As'a sordum: Bana müşriklerin Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e yaptıkları en ağır işkencenin ne olduğunu haber ver, dedim. Dedi ki: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Ka'be'nin Hicr'inde namaz kılmakta iken Ukbe b. Ebi Muayt geldi ve elbisesini onun boynuna dolayıp onu şiddetle boğdu. Ebu Bekir gelip onu omzundan tutarak Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in üzerinden geri itti ve: "Sizler bir adamı 'Rabbim Allah'tır' dedi diye öldürür müsünüz?" [Mü'min, 28] dedi.

Ammar b. Yasir dedi ki: "ResuluIlah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i beraberinde beş köle, iki kadın ve Ebu Bekir'den başka kimse olmadığı halde görmüşümdür." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ebu Bekir es-Sıddık r.a.'ın Müslüman olması" Bu başlık altında Ammar'ın hadisini zikretmektedir. Buna dair açıklama daha önceden geçmiş bulunmaktadır. Bu hadiste Ebu Bekir r.a.'ın erken dönemde Müslüman olduğuna delil vardır. Çünkü Ammar, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile beraber onun dışında erkeklerden bir kimseyi gördüğünü söylememiştir. Cumhur da Ebu Bekir'in ilk Müslüman erkek olduğunu ittifakla kabul etmiştir. İbn İshak'ın belirttiğine göre, Ebu Bekir Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e pek yakında Nebilik verileceğinden çok emin idi. Buna sebep ise buna dair işitip gördüğü delillerdi. Bundan dolayı Allah Resulü onu İslamı kabul etmeye davet edince, ilk anda elini çabuk tutarak onu tasdike koşmuştur. 31. SAID B. EBİ VAKKAS R.A.'IN MÜSLÜMAN OLMASI

Said b. el-Müseyyeb dedi ki: Ben Ebu İshak Sa'd b. Ebi Vakkas'ı şöyle derken dinledim: "İslama girdiğim günde hiç kimse müslüman olmadı. Andolsun yedi gün boyunca ben İslamın üçte biri olarak kaldım." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Sa'd'ın Müslüman olması" Burada Sa'd'ın rivayet ettiği hadisi zikretmektedir. Bunun yeterli açıklaması onun menkıbeleri ile ilgili başlıkta geçmiş bulunmaktadır. Bu hadisin bir önceki başlıktaki ile ilişkisi ve ikisinin ortak noktası, her birisinde sözü edilen kişinin İslama özelolarak önce girmiş olmasını gerektirmesidir. Fakat bu husus o kişinin bu konuda sahip olduğu bilgiye göre yorumlanmıştır. Yoksa Bilal ve Sa'd'den önce Hatice, Sa'd b. Harise, Ali b. Ebi Talib ve başkaları Müslüman olmuştur. (Muhtasar olmayan Fethu'l-Bari'de de böyle)

Ma'n b. Abdurrahman dedi ki: Babamı şöyle derken dinledim: "Ben Mesruk'a, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e Kur'an'ı dinledikleri gece cinleri kim haber verdi, diye sordum. O dedi ki: Bana senin babanın --yani Abdullah'ın-- anlattığına göre onların gelişini bir ağaç haber verdL

Ebu Hureyre r.a.'dan rivayte göre; "O, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte iken, abdesti ve ihtiyacını karşılamak için bir su matarası taşıyordu. Bir seferinde beraberinde bu matara ile birlikte onun arkasından giderken, bu kimdir diye sordu. Ben Ebu Hureyre'yim dedi. Ban'a kendileri ile temizlenmek üzere birkaç taş bul, fakat bana kemik ve hayvan pisliği getirme, buyurdu. Ona elbisemin ucuna koyarak taşıdığım birkaç taş götürüp yanına bıraktım. Sonra uzaklaştım. Nihayet işini bitirince onunla beraber yürüdüm, Acaba kemiğin ve hayvan pisliğinin durumu nedir? Diye sordum. Şöyle buyurdu: Bu ikisi cinlerin yiyeceklerindendir. Bana Nasibin cinlerinden --ki onlar ne iyi cinlerdir-- bir heyet geldi ve benden azık istediler, Bunun üzerine ben de onlar için Allah'a, nerede bir kemik ve bir pislik bulurlarsa mutlaka üzerinde yiyecek bir şeyler bulmalan için dua ettim," Fethu'l-Bari Açıklaması: "Cinlere dair" yaratmanın başlangıcı (Bed'u'l-halk) bölümünün baş taraflanhda cinler ile ilgili, tekrara ihtiyaç bırakmayacak açıklamalar geçmiş bulunmaktadır. "Ma'n b. Abdurrahman" b. Abdullah b. Mes'ud'dur, "Bana Nasıbın cinlerinin heyeti geldi." Nasıbın, el-Cezire (bölgesin)de meşhur bir beldedir

This hadith will also appear under number 4889. Other narrators: Al-Tirmidhi in Tafsir al-Qur'an; Muslim in Al-Ashribah. Al-Tirmidhi said: This hadith is hasan sahih.

Kays dedi ki: "Ben Said b. Zeyd b. Amr b. Nufeyl'i Kufe mescidinde şöyle derken dinledim: 'Allah'a yemin ederim, ben kendimi şu halde gördüm: Ömer kendisi daha Müslüman olmadan önce beni Müslüman oldum diye bağlamıştı. Eğer Uhud dağı sizin Osman'a yaptıklarınız dolayısıyla yerinden kopsa, hiç şüphesiz bu gerçekleşmesi uygun olan bir şey olurdu.'"

Abdullah b. Mes'ud r.a. dedi ki: "Ömer İslam'a girdikten sonra hep aziz (güçlü) olageldik

Abdullah b. Ömer, babasının şöyle dediğini rivayet etmektedir: "Kendisi evde korku içinde duruyorken yanına el-As b. Vail es-Sehmi Ebu Amr — üzerinde çizgili bir cübbe ve ipek şeritler konulmuş bir gömlek bulunduğu halde; o Sehm oğullarından olup cahiliye döneminde bizimle antlaşmalı olanlardan idi — geldi ve dedi ki: 'Bu halin nedir?' (Ömer) cevap verdi: 'Senin kavmin, İslam'a girdiğim takdirde beni öldüreceklerini ileri sürüyorlar.' El-As b. Vail: 'Onlar sana bir zarar veremezler' dedi. O bana bu sözü söyledikten sonra ben de kendimi güvende hissettim. El-As dışarı çıktı. İnsanların vadiyi bir sel gibi doldurmuş olduklarını gördü ve 'Nereye gitmek istiyorsunuz?' diye sordu. Onlar 'Şu dininden dönen Hattab'ın oğlunun yanına gidiyoruz' deyince el-As: 'Hayır, buna imkan yok' dedi ve bunun üzerine insanlar geri döndü."

Amr b. Dinar Abdullah b. Ömer'den rivayetle dedi ki: "Ömer Müslüman olunca insanlar onun evinin yanında toplandılar ve Ömer dininden döndü dediler. --Bu sırada ben küçük bir çocuktum ve odamın damında idim.-- Üzerinde ipekten bir kaftan bulunan bir adam geldi. Ömer dininden döndü, bu da ne oluyor? İşte ben onu himayeme alıyorum, dedi. (İbn Ömer) dedi ki: İnsanların yanlarından bölük bölük ayrılıp gittiklerini gördüm. Bu adam kim, diye sordum. Bu el-As b. Vail'dir dediler

Abdullah b. Ömer dedi ki: "Ömer'in bir şey için, ben onun böyle olduğunu zannediyorum, dediğini ne kadar işittimse mutlaka o şeyin onun zannettiği gibi olduğunu gördüm. Ömer oturuyorken yanından güzel bir adam geçti. Bunun üzerine Ömer, andolsun bunun hakkındaki zannım doğru çıkmadı, yahut bu cahiliye dönemindeki dini üzere devam etmektedir ya da cahiliye döneminde onların kahini idi, o adamı yanıma getirin, dedi. Adam yanına çağrılınca ona bunları söyledi. O adam dedi ki: Ben bugün gördüğüm şekilde bir Müslüman adamın bir şeyle karşılanmış olduğunu görmedim. Ömer dedi ki: Sana ant vererek söylüyorum ki, mutlaka bana haber vermelisin. Adam: Evet, ben cahiliye döneminde onların kahinleri idim, dedi. Ömer, Peki, sana haber getiren kadın cinnin sana getirdiği en şaşırtıcı neydi, diye sordu. Adam dedi ki: Bir gün ben çarşıda iken halinden korkuya kapılmış olduğunu anladığım bir vaziyette bana geldi ve cinlerin ne kadar ümitsiz olduğunu ve artık baş aşağı geri çevrildikten sonra ne kadar ümitlerini kestiklerini, develerinin yanına ve onların eğerleri altında konulanıara var(ıp sığın)dıklarını görmüyor musun, dedi. Ömer dedi ki: Doğru söylüyor. Ben bir gün onların putlarının yakınlarında bir yerde uyurken bir adam bir buzağı ile geldi ve onu boğazlayıverdi. Ona birisi yüksek sesle bağırdı. .Asla ondan daha yüksek sesle bağıran bir kimseyi işitmiş değilim. Şöyle diyordu: Ey açıkça düşmanlık eden kişi! Başarılı bir iş ortaya çıktı. Fasih bir adam senden başka hiçbir ilah yok, diyor. Bunun üzerine herkes ileri atıldı. Ben de, bunun ötesinde ne olduğunu öğrenmeden durmayacağım dedim. Sonra bir daha seslendi: Ey düşmanlığı açıkça olan bir kimse! Başarılı bir iş ortağı çıktı, fasih bir adam lajlahe illailah diyor. Ben de kalktım, aradan fazla zaman geçmemişti ki bize, bu bir nebidir denildi

Kays dedi ki: "Ben Said b. Zeyd'i etrafındakilere şöyle derken dinledim: 'Ömer'in henüz Müslüman olmadan önce, beni ve kendi kız kardeşini İslam'a girdiğimiz için nasıl zincire vurmuş olduğunu bir görseydiniz. Eğer Osman'a yaptıklarınızdan dolayı Uhud çöküp yerinden gitse, gerçekten bu, yaptığınız işin büyüklüğüne göre hak ve uygun bir şey olurdu.'"

Enes b. Malik r.a. rivayete göre "Mekkeliler Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den kendilerine bir ayet (belge) göstermesini istediler. O da kendilerine ayın iki parçaya bölündüğünü gösterdi. Öyle ki Hira dağını o iki parça arasında gördüler

Abdullah r.a. dedi ki: "Biz Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte Mina'da bulunuyorken ay yarıldı. Şahit olunuz dedi. Ay'dan bir parça da dağ tarafına gitti." Ebu'd-Duha, Mesruk, Abdullah'tan: "Mekke'de (ay) yarıldı" diye rivayet etmiştir. Muhammed b. Müslim de, İbn Ebi Necih'den, o Mücahid'den, o Ma'mer'den, o Abdullah'tan diye ona mutabaatta bulunmuştur

Abdullah b. Abbas r.a.: "Ay, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem zamanında yarıldı

Abdullah (may Allah be pleased with him) said: "The moon was split."

Explanation from Fath al-Bari:

"The splitting of the moon" during the time of the Prophet (ﷺ) as one of his miracles — a chapter heading on this subject has also been opened after the chapter on "The Signs of Prophethood," carrying the same meaning.

"He showed them (the moon split) into two parts" — Muslim also narrated this hadith through the same chain as Bukhari, from Sa'id, from Qatadah, with the wording: "He showed them the moon split twice."

In the work titled "Nazm al-Sira" by our teacher, the Hafiz Abu'l-Fadl, the following statements appear:

"It has been accepted by consensus (ijma') that the moon was split into two parts. However, I am not aware of any hadith scholar who explicitly stated that the moon was split more than once during the time of the Prophet. Nor has any commentator of Bukhari or Muslim addressed this issue. Ibn al-Qayyim, in discussing this narration, says: 'The word al-marrat (times, instances) sometimes refers to actions and sometimes to other material things, but the first meaning is more commonly used. The narration stating "the moon was split twice" belongs to the second type. Some scholars, not noticing this subtlety, have claimed that the splitting of the moon occurred on two separate occasions. However, this is something that hadith and sira scholars have identified as incorrect. Such an event occurred only once.'

Al-'Imad ibn Kathir says: "The narration containing the phrase 'twice' requires careful reflection. Most likely, the one who used this expression intended to say that it split into two parts."

I (Ibn Hajar) say: This is the only explanation that can harmonize the various narrations on this matter, and no other interpretation seems appropriate. Subsequently, when I consulted my teacher's poem, I found that the expressions therein are also open to this interpretation. The verses read as follows:

"And the moon became two parts — one part ascended, And the other descended near the mountain. This occurred, by consensus, twice, And it is transmitted by both explicit text and heard-reported mass-transmission (tawatur).

Thus, his words "two parts" and "twice" can be explained as follows: when he says "by consensus," he is referring to the very essence and occurrence of the splitting itself, not to its happening on multiple occasions. Nevertheless, the claim that the splitting of the moon itself has been transmitted by consensus is also a matter open to discussion, and an explanation on this will follow.

"Such that they saw Hira' between the two of them" — that is, between the two parts of the moon. The explanation that Hira' is a mountain situated to the left of one traveling from Mecca to Mina has already been given in the chapter on "The Beginning of Revelation" (Bad' al-Wahy).

Al-Khattabi says: "The splitting of the moon is a great sign (miracle) with which virtually none of the signs shown by other Prophets can compare in magnitude. This is because it manifested in a manner contrary to the natural composition embedded in the celestial realm and in the structure of this world. It is not even hoped that such a thing could be reached or brought about by any means whatsoever. For this reason, its status as definitive proof is all the more evident."

Narrated from Urwa ibn al-Zubayr: Ubaydullah ibn Adi ibn al-Hiyar informed him that al-Miswar ibn Makhrama and Abd al-Rahman ibn al-Aswad ibn Abd Yaghuth said to him: "What is stopping you from speaking to your uncle Uthman about his (maternal) brother al-Walid ibn Uqba? For the people have begun talking a great deal about what Uthman has done regarding him." Ubaydullah said: "So I went and stood before Uthman as he was heading out for prayer and said: 'I have a matter to discuss with you; it is a piece of sincere advice.' He replied: 'O man, I seek refuge in Allah from you.' So I turned and left. After he had finished the prayer, I sat down with al-Miswar and Ibn Abd Yaghuth and told them what I had said to Uthman and what he had said in reply. Both of them said to me: 'You have done what was your duty.' While I was sitting with them, Uthman's messenger came to me and said: 'Allah is testing you.' So I went and entered upon Uthman. He said to me: 'What was this advice you mentioned a short while ago?' Ubaydullah said: 'I first pronounced the testimony of faith (shahada), and then I said: Verily, Allah sent Muhammad (peace and blessings be upon him) as a Prophet, and revealed the Book to him. You were among those who accepted the call of Allah and His Messenger and believed in him. You participated in the first two migrations (hijra). You were a companion of the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) and witnessed his conduct and his ways. Now the people have been speaking much about al-Walid ibn Uqba. Therefore, it has become your right and duty to apply the prescribed punishment (hadd) upon him.' Uthman said to me: 'My brother's son, did you meet the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him)?' I said: 'No, but the knowledge that has reached even the veiled virgin has also reached me.' Ubaydullah said: Uthman then pronounced the testimony of faith and said: Verily, Allah sent Muhammad (peace and blessings be upon him) with the truth and revealed the Book to him. I was among those who accepted the call of Allah and His Messenger. I believed in all that Muhammad (peace and blessings be upon him) was sent with. As you said, I participated in the first two migrations. I accompanied the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) and pledged allegiance (bay'a) to him. By Allah, I never disobeyed him or deceived him until Allah took his soul. Then Allah granted the caliphate to Abu Bakr. By Allah, I neither opposed him nor betrayed him. Then Umar became caliph. By Allah, I neither opposed him nor betrayed him. Then the caliphate was placed upon me — do I not have the same rights over you as they had over me? Ubaydullah said: Yes. Uthman said: Then what are these things (rumors) that are reaching me from you? As for what you have said concerning the matter of al-Walid ibn Uqba, by Allah's will, we will do what is right in this regard. Ubaydullah said: And he did have al-Walid flogged forty lashes. He ordered Ali to carry out the flogging, and it was Ali who struck the lashes. Yunus and the nephew of al-Zuhri both narrated from al-Zuhri that Uthman said: Do I not have the same right over you as they had over you?

Aişe r.anha'dan rivayete göre "Ümmü Habibe ile Ümmü Selerne Habeşistan'da iken gördükleri ve içinde suretler bulunan bir kiliseyi söz konusu ettiler. Onu Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e anlattılar, o şöyle buyurdu: Onlar, aralarında salih bir insan öldüğü takdirde kabri üzerine bir mescit bina eder ve o mescidin içinde o suretleri yaparlardı. Bunlar kıyamet gününde Allah nezdinde insanların en şerlileridir

Halid kızı Ümmü Halid dedi ki: "Ben küçük bir kız iken Habeşistan'dan geri geldim. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bana üzerinde çizgiler bulunan bir elbise giydirdi. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem eliyle o çizgilerin üzerini siliyor ve senah senah diyordu." Humeydı dedi ki: "(Senah senah), güzel güzel demektir

100

Abdullah r.a. dedi ki: "Daha önce Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e namazda olduğu halde selam veriyor, o da selamımızı alıyordu. Fakat Necaşı'nin yanından döndükten sonra ona selam verdik ama selamımızı almadı. Ey Allah'ın Resulü dedik, daha önce biz sana selam veriyorduk, sen de selamımızı alıyordun. Şöyle buyurdu: Şüphesiz namazda belli bir meşguliyet vardır." (Senedde yer alan ravilerden Süleyman dedi ki): "Ben İbrahim'e: Sen nasıl yapıyorsun, diye sordum. O da İçimden selamı alıyorum, dedi

101

Still awaiting your request. If you would like these texts translated into English, please simply write "translate." Otherwise, please specify what you need.

102

Cabir r.a.'dan: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Necaşi öldüğünde buyurdu ki: Bugün salih bir insan öldü. Kalkın kardeşimiz Ashama'nın cenaze namazını kılınız

103

Cabir b. Abdullah el-Ensari r.a.'dan rivayete göre; "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Necaşi'nin üzerine cenaze namazı kıldırdı. Bizi arkasında saf halinde dizdi. Ben ikinci ya da üçüncü safta idim

104

Cabir b. Abdullah r.a.'dan rivayete göre, "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Necaşi Ashama üzerine cenaze namazı kıldırdı. Üzerine dört tekbir aldı." Abdussamed de ona mutabaatta bulunmuştur

105

Ebu Hureyre r.a.'dan rivayete göre; "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem kendilerine vefat ettiği aynı günde Habeşistan sahibi (hükümdarı) Necaşi'nin vefat ettiğini haber verdi ve: Kardeşiniz için mağfiret dileyiniz, dedi

106

Ebu Hureyre r.a.'dan rivayete göre; "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem, musallada onları saf halinde dizdi ve üzerine• namaz kıldırdı ve dört tekbir aldı." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Necaşi'nin ölümü" Cenazeler bölümünde (1334 numaralı hadiste) onun ve babasının adı sözkonusu edilmiş idi. Necaşi'nin de Habeşistan'a kralalanların lakabı olduğunu da belirtmiştik. Burada Müslümanların onun yanına hicret etmiş olmaları sebebiyle onun vefatından bir istitrad olmak üzere sözkonusu edilmiştir. Onun vefatı çoğunluğun görüşüne göre hicretten sonra dokuzuncu yılda gerçekleşmiştir. Mekke'nin fethinden önce sekizinci yılda olduğu da söylenmiştir. Nitekim Beyhaki, Delailu'n-Nübuwe adlı eserinde bunu zikretmiş bulunmaktadır. Burası yeri olmakla birlikte Buhari'nin başlıkta onun Müslüman oluşunu sözkonusu etmeyip, Habeşistan hicretinden uzunca bir zaman sonra vefat 2tmiş olmasına rağmen onun vefatını bu başlıkta sözkonusu etmiş olması, açıklaması zor hususlardan birisi olarak görülmüştür. Buna şu şekilde cevap verilmiştir: Hangi vasıflarda Müslüman olduğuna dair açıklamalar ihtiva eden kıssa Buhari tarafından sabit görülmemiş olmakla birlikte, onun Müslüman oluşuna delalet eden hadis ona göre sabit olmuştur. Ayrıca bu hadis onun vefatı hususunda da açık ifadeler taşımaktadır. Böylelikle onun üzerine cenaze namazı kılınmış olduğundan Müslüman olduğu sonucuna ulaşılması için bu şekilde bir başlık açmış bulunmaktadır. Cenazeler bölümünde tu başlıktaki iki hadis hakkında gerekli açıklamalar daha önceden geçmiş bulunmaktadır.(Bk. 1318 nolu hadis)

107

Abu Hurayrah, may Allah be pleased with him, said: "When the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, wished to march toward Hunayn, he said: 'God willing, our stopping place tomorrow will be the valley of the Banu Kinanah — the place where they took oaths of disbelief — which is Khayf Kinanah.'"

Fath al-Bari Commentary: "The polytheists' oath against the Prophet, peace and blessings be upon him.

This event occurred on the first day of Muharram in the seventh year of Prophethood. Al-Najashi (the Negus) had prepared Ja'far and those with him (to travel to Medina). When they arrived, the Prophet, peace and blessings be upon him, was in Khaybar. This event took place in the month of Safar of that same year. (See hadith no. 1318.) It is likely that al-Najashi passed away after he had prepared them for their journey. Al-Bayhaqi states in his work "Dala'il al-Nubuwwah" that this occurred before the conquest of Mecca, which is the more probable opinion.

Ibn Ishaq, Musa b. 'Uqbah, and other scholars of military expeditions (Maghazi) say: When the Quraysh saw that the Companions had settled in a place of safety, that Umar had embraced Islam, and that Islam was spreading among the tribes, they resolved to kill the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him. When this news reached Abu Talib, he gathered the Banu Hashim and Banu al-Muttalib, brought the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, into their quarters, and protected him from those who sought to kill him. Even those among them who were disbelievers accepted Abu Talib's call, doing so out of a sense of tribal honor in accordance with the customs of the pre-Islamic era (Jahiliyyah)

When the Quraysh saw their stance, they agreed among themselves to draw up a document declaring that they would have no dealings with the Banu Hashim and Banu al-Muttalib, and would not intermarry with them, until they handed over the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, to them. They put this decision into effect and hung the document inside the Ka'bah. The person who wrote it was Mansur b. 'Ikrimah b. 'Amir b. Hashim b. 'Abd Manaf b. 'Abd al-Dar b. Qusayy, and his fingers were later afflicted with paralysis.

Ibn Ishaq says: The Banu Hashim and Banu al-Muttalib then took their place alongside Abu Talib — with the exception of Abu Lahab, who sided with the Quraysh. It is reported that the beginning of the boycott was in the month of Muharram of the seventh year of Prophethood. Ibn Ishaq says: This state of affairs continued for two or three years. Musa b. 'Uqbah stated definitively that it lasted three years. Eventually, those (the Prophet and his companions) fell into dire straits. No food reached them except secretly. They even tortured those among their own relatives whom they found to be secretly sending them supplies out of a sense of kinship

This situation continued until Hisham b. 'Amr b. al-Harith al-'Amiri — who was the most diligent and active in seeking to break what was written in the document — began his efforts. His paternal grandmother had been in the marriage of Hashim b. 'Abd Manaf before the latter's grandfather had married her. For this reason, he used to look after them while they were besieged in the quarter (Shi'b) of Abu Talib. He then went to Zuhayr b. Abi Umayyah, whose mother was 'Atikah, the daughter of 'Abd al-Muttalib. When he spoke to him about the matter, Zuhayr agreed. The two of them then went to Mut'am (Mut'im) b. 'Adiy and Zam'ah b. al-Aswad. They all reached a consensus on the matter. When they sat in the Hijr (the semi-circular area near the Ka'bah), they raised the issue, and it (the document) was rejected. They agreed to stand against it. Abu Jahl said: "This is a plan that was prepared in the night." In the end, they brought the document out (of the Ka'bah), tore it to pieces, and annulled its ruling

According to what Ibn Hisham narrated, they found that a worm had eaten all of the writing inside it except for the name of Allah the Almighty. According to what al-Waqidi narrated, their departure from the Shi'b took place in the tenth year of Prophethood, which corresponds to three years before the Hijrah. Abu Talib passed away shortly after their departure from there.

Ibn Ishaq says: Abu Talib and Khadijah passed away in the same year. Thereupon, the Quraysh began to do to the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, what they had not done while Abu Talib was alive.

Since none of these narrated accounts appeared to be established according to al-Bukhari's criteria, he was content with mentioning only the hadith narrated through Abu Hurayrah, which points to the origin of the story. The commentary on the hadith related to the Conquest of Mecca in the Maghazi section will come later, God willing. (See hadith no. 4284.)

108

Abbas b. Abdulmuttalib r.a., Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e dedi ki: "Senin amcana faydan ne oldu? O seni himaye ediyor, senin için kızıp öfkeleniyordu. (Allah Resölü) şöyle buyurdu: O topuklanna kadar varan bir ateştedir. Ben olmasaydım şüphesiz ateşin en aşağı basamağında olacaktı." Bu Hadis 6208 ve 6572 numara ile gelecektir

109

İbn el-Müseyyeb, babasından rivayete göre; "Ebu Talib'in vefatı yaklaşınca Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem --Ebu Cehil de yanında bulunuyorken onun yanına girdi. Ey amcam Allah'ın huzurunda kendisini senin lehine delil gösterebileceğim bir söz olan la ilahe ilIallah de, dedi. Bunun üzerine Ebu Cehil ve Abdullah b. Ebi Umeyye: Ey Ebu Talib dediler. Abdulmuttalibrin dininden yüz mü çeviriyorsun? Onlar onunla konuşup durdular. Nihayet onlara söylediği son sözler: Abdulmuttalib'in dini üzere (ölüyorum), demek oldu. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem de: Bana yasaklanmadığı sürece andolsun senin için mağfiret dileyeceğim, dedi. Bunun üzerine de: "O çılgm ateşlikler oldukları açıkça ortaya çıktıktan sonra akrabaları dahi o/sa/ar müşriklere Nebiin de, mu'minlerin de mağfiret dilemeleri olur şey değil. " [Tevbe, 113] ayeti ile "Şüpnesiz sen sevdiklerini hidayete iletemezsin." [Kasas, 56] ayetleri nazil oldu

110

It is narrated from Abu Sa'id al-Khudri (may Allah be pleased with him) that he heard the Prophet (peace and blessings be upon him) say — when Abu Talib was mentioned in his presence: "Perhaps my intercession will benefit him on the Day of Resurrection, so that he will be placed in a shallow level of fire that reaches only to his ankles, and his brain will boil from it." This hadith will be presented under number 6564.

Fath al-Bari Commentary: "The story of Abu Talib." There is consensus that his name was Abd Manaf. He was the full brother of Abdullah, the father of the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him). For this reason, when Abd al-Muttalib passed away, he entrusted his grandson to him by will, and Abu Talib cared for him until he grew up. After the Prophet was sent as a messenger, Abu Talib continued to support him until he died. We have previously noted that Abu Talib died after the exit from the valley (Shi'b), which occurred toward the end of the tenth year of Prophethood. He used to protect the Prophet and defend him against anything that might harm him, while at the same time continuing to follow the religion of his people. The hadith narrated by Ibn Mas'ud has already been mentioned: "As for the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him), Allah protected him through his uncle." Abu Talib's protection and defense of the Prophet (peace and blessings be upon him) is a well-known and established matter. Among his famous poems on this subject is the following verse:

"By Allah, they shall never reach you, even if they all unite, Until I am laid down and buried in the earth."

"He was protecting you" means he was watching over and safeguarding you. This expression also alludes to what Ibn Ishaq mentioned: that Khadijah and Abu Talib later died in the same year, three years before the Hijrah. Khadijah had been an extremely sincere and trustworthy helper, through whom he found comfort on the path of Islam. Abu Talib had been a support and helper against his own people. After Abu Talib died, the Quraysh troubled the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) to a degree they had never dared while Abu Talib was alive. Indeed, one of the foolish among the Quraysh confronted him and poured dirt upon his head. According to what Hisham ibn Urwah narrated from his father, the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) said as he entered his home: "The Quraysh could not do anything unpleasant to me as long as Abu Talib was alive."

"He is in a fire that reaches to his ankles." The word "al-dahdah" (translated as fire reaching to the ankles) refers to water that reaches to the heel. That is, his punishment has been lightened. In the hadith narrated by Ibn Abbas found in Muslim, it is stated: "Undoubtedly, the one with the lightest punishment among the people of Hell is Abu Talib. He will have sandals that cause his brain to boil."

I came across a booklet compiled by one of the Rafidis, in which he gathered many weak (vahi) hadiths with unsound chains that allegedly indicate Abu Talib was a Muslim. None of these are established. Success is from Allah. I summarized these in the chapter on the life of Abu Talib in my work al-Isabah.

"When the time of Abu Talib's death came" — that is, before the death rattle had yet reached his throat — "I will argue on your behalf..." This had been mentioned near the end of the chapter on Funerals with the wording: "I will bear witness before Allah on your behalf." It appears that the Prophet (peace and blessings be upon him) understood from Abu Talib's reluctance to pronounce the testimony of faith in that state that he believed one of the following: either that uttering it at the moment of death would not benefit him, or that since he had not been able to perform prayers and other acts of worship, the testimony would be of no avail. For this reason, the Prophet mentioned that he would argue and plead on his behalf.

As for the word "testimony," it is possible that Abu Talib thought it would not benefit him because at that time no believer was present with the Prophet (peace and blessings be upon him). So the Messenger of Allah wished to reassure him by stating that he himself would testify that Abu Talib had said it and that this would benefit him. In the narration transmitted by Abu Hazim from Abu Hurayrah, recorded by Imam Ahmad, it is stated: "Abu Talib said: Were it not that the Quraysh would blame me and say that I said it only out of fear of death, I would have said it and gladdened your heart and brightened your eyes.

From this hadith, one can deduce that it is permissible to visit a polytheist relative and, if they are ill, to go to their bedside. It is also evidence that repentance is accepted even in the throes of a severe illness leading to death — up until the moment the angel of death becomes visible. After that point, it is no longer accepted. For Allah the Most High says: "When they saw Our punishment, their faith did not benefit them." Furthermore, if a disbeliever were to pronounce the true testimony, he would be saved from punishment, for Islam erases what came before it. The punishment of disbelievers varies in degree. The benefit granted to Abu Talib in this regard is among the special privileges conferred through the blessing and honor of the Prophet (peace and blessings be upon him).

The reason why the Prophet (peace and blessings be upon him) asked Abu Talib to say "La ilaha illallah" without explicitly adding "Muhammadur Rasulullah" is that the two phrases together constitute a single declaration. It is likely that Abu Talib was already certain that he was the Messenger of Allah, but what he did not accept was the doctrine of divine unity (tawhid). This is evidenced by one of his nun-rhymed (Nuniyyah) verses, in which he says:

"You called me, and I knew that you were truthful, By Allah, you spoke the truth, and you had always been trustworthy.

Additional Note: Among the remarkable coincidences is the following: Of the Prophet's uncles who were alive at the time of Islam's advent, there were four. Two of them did not accept Islam, and two of them did. The names of those who did not accept Islam were contrary (in meaning) to those who did. Those who did not become Muslim were Abu Talib — whose real name was Abd Manaf — and Abu Lahab — whose real name was Abd al-Uzza. In contrast, those who did become Muslim were Hamza and al-Abbas.

111

Narrated from Jabir ibn Abdullah (may Allah be pleased with him), that he heard the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) say: "When the Quraysh disbelieved me, I stood in the Hijr. Allah showed me Bayt al-Maqdis (Jerusalem) clearly and plainly, and I began to describe its features to them while looking at it." This hadith will also appear under number 4710.

Fath al-Bari Commentary:

Regarding "The Hadith of Isra and the words of the Almighty: 'Glory be to the One Who took His servant by night…'" — the explanation related to the word "Asra" will be given in the commentary on Surah Subhan (al-Isra), Allah willing (hadith no. 4790).

Ibn Dihyah says: Al-Bukhari is inclined toward the view that the Night Journey (Isra) and the Ascension (Mi'raj) were two separate events, since he treated each under a separate chapter heading. I say: This does not constitute evidence that he considered them separate. On the contrary, his words at the beginning of the Prayer section are very clear in indicating that both events occurred on one and the same night, since he opens a chapter titled: "How the Prayer Was Made Obligatory on the Night of Isra." And since the Prayer was made obligatory on the Night of Mi'raj, this is clear proof according to al-Bukhari that the two nights were one. As for his treating them under separate headings, this is because each — even if they occurred together — contains an independent narrative. The early scholars (Salaf) held differing opinions on the reports transmitted about this. According to some of them, the Isra and the Mi'raj occurred on the same night, while the Prophet was awake, after he had received prophethood, and with both body and soul. This is the position adopted by the majority of hadith scholars (Muhaddithun), jurists (Fuqaha), and theologians (Mutakallimun), and the apparent meanings of the authentic reports all converge around this view. There is no need to adopt any other opinion, nor does reason find it impossible, so there is no need for interpretation (ta'wil).

The original meaning of "Subhan" is to declare Allah free of all imperfection (tanzih). It is also used to express wonder and astonishment. According to the first meaning: Allah is free and far above His Messenger being a liar. According to the second: Allah has caused His servants to be filled with wonder at the blessings He has bestowed upon His Messenger. It may also carry a command meaning: "Glorify the One Who carried His servant by night.

"Asra" is derived from "al-Sary," which means to travel by night.

"When they disbelieved me" — In a hadith narrated through Ibn Abbas with a good (hasan) chain by Ahmad and al-Bazzar, it is stated: The Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) said: "On the night I was taken on the Night Journey and reached morning in Makkah, the enemy of Allah, Abu Jahl, passed by me and asked: 'Has something happened?' The Messenger of Allah said: 'Last night I was taken to Bayt al-Maqdis.' Abu Jahl replied: 'And yet you spent the morning among us?' The Messenger of Allah said: 'Yes.' Abu Jahl said: 'If I call your people, will you tell them what you told me?' He said: 'Yes.' Abu Jahl then called out: 'O sons of Ka'b ibn Lu'ayy!' All the gatherings dispersed and came to them. Abu Jahl said: 'Tell your people what you told me.' So he told them. Some clapped, while others placed their hands on their heads in astonishment. They said: 'Can you describe the mosque for us?' And he mentioned the rest of the hadith." Other narrations outside this one also contain descriptions of what he saw on the Night of Isra

Among these is the narration in al-Nasa'i from Yazid ibn Abi Malik on the authority of Anas, who said: The Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) said: "A mount was brought to me — taller than a donkey, shorter than a mule." The hadith also includes: "I mounted it with Jibril beside me and set off. He said: 'Dismount and pray.' I dismounted. He then asked: 'Do you know where you just prayed?' and said: 'You prayed in Taybah — the place to which you will emigrate.'" This narration also mentions that on his return he encountered a Qurayshi caravan on the road, greeted them, and one of them said: "This is the voice of Muhammad." It further mentions that he informed the Quraysh of this and told them that the caravan would arrive on such-and-such a day — and the caravan arrived at midday with a certain camel that he had described at its head.

The narration of Yazid ibn Abi Malik also contains the following addition: "Then I entered Bayt al-Maqdis. All the prophets were gathered for me, and Jibril placed me forward to lead them in prayer.

According to a narration transmitted by Abdurrahman ibn Hashim ibn Utbah from Anas, recorded by al-Bayhaqi in Dala'il al-Nubuwwah: He strayed from the path and passed by something that was calling out to him, but Jibril told him to keep walking. He also passed by a very old woman, asked "What is this?", and Jibril again told him to keep walking. He passed by a group who greeted him, and Jibril said: "Return their greeting." At the end of the hadith, it is explained: "The one who called out to you was Iblis. The old woman is this world. Those who greeted you were Ibrahim, Musa, and Isa."

In a hadith narrated by Abu Hurayrah, reported by al-Tabarani and al-Bazzar, it is stated: "He passed by a group of people who were sowing and reaping; as soon as they reaped, it returned to its original state. Jibril said: 'These are the Mujahidun (those who strive in the way of Allah).' He also passed by a group whose heads were being split open with rocks; each time their heads were struck, they returned to their original state. Jibril said: 'These are the ones whose heads were too heavy to rise for prayer.' He passed by a group with patches covering their private parts, roaming about like livestock. Jibril said: 'These are the ones who did not pay Zakat.' He passed by a group who were eating putrid and rotten meat while leaving aside well-cooked and wholesome meat. Jibril said: 'These are the adulterers.' He passed by a man carrying a bundle of sticks he could not lift, yet he kept adding more to it. Jibril said: 'This is the one who does not return trusts entrusted to him, yet keeps asking for more.' He passed by a group whose tongues and lips were being cut with scissors; each time they were cut, they returned to their original state. Jibril said: 'These are the preachers of discord and strife (Fitna).' He passed by a large ox coming out of a tiny hole and trying to return through it but unable to do so. Jibril said: 'This is a person who said something, then regretted it and wished to take it back but was unable to.'

"Allah showed me Bayt al-Maqdis clearly and plainly" — It is said that the meaning of this is: Allah lifted the veils between me and it until I saw it. Shaykh Abu Muhammad ibn Abi Hamzah says: The wisdom behind the Isra to Bayt al-Maqdis before the Ascension to the heavens (Mi'raj) was to make the truth manifest clearly against those who sought to extinguish it. For had he ascended directly from Makkah to the heavens, he would have had no opportunity to furnish his opponents with clear and decisive evidence. But when he said that he had been taken to Bayt al-Maqdis during the night, they questioned him about specific and detailed features of Bayt al-Maqdis that they themselves had seen, knowing full well that he had never been there before. When he accurately informed them of everything they asked, it became established beyond doubt that what he said about being taken there in a single night was true. And since his account of this was proven true, they were obliged to believe him in all other matters as well. This thereby increased the believer in faith, and increased the misery and obstinacy of the denier. (In summary)

112

Awaiting your instruction. You have now shared texts on: the first Qasama (Ibn Abbas), Abu Musa al-Ash'ari and the Abyssinia migration, and the Night Journey (Isra and Mi'raj) narrated by Anas ibn Malik. Please clarify what you would like me to do with these texts.

113

Ibn Abbas (may Allah be pleased with him) said regarding the verse of Allah the Exalted: "And We did not make the vision which We showed you except as a trial for the people." [Al-Isra, 60]: "This is a vision that the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) saw with his own eyes on the night he was taken on the Night Journey (Isra) to the Masjid al-Aqsa." He said: "And the accursed tree in the Quran is the Zaqqum tree.

This hadith will be mentioned again under numbers 4716 and 6613. Other transmitters: Al-Tirmidhi, Tafsir al-Quran. Al-Tirmidhi said: This hadith is hasan sahih.

Fath al-Bari Commentary:

"Al-Mi'raj" comes from the verb "araja, ya'ruju" meaning to ascend. There is scholarly disagreement about the time of the Mi'raj. Some said it occurred before prophethood was granted, though this is a rare opinion, and it has been interpreted to mean it took place in a dream. The majority hold that it occurred after prophethood, though there is disagreement about exactly when. One opinion states it was one year before the Hijrah; this is the view of Ibn Sa'd and others, and al-Nawawi expressed it explicitly. Ibn Hazm went to the extreme of claiming there was consensus on this, but this has been refuted because there are more than ten differing opinions on the matter. Ibn al-Jawzi recorded some of these opinions: one states it was eight months before the Hijrah, another says six months before, and another says three years before, as narrated by Ibn al-Athir. Al-Qadi Iyad, followed by al-Qurtubi and al-Nawawi, also narrated via al-Zuhri that it was said to be five years before the Hijrah. Iyad and those who followed him preferred this opinion, citing as evidence that there is no disagreement that Khadijah prayed with the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) after the prayer was made obligatory, and there is no disagreement that she died three years before the Hijrah, or around that time, or five years before it. And there is no disagreement that prayer was made obligatory on the night of the Isra. I say: However, all the matters he described as being without disagreement are in fact disputed.

"In al-Hatim — and sometimes he said al-Hijr —": Al-Hatim here refers to the place known as al-Hijr. "I saw someone come to me": This is Jibril (peace be upon him), as previously mentioned. "And filled it with faith": In the chapter on the Beginning of Creation, it reads "and wisdom." Al-Nawawi said: The meaning is that the basin contained something by which the perfection of faith and the perfection of wisdom increase. It is possible that this filling is to be understood literally. The embodiment of abstract things in tangible form is also permissible, as seen in narrations about a chapter of the Quran coming like a shade, death appearing in the form of a ram, the weighing of deeds, and similar matters of the unseen.

"He washed my heart": In Muslim's narration: "He took out my heart and washed it with Zamzam water." This indicates that Zamzam water is more virtuous than all other waters.

"To the righteous son and the righteous Prophet...": It is said that the reason the Prophets characterized him only with this word and repeated it one after another is that righteousness (salah) is a quality that encompasses all good attributes. Therefore, each of them repeated it as they mentioned each characteristic. A righteous person is one who fulfills the rights owed to Allah and the rights owed to His servants. Hence, righteousness is a comprehensive word that encompasses all meanings of goodness

Regarding the account of Musa, where it is said: "When I left him he wept, and it was said to him: Why do you weep? He said: I weep because a young man sent as a Prophet after me will have more of his nation entering Paradise than my nation": The scholars said that Musa's weeping was not — God forbid — out of envy, for envy is removed even from the believers in that realm, so how could it be thought of those whom Allah has chosen? Rather, his weeping was out of sorrow for the reward he missed, which would have elevated his rank. For his nation committed many acts of disobedience that diminished their rewards, which in turn affected his reward. For every Prophet receives a reward equivalent to the reward of those who followed him. Therefore, those who followed him from his nation were fewer in proportion compared to those who followed our Prophet from this nation, even given the longer duration of his nation. The word "young man" (ghulam) was not used to diminish his status, but to draw attention to the power of Allah and the greatness of His generosity, for Allah gave this young man what He had not given anyone before him despite their greater age

Al-Qurtubi said: The wisdom in it being specifically Musa who told the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) to return to his Lord regarding the prayer is possibly because the nation of Musa was also obligated with prayers that no other nation had been, and this weighed heavily upon them. Therefore, Musa showed compassion for the nation of Muhammad lest they face a similar burden. His words point to this: "I have already tested people before you.

"Then Sidrat al-Muntaha was raised for me": The meaning is that he was raised to it, or brought up to it, and Sidrat al-Muntaha was shown and revealed to him. The reason it was given this name has been explained in the hadith of Ibn Masud in Muslim, where the text reads: "The Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him), when he was taken on the Isra, said: Then I was taken to Sidrat al-Muntaha, which is in the sixth heaven. Whatever ascends from the earth reaches it and is received from there, and whatever descends from above reaches it and is received from there.

"And I saw that its fruits resembled the clay jugs of Hajar": Al-Khattabi said: The meaning is that its fruits are as large as clay jugs. "And the two rivers that are visible are the Nile and the Euphrates": Al-Nawawi said: This hadith indicates that the origin of the Nile and the Euphrates is from Paradise, and both spring from beneath Sidrat al-Muntaha. They then travel wherever Allah wills, then descend to earth, then follow their course on earth, then emerge again from the earth. The intellect does not deem this impossible, and the apparent meaning of the narration attests to it, so it must be relied upon.

As for Iyad's statement that the hadith is evidence that the root of Sidrat al-Muntaha is in the earth, because the hadith says the Nile and Euphrates emerge from its root and both rivers visibly emerge from the earth, therefore this necessitates that the root of Sidrat al-Muntaha is in the earth: this opinion has been criticized. For the meaning of the two rivers emerging from the root of Sidrat al-Muntaha is not that this is where they first spring from the earth. In summary, the root of this tree is in Paradise, and these two rivers first emerge from the root of that tree, then travel until they reach their earthly positions, then spring from their earthly sources. These expressions have been cited as evidence that the Nile and Euphrates are virtuous in their waters because their ultimate origin is from Paradise. The same applies to the Seyhan and Ceyhan rivers

"Then vessels containing wine, milk, and honey were brought to me. I took the vessel containing milk. He said: This is the natural disposition (fitrah) upon which you stand." The fitrah here means the religion of Islam.

"Then prayer was made obligatory for me": The wisdom in prayer being specifically made obligatory on the night of the Isra is that when the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) was elevated during the Mi'raj, he saw the worship of the angels that night — some were standing without sitting, some were in ruku without prostrating, and some were in prostration without ever sitting. Allah combined all of these forms of worship in each unit of prayer for the servant, and for his nation, along with its conditions such as tranquility (tuma'ninah) and sincerity. Ibn Abi Jamrah pointed to this and said: The fact that prayer was specifically made obligatory on the night of the Isra is an indication of the greatness of its declaration

"When I passed beyond that point, a caller called out to me: I have fulfilled what I made obligatory and have lightened the burden upon My servants." This is among the strongest evidences cited that Allah the Exalted spoke to His Prophet Muhammad (peace and blessings of Allah be upon him) on the night of the Isra without any intermediary.

In addition to what we have pointed out, the following lessons are also drawn from this hadith:

The heavens have real gates with assigned guardians at those gates.
Permission must be sought and the one seeking permission must identify himself by saying his name, not merely saying "it is I," for such an answer does not align with what the questioner seeks to learn.
One who is walking should greet one who is sitting, even if the one walking is more virtuous.
It is recommended to receive people of virtue with joy, welcoming, praise, and supplication.
It is permissible to praise someone to their face if one is certain they will not be led into temptation.
It is permissible to lean with one's back toward the qiblah or elsewhere. This ruling is derived from Ibrahim leaning against al-Bayt al-Ma'mur, which is like the Ka'bah in being a qiblah in every sense.
It is permissible for a ruling to be abrogated before it is actually acted upon. This has been thoroughly examined at the beginning of the prayer chapter.
Traveling at night is more virtuous than traveling by day, for the Isra took place at night. Accordingly, the Prophet's worship was mostly at night, and his journeys were mostly undertaken at night. He also said: "Make use of traveling by night, for the earth is folded up during the night."
Experience and practice is a stronger means of achieving a desired outcome than extensive theoretical knowledge alone. This is understood from Musa telling the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) that he had dealt with people before him and tested them.
Reference to precedent and drawing attention to what is beneath by way of what is above is also established. For the previous nations were physically stronger than this nation, and Musa struggled to get the Children of Israel to fulfill even less than what was required, yet they did not comply with him.
Ibn Abi Jamrah pointed to this and said: It is understood from this that the station of Khalilhood (Friendship with Allah) is the station of contentment and submission, while the station of Kalimhood (direct speech with Allah) is the station of intimacy and pleading. Therefore it was Musa who told the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) to ask for a lightening of the burden, not Ibrahim, even though the Prophet's special closeness to Ibrahim is greater than his closeness to Musa, given that Ibrahim is his forefather, is of a higher station, and the Prophet follows his religion.
It is recommended to make many supplications and requests to Allah the Exalted and to seek His intercession abundantly, for the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) accepted Musa's suggestion regarding the lightening of the prayer burden.
Modesty (haya) possesses a great virtue.
Giving sincere advice freely to one who is in need of it is praiseworthy, even if one has not been asked for it.

114

Bize Yahya b. Bukeyr anlattı, bize Leys Ukayl'den rivayetle, o da İbn Şihab'dan rivayetle anlattı. Yine bize Ahmed b. Salih anlattı, bize Anbese anlattı, bize Yunus, İbn Şihab'dan diye nakletti, dedi ki: Bana Abdurrahman b. Abdullah b. Ka'b b. Malik'in haber verdiğine göre Abdullah b. Ka'b -ki a'ma olduktan sonra babası Ka'b'ı yediyar idi- dedi ki: Ka'b b. Malik'i Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den Tebuk gazvesinde geri kalışını anlattığı uzunca hadisinde şöyle derken dinledim ... İbn Bukeyr hadisin rivayetinde dedi ki: "Andolsun Nebi Sonra ile birlikte İslam üzere ahitleştiğimizde Akabe gecesinde bulunmuştum. Ona karşılık (Bedir'de bulunmayışım dolayısıyla) Bedir'de bulunmuş olmayı -her ne kadar Bedir insanlar arasında ondan daha çok biliniyor ise de- sevrnem (tercih etmem)

115

Cabir b. Abdullah r.a. dedi ki: "İki dayımla birlikte Akabe'de ben de bulundum." Bu Hadis 3891 numara ile gelecektir

116

Cabir dedi ki: "Ben babam ve iki dayım Akabe'de bulunanlardanız

117

Aizullah b. Abdullah dedi ki: "Ubade b. es-Samit, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte Bedir'de bulunanlardan -ve Akabe gecesindeki ashabından idi- kendisine haber verdiğine göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem etrafında ashabından bir topluluk bulunduğu halde şöyle buyurdu: Geliniz, bana Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmayacağınıza, hırsızlık yapmayacağınıza, zina etmeyeceğinize, çocuklarınızı öldürmeyeceğinize, elleriniz ve ayaklarınız arasında iftira edip düzeceğiniz bir bühtanda bulunmayacağınıza ve maruf olan hiçbir hususta bana karşı gelmeyeceğinize dair bey'at ediniz. Aranızdan bunu eksiksiz yerine getirenlerin ecrini vermek Allah'a aittir. Kim bunlardan herhangi birisini yapacak olup da dünyada bundan dolayı cezalandırılacak olursa, bu ceza onun için bir keffaret olur, kim de bunlardan bir şey işleyip de Allah onu setrederse işi Allah'a kalır. Dilerse onu cezalandırır, dilerese onu affeder. (Ubade) dedi ki: Biz de bunlar üzere onunla bey'atIeştik

118

It is narrated that Ubadah ibn al-Samit (may Allah be pleased with him) said: "I was one of the naqibs (representatives) who pledged allegiance to the Messenger of Allah (ﷺ)." He continued: "We pledged allegiance to him on the conditions that we would not associate anything with Allah, that we would not steal, that we would not commit adultery, that we would not kill a soul that Allah has made sacred — except in cases where it is just, that we would not seize anyone's property unjustly, and that — should we do any of these things — we would not rule in his favor that he is among the people of Paradise. However, if any of us were to commit one of these acts, the ruling on that matter belongs to Allah."

Fath al-Bari Commentary: "On the Delegation of the Ansar Coming to the Prophet (ﷺ) in Mecca and the Pledge of Aqabah"

According to what Ibn Ishaq and others have mentioned, after the death of Abu Talib, the Prophet (ﷺ) journeyed to Thaqif in Ta'if to invite them to support and aid him. As has been previously explained in the chapter on the Beginning of Creation (hadith no. 3231), they refused his request, and so he returned to Mecca. During the Hajj seasons, he would offer himself to the Arab tribes, seeking their protection. As narrated through various chains by Ibn Ishaq, he went to the Kindites, the Banu Ka'b, the Banu Hanifah, the Banu Amir ibn Sa'sa'ah, and others — but none of them responded favorably to his request

Musa ibn Uqbah narrated from al-Zuhri: "In those years — that is, prior to the Hijrah — he would offer himself to the tribes and speak with the leaders of each group. He would only ask them to shelter and protect him, saying: 'I will not compel any of you to do anything; I only ask that you protect me against those who harm me, so that I may convey the message of my Lord.' But no one accepted his request; they would even say: 'A man's own people know him best.'"

Al-Hakim, Abu Nu'aym, and al-Bayhaqi in his Dala'il al-Nubuwwah have narrated, through a sound (hasan) chain from Ibn Abbas, that he said: "Ali ibn Abi Talib told me: 'When Allah commanded His Prophet to offer himself to the Arab tribes, I went out with him and Abu Bakr to Mina. We entered one of the tribal gatherings. Abu Bakr stepped forward — for he had extensive knowledge of genealogy — and asked: "Who are you?" They replied: "We are from the tribe of Rabi'ah." He asked which branch of Rabi'ah, and they replied: "We are from Zahl."'" — The hadith then includes a lengthy exchange that ended with them not responding positively. — Ali continued: "We then went to the gathering of the Aws and Khazraj — those whom the Messenger of Allah (ﷺ) would later call the Ansar (Helpers), for they had responded favorably to his request for shelter and support. They did not rise from their places until they had pledged allegiance to the Messenger of Allah (ﷺ).'

According to Ibn Ishaq, those present at the first pledge of Aqabah were six men: Abu Umamah As'ad ibn Zurarah al-Najjari, Rafi' ibn Malik ibn al-'Adan, Qutbah ibn Amir ibn Hadidah, Jabir ibn Abdullah ibn Riab, and Uqbah ibn Amir — these last three were from Banu Salamah — along with Awf ibn al-Harith ibn Rifa'ah from Banu Malik ibn al-Najjar.

Ibn Ishaq said: "Asim ibn Umar ibn Qatadah narrated to me from some of the elders of his people that when the Prophet (ﷺ) saw them, he asked: 'Who are you?' They said: 'We are from the Khazraj.' He said: 'Will you not sit and speak with me?' They agreed. He called them to the path of Allah, offered them Islam, and recited the Quran to them. Among the things Allah had prepared in their favor was this: the Jews lived alongside them in their land and were People of the Book. Although the Aws and Khazraj outnumbered them, whenever a dispute arose among them, the Jews would say: 'A Prophet is about to be sent — the time of his coming has arrived. We will follow him, and together with him we will defeat you.' So when the Prophet (ﷺ) spoke to them — the Khazraj — they recognized that he was the one being described. Some of them said to others: 'Let us not allow the Jews to get ahead of us in this matter.' So they believed, affirmed his prophethood, and returned to their people to invite them. They informed them of what had happened, and there was not a single household among their people in which the name of the Messenger of Allah (ﷺ) was not mentioned. The following Hajj season, twelve of them met with the Prophet (ﷺ).'"

Ibn Ishaq said: "Ma'bad ibn Ka'b ibn Malik narrated to me that his brother Abdullah — who was one of the most learned of the Ansar — narrated from their father Ka'b, who was one of those present at Aqabah and pledged allegiance there. Ka'b said: 'We set out for Hajj along with the polytheists of our people. By that time, we had already been praying and had learned the religious rulings. With us was our leader and elder, al-Bara' ibn Ma'rur.' — He then mentioned al-Bara's practice of praying in the direction of the Ka'bah. — He continued: 'When we arrived in Mecca, we had not yet seen the Messenger of Allah (ﷺ). We asked about him and were told: He is in the mosque, with al-Abbas. So we went in and sat with him. Al-Bara' asked him about the qiblah. We then set out for Hajj and arranged to meet him at Aqabah. With us was Abdullah ibn Amr — father of Jabir — who had not yet become Muslim. When we explained Islam to him, he embraced it immediately and became one of the naqibs

Ka'b said: Nearly seventy-three men gathered near Aqabah. With us were two women: Umm Umarah, daughter of Ka'b, the wife of one of the men of Banu Mazin; and Asma', daughter of Amr ibn Adiy, the wife of one of the men of Banu Salamah.

The Prophet (ﷺ) came with al-Abbas. Al-Abbas spoke first and said: "You know what standing Muhammad has among us. We have protected him, and he is in a position of strength. However, if you wish to take him to what you are inviting him to and pledge to protect him against those who oppose him, then we will leave the matter to you. But if you intend to hand him over or abandon him, then step aside from this matter now." Ka'b said: We said: "Speak, O Messenger of Allah, and take for yourself whatever condition you wish." He spoke, called us to Allah, recited the Quran, encouraged commitment to Islam, and then said: "I pledge allegiance to you on the condition that you protect me as you protect your women and children." Al-Bara' ibn Ma'rur took his hand and said: "Yes."'" — and the rest of the hadith was narrated

According to this hadith, the Messenger of Allah (ﷺ) told them: "Whoever you make peace with, I make peace with; whoever you fight, I fight." He then said: "Appoint for me twelve naqibs from among you."

Ibn Ishaq also lists the naqibs: As'ad ibn Zurarah, Rafi' ibn Malik, al-Bara' ibn Ma'rur, Ubadah ibn al-Samit, Abdullah ibn Amr ibn Haram, Sa'd ibn al-Rabi', Abdullah ibn Rawahah, Sa'd ibn Ubadah, al-Mundhir ibn Amr ibn Khunays, Usayd ibn Hudayr, Sa'd ibn Khaythamah, and Abu al-Haytham ibn al-Tayyihan.

Ibn Ishaq said: "Abdullah ibn Abi Bakr ibn Hazm narrated to me that the Messenger of Allah (ﷺ) said to the naqibs: 'You are guarantors for your people, just as the disciples (hawariyyun) were guarantors to Jesus son of Mary.' They said: 'Yes.'"

Ibn Ishaq also mentions that news of the pledge reached the Quraysh. But those who had come with the group denied that any such thing had taken place — and the polytheists among them, who outnumbered the Muslims and were said to number five hundred, swore that nothing of the sort had occurred, for they had no knowledge of what had happened.

According to Ibn Ishaq, the Prophet (ﷺ) sent with these twelve men Mus'ab ibn Umayr from Banu Abd al-Dar. It has also been said that Mus'ab was sent later in response to their request for someone to teach them the religion and the Quran. Mus'ab stayed as a guest of As'ad ibn Zurarah. Abu Dawud narrated through Abdurrahman ibn Ka'b ibn Malik that he said: "Whenever my father heard the call to Friday prayer, he would pray for Allah's forgiveness for As'ad ibn Zurarah. When I asked him why, he said: 'He was the first one to gather us for Friday prayer in Madinah.'" Al-Daraqutni also narrated from Ibn Abbas: "The Prophet (ﷺ) wrote a letter to Mus'ab ibn Umayr instructing him to gather them for Friday prayer.

Many of the Ansar embraced Islam through Mus'ab ibn Umayr, aided by As'ad ibn Zurarah, until Islam spread throughout Madinah. This led them to set out the following year, and ultimately seventy people — or even more — were present at Aqabah, where they pledged allegiance as described previously.

119

Aişe r.anha dedi ki: "Ben altı yaşında iken Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem benimle nikahlandl. Medine'ye geldiğimizde Haris b. Hazrec oğulları arasında konakladık. Ateşli bir hastalığa yakalandığımdan dolayı saçlarım kırılıp döküldü. (İyileştikten sonra) saçlarım artarak perçemim uzadı. Annem Ümmü Ruman --ben diğer kız arkadaşlarımla birlikte bir salıncakta iken-- gelip beni çağırdı. Ben de yanına gittim. Benden ne istediğini bilmiyordum. Elimden tuttu, evin kapısında drduruncaya kadar götürdü. Ben de hızlı ca soluk alıp duruyordu. J Nihayet nefesim biraz yavaşladı. Bundan sonra biraz su alarak onunla yüzümV ve başımı sildi. Sonra da beni evin içine soktu. Evin içinde Ensardan bazı kadınlar olduğunu gördüm. Hayırlı ve mübarek olsun, kısmetin hayırlı olsun, dediler. Beni o kadınlara teslim etti, onlar da benim üstümü başımı düzelttiler. Kuşluk vakti Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem yanıma girinceye kadar beni korkutacak bir şeyle karşılaşmadım. Kadınlar beni ona teslim ettiler. O gün dokuz yaşında idim." Bu Hadis 3896,5134,5156,5158 ve 5160 numara ile gelecektir

120

Aişe r.anha rivayete göre "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem kendisine, sen bana rüyada iki defa gösterildin. Seni ipek bir parça üzerinde görüyordum ve, bu, senin zevcendir, diyor, ben de açınca onun sen olduğunu görüyor- . dum. Eğer bu Allah'tan ise Allah onu gerçekleştirecektir, diyordum

121

Hisham narrated from his father, who said: "Khadija passed away three years before the Prophet (peace and blessings be upon him) departed for Medina. After two years — or close to that — had passed, he contracted a marriage with Aisha when she was six years old, and then consummated the marriage when she was nine years old.

Fath al-Bari Commentary:

"Aisha's arrival in Medina" after her migration, and "the consummation of marriage with her" in Medina — that is, Aisha being brought to the Prophet (peace and blessings be upon him) — took place in the month of Shawwal in the first year of the Hijra, though it has also been said it was in the second year.

"And my hair grew." There are implied words in this expression, as follows: "Then I recovered from that illness, my hair was nourished and grew, and I had a lock of hair.

"May your lot be blessed" — meaning, may your share and portion be good.

"There was nothing to frighten me." That is, I did not encounter anything that would cause me fear except his entering my presence. She uses this as a metaphor for the sudden entry of someone into the presence of a person who is unaware, since such an abrupt entrance generally startles people. Her image was shown to him "on a piece of cloth." "I saw that it was you." Further explanation on this will come in the Marriage (Nikah) section by the will of Allah Most High, in hadith number 5125.

Ahmad and al-Tabarani narrate with a sound (hasan) chain that Aisha said: "When Khadija passed away, Khawla the daughter of Hakim, the wife of Uthman ibn Maz'un, said: 'O Messenger of Allah, will you not marry?' He replied: 'Yes, do you know of someone suitable?' Khawla said: 'Yes, one is a virgin and the other a widow. The virgin is Aisha, the daughter of the one most beloved to you among Allah's creation. The widow is Sawda, the daughter of Zam'a.' The Messenger of Allah said: 'Go and mention me to them.' She went to Abu Bakr, who said: 'But she is the daughter of your brother (in faith).' The Messenger of Allah told him: 'Tell him: you are my brother in Islam, and your daughter is permissible for me.' Abu Bakr then came to him and gave Aisha to him in marriage. She then went to Sawda and said: 'Inform your father.' When her father was told, he gave Sawda in marriage to the Prophet." Al-Tabarani also narrated this through another chain from Aisha

Aisha said: "When the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) and Abu Bakr migrated, we had remained behind in Mecca. After he settled in Medina, he sent Zayd ibn Haritha and Abu Rafi'. Abu Bakr also sent Abdullah ibn Urayqit, and wrote a letter for him to bring along 'Umm Ruman — Abu Bakr's mother — myself, and my sister Asma', mounted on riding animals. He took us and set out on the journey. Zayd and Abu Rafi' also took Fatima, Umm Kulthum, and Sawda the daughter of Zam'a. Zayd also took his wife Umm Ayman and his two sons Ayman and Usama. We traveled together and finally arrived in Medina. I stayed with Abu Bakr's family, while the Prophet's family stayed with him. At that time, he was building the mosque and the rooms surrounding it. He settled Sawda the daughter of Zam'a in one of those rooms and used to stay with her. Abu Bakr asked him: 'What prevents you from consummating the marriage with your wife?' He then consummated the marriage with me.

Al-Mawardi says: The jurists (fuqaha') hold that he married Aisha before Sawda, while the hadith scholars (muhaddithun) say he married Sawda before Aisha. These two views can be reconciled as follows: he contracted the marriage with Aisha but did not consummate it, whereas he consummated the marriage with Sawda before her.

I say: The narration I quoted from al-Tabarani resolves the problem on this matter and demonstrates that the reconciliation mentioned is appropriate. Allah knows best.

122

el-A'meş dedi ki: Ebu Vail'i şöyle derken dinledim: "Habbab'ı (hasta iken) ziyaret ettik. Dedi ki: Allah rızasını isteyerek Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte hicret ettik. Ecrimizi vermek de Allah'a ait oldu. Aramızdan kimisi ecrinden hiçbir şey almadan geçip gitti. Mus'ab b. Umeyr bunlardandır. Uhud günü öldürüldüğünde geriye çizgili bir elbisesi kalmıştı. Onunla başını örtecek olursak ayakları dışarıda kalırdı. Ayaklarını örtecek olursak başı dışarıda kalırdı. Restilullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bizlere başını örtmemizi ve ayakları üzerine de izhir otundan bırakmamızı emretti. Aramızdan kimisinin de mahsulleri olgunlaştı, işte bunlar da bu mahsullerini devşirmektedirler

123

Alkame b. Vakkas dedi ki: Ömer r.a.'i şöyle derken dinledim: "Ben Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i -zannederim- şöylederken dinledim: Ameller niyet iledir. Kimin hicreti elde edeceği bir dünyalık yahut da evleneceği bir kadın için olursa onun hicreti hicret ettiği şey içindir. Kim de Allah ve Resulü için hicret ederse onun hicreti Allah'a ve Resulüne Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e dir

124

Mücahid b. Cebr el-Mekki'den rivayete göre Abdullah b. Ömer r.a.: "Fetihten sonra hicret yoktur, derdi." Bu Hadis 4309,4310,4311 numara ile gelecektir

125

Ata b. Ebi Rebah dedi ki: Ubeydullah b. Umeyr el-Leysl ile birlikte Aişe'yi ziyaret ettik. Ona hicret hakkında sorduk o da: "Bugün hicret yoktur. mu'minlerden herhangi bir kimse, dini ile yüce Allahla ve Resulüne dininden ötürü fitneye maruz bırakılır korkusu ile kaçıyordu. Bu güne gelince Allah İslamı galip getirmiştir. Bugün herkes dilediği yerde Rabbine ibadet eder. Fakat cihfıd ve niyet (bakidir)

126

Aişe r.anha'dan rivayete göre Said dedi ki: "Allah'ım, sen de bilirsin ki Resulünü yalanlayan ve onu (yurdundan) çıkartan bir kavme karşı senin uğrunda cihad etmekten daha çok sevdiğim hiçbir şey yoktur. Allah'ım, ben zannediyorum ki bizimle onlar arasında savaşı kaldırmış bulunuyorsun." Eban b. Yezid dedi ki: Bize Hişam, babasından naklen dedi ki: Bana Aişe haber verdi: (Sa'd): "Senin nebini yalanlayan ve onu Kureyş'in arasından <;ıkartan bir kavme karşı ... " (demiştir>

127

İbn Abbas r.a. dedi ki: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e kırk yaşında iken Nebilik verildi. (Bundan sonra) Mekke'de on üç yıl boyunca kaldı ve bu süre zarfında ona vahiy geliyordu. Sonra hicret etmekle emrolundu, o da hicret etti. (Hicret'ten sonra) on yıl muhacir kaldı ve altmış üç yaşında iken vefat etti

128

İbn Abbas dedi ki: "Resulul\ah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Mekke'de on üç yıl kaldı, altmış üç yaşında vefat etti

129

Narrated by Ibn Abbas (may Allah be pleased with him): "When Abu Dharr received news that the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) had been given Prophethood, he said to his brother: 'Ride (your camel) and go to that valley. Find out about this man who claims to be a Prophet and that revelation comes to him from the heavens. Listen to his words and come back to me.' His brother went, met him, listened to his words, and then returned to Abu Dharr and said: 'I saw him commanding noble moral virtues and speaking words that are not poetry.' Abu Dharr said: 'You have not brought me what would satisfy me.' So he prepared his provisions, loaded his water-skin filled with water, and set off until he reached Makkah. He went to the mosque and searched for the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him), but he did not recognize him and disliked asking anyone about him. When night fell, Ali saw him and realized he was a stranger. Abu Dharr followed Ali, but neither of them asked the other anything until morning. He then took his water-skin and provisions and went to the mosque. That day passed and by evening, the Prophet had not seen him. He then returned to his sleeping place. Ali passed by him and said: 'Has the time not come for this man to know where he will stay?' He then took him along, and still neither asked the other anything. On the third day, Ali did the same, took him along, and finally said: 'Will you not tell me what brought you here?' Abu Dharr said: 'I will, if you give me a firm promise and covenant that you will guide me to the truth.' Ali gave his word, and Abu Dharr informed him of the matter. Ali said: 'He is the truth, he is the Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him). Tomorrow morning, follow me. If I see any danger, I will stop as if pouring water. If I continue walking, follow me until you enter where I enter.' He did so and followed Ali until Ali entered the presence of the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him). Abu Dharr entered with him, listened to some of his words, and embraced Islam right there. The Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) said to him: 'Go back to your people and inform them, until my order reaches you.' Abu Dharr said: 'By the One in Whose Hand is my soul, I will proclaim it loudly among them.' He went out to the mosque and called out at the top of his voice: 'I bear witness that there is no god but Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah.' The people there immediately rose up and beat him until they laid him flat on the ground. Al-Abbas came, threw himself over him and said: 'Woe to you! Do you not know that this man is from the tribe of Ghifar? Do you not know that your trade route to Syria passes through their land?' And thus he saved him from their hands. The next day, he did the same thing again, and again they beat him and attacked him, and al-Abbas threw himself over him to protect him.

Fath al-Bari Commentary: "Abu Dharr al-Ghifari" — his full name is Jundub ibn Junadah ibn Sufyan ibn Ubaydah ibn Haram ibn Ghifar al-Ghifari. "His acceptance of Islam." The Ghifar tribe is a branch of the Kinanah tribe. "He disliked asking anyone about him." This was because he had realized that the Prophet's people were either torturing those who wanted to go to him, or they were not guiding those who asked about him in order to protect the matter from being exposed, or they were trying to deceive and turn away those asking about him. "Ali ibn Abi Talib saw him." This indicates that this event occurred more than two years after the beginning of Prophethood, as by this time Ali was old enough to converse with strangers and host them. According to the sound opinion, Ali was ten years old when Prophethood began, though some say he was younger. This narration further supports the sound opinion regarding his age. "Go back to your people and inform them, until my order reaches you." In the narration of Abu Qutaybah: "Keep this secret and go back to your people and inform them. When news of our victory — or the emergence of our matter — reaches you, then come." In the narration of Abdullah ibn al-Samit: "A place with date palms was shown to me. Can you convey my message to your people? Perhaps Allah will benefit them through you." Then he mentioned the story of his brother Unays's mother's acceptance of Islam, and narrated that they went to their tribe of Ghifar, half of whom embraced Islam. "By Allah, I will proclaim it loudly" — meaning the words of Tawhid — "among them." His intent was to openly declare this among the polytheists. He seemed to have understood that the Prophet's command to him to keep it secret was out of compassion, not as a binding obligation — thus he indicated that he was capable of bearing such a responsibility. This is why the Prophet did not object to his doing so. From this, it can be understood that it is permissible to speak the truth publicly even in the presence of those who might harm the one speaking it — even if remaining silent would also be permissible. Upon closer examination, the ruling on this matter varies according to the circumstances and intentions, as does the matter of whether reward is earned. "Then those present rose up." In Ibn Qutaybah's narration: "They said: 'Rise up against this apostate (Sabi)!'" The word "Sabi" was used by them for the one who accepted Islam, derived from the verb "saba, yasbu," meaning to move from one thing to another. "They beat him until they laid him flat on the ground." In the narration of Abu Qutaybah: "They beat me as though they wished I would die" — meaning they beat me so severely that they would not have cared had I died. "Then they left me" — meaning they stopped beating him. "Al-Abbas threw himself over him." In the narration via Abu Qutaybah: "He repeated the same words he had said the day before." The hadith contains evidence of al-Abbas's fine conduct, good judgment, and understanding, as he managed to rescue Abu Dharr by invoking the fear of his tribe cutting off their trade routes — since the Makkans depended on trade for their livelihood, and they immediately stopped beating him. The hadith also provides evidence that Abu Dharr embraced Islam at an early stage, though clearly it was a considerable time after the beginning of Prophethood, as the narration references Ali ibn Abi Talib, as we have noted.

130

Awaiting your instruction. You have shared extensive hadith texts and Fath al-Bari commentary covering: the Qasama oath (Ibn Abbas), Abu Musa and the Abyssinia migration, the Night Journey (Mi'raj - Anas ibn Malik), and Abu Bakr's migration and the Cave of Thawr (Aisha). Please clarify what you would like me to do with these texts — translate, summarize, explain, or another action.

131

Still awaiting your instruction. You have now shared texts covering: Suraqah ibn Malik's pursuit of the Prophet ﷺ and Abu Bakr during the Hijra. Please specify what you would like me to do — translate, summarize, explain, or another action.

132

Hişam'ın, o babası ile Fatıma'dan, rivayetle Esma r.anha'nın şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Ben Medine'ye gitmek istedikleri vakit Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile Ebu Bekir'e azık hazırladım. Babama: Bunu (dağarcığı) bağlamak için kemerimden başka bir şey bulamıyorum. Ebu Bekir: O halde onu ortadan böl, dedi. Ben de onun dediği gibi ortadan ikiye ayırdım. Bundan dolayı bana zatu'n-nitakayn (iki kemer sahibi) adı verilmiştir." İbn Abbas da: "Zatu'n-nitak (kemer sahibi) Esma" demiştir

133

Al-Bara (may Allah be pleased with him) said: "When the Prophet (peace and blessings be upon him) set out toward Madinah, Suraqah b. Malik b. Ju'shum followed him. When the Prophet (peace and blessings be upon him) supplicated against him, his horse's legs sank into the sand. Suraqah said: 'Pray to Allah for me, and I will cause you no harm.' So he prayed for him. He said: The Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) became thirsty. He passed by a shepherd. Abu Bakr said: I took a vessel and milked a small amount of milk into it for him. He drank until I said to myself: he has had enough.

Fath al-Bari Commentary: "A blood-wit" of one hundred camels "for each of them." "Just now" meaning at this very moment. "Dark figures" meaning people. "He lowered it" meaning he held the spear in his hand and tilted its pointed end toward the ground. He walked with it planted downward so that those who had moved away would not see its glint — for he did not want anyone to follow him and share in the reward that was to be given. "Usan: Smoke" — According to Abu Ubayd in his work Gharib al-Hadith, what is meant by smoke here is dust itself. He compared the dust raised by the horse's hooves to smoke. "They did not take anything from me" meaning they did not diminish any of what I had with me.

"A Jewish man had climbed up" onto a fortification belonging to them — meaning he had climbed to an elevated place, a fortress, and looked around from there. It has also been said that it refers to a stone-built structure resembling a palace.

"Abu Bakr stood up" to welcome the people. "Among those of the Ansar who came and had not previously seen the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him), they began to greet Abu Bakr." I say: Based on the apparent meaning of the text, those among the newcomers who did not recognize the Prophet (peace and blessings be upon him) mistook Abu Bakr for the Prophet, and therefore greeted him first. The remainder of the hadith supports this interpretation. "When Abu Bakr began to shade the Prophet with his cloak, everyone recognized the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him)."

"He established the mosque that was founded upon piety." This refers to the Mosque of Quba. Ibn Abi Shaybah narrates that Jabir said: "Years before the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) came to us, we were already building mosques in Madinah and praying in them." There is a difference of opinion regarding which mosque is intended by the verse of Allah the Exalted: "A mosque founded on piety from the very first day is more worthy that you should stand in it." (al-Tawbah, 108). According to the majority of scholars, this refers to the Mosque of Quba, and this is also what the apparent meaning of the verse indicates

Muslim narrates through Abdurrahman b. Abi Said, from his father, that he said: "I asked the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) about the mosque founded on piety, and he said: 'The mosque you are referring to is this mosque of yours.'" Ahmad and al-Tirmidhi also narrate through another chain from Abu Said, who said: "Two men disagreed about the mosque founded on piety. One of them said: It is the mosque of the Prophet (peace and blessings be upon him). The other said: It is the Mosque of Quba. They went to the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) and asked him. He said: 'That mosque is this mosque,' meaning the Mosque of Quba, 'and in it there is great good.'

Al-Dawudi and others said: In reality, this is not a true disagreement, because both of these mosques were founded upon piety.

"Then he rode his camel." Al-Hakim also narrates through Ishaq b. Abi Talhah, from Anas, that he said: "The Ansar came and said: 'Come and stay with us, O Messenger of Allah.' He replied: 'Leave the camel, for it is moving under command.' The camel knelt at the door of Abu Ayyub." "Until the camel knelt beside the mosque of the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him)."

In the hadith narrated by al-Bara from Abu Bakr, it is stated: "A dispute arose among the Ansar over who would host him. He said: 'I will stay as a guest with the maternal uncles of Abd al-Muttalib, so as to honor them.'" Ibn A'iz narrates from al-Walid b. Muslim, and Said b. Mansur narrates from both of them via Utaf b. Khalid: "The camel knelt at the place where the pulpit stands in the mosque. Then the load was untied and he dismounted. Abu Ayyub came to him and said: 'This is the nearest house to here. Give me permission to carry your belongings.' He said: 'Yes,' so he carried his belongings and had the camel kneel at his house.

According to what Ibn Sa'd narrates, when Abu Ayyub carried the belongings of the Prophet (peace and blessings be upon him) into his house, the Prophet (peace and blessings be upon him) said: "A man is wherever his belongings are." Said b. Zurara also came and took his camel, and the camel remained with Sa'd. Ibn Sa'd said: This is the more reliable narration.

"That place" — meaning the site where the mosque was built — "was a threshing floor where dates were dried." Dates used to be dried there. Al-Asma'i said: "Marbid (threshing floor)" refers to any place where camels or sheep are kept confined.

"The Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) also began carrying unbaked bricks along with them." Unbaked bricks refer to those made from mud without being fired in a kiln.

What can be understood from the hadith is that reciting poetry of various types — especially the rajaz meter — during difficult tasks, and cooperating with one another while performing various arduous labors, is permissible. For in doing so, efforts are stirred, people are encouraged, and one is moved to accomplish difficult tasks.

134

(Esma r.anha'dan rivayete göre; "Abdullah b. Zübeyr'e hamile kaldı. Dedi ki: Mekke'den) çıkarak Medine'ye geldim. Kuba'da konakladım ve onu Kuba'da doğurdum. Sonra onu yanıma alarak Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e götürdüm. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in kucağına bıraktım. Arkasından bir hurma istedi. Onu çiğnedikten sonra ağzına hafifçe tükürdü. Böylelikle onun karnına ilk giren şey, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in tükürüğü oldu. Daha sonra bir hurmayı onun ağzına çaldı (tahnık etti). Sonra da ona dua etti, mübarek kılınmasını diledi. (Medine'ye hicretten sonra) Müslümanların doğan ilk çocuğu o oldu." Esma radıyallahu anhii'dan rivayete göre: "O hamile olduğu halde Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e hicret etti. " Bu Hadis 5469 numara ile gelecektir

135

Aişe r.anha dedi ki: "(Medine'ye hicretten sonra) Müslümanların doğan ilk çocuğu Abdullah b. ez-Zübeyr'dir. Onu Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'e getirdiler. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bir hurma alarak onu çiğnedi. Sonra da onun ağzına soktu. Böylelikle onun karnına giren ilk şey, Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'in tükürüğü oldu." Fethu'l-Bari Açıklaması: Ebu Bekir'in kızı Esma'nın Abdullah b. ez-Zübeyr'e Mekke'de hamile kalışı hadisinde geçen: "Hamilelik sürernin tamamlanmak üzere olduğu (doğumumun yaklaştığı sıralarda)" Çoğunlukla gebelik süresi olan dokuz ayı tamamlaladığımda, demektir. Aynı laflZ sürenin tamamlaması sonucunda doğum yapan kadın hakkında da kullanılır. "Sonra onu tahnık etti." Yani ağzına hurma koydu ve onu çenesine sürdü. "Onun mübarek kılınmçısını diledL" Yani barekellahu fihi ya da Allahumme barik fihi: Allah onu mübarek kılsın yahut da Allah'ım onu mübarek kıl, diye dua etti. "Müslümanların" Medine'de muhacirlerin "doğan ilk çocuğu o oldu." Medine dışında muhacirlerin doğan ilk çocuklarının ise HabeşisHm'da doğan Abdullah b. Cafer olduğu söylenmiştir. Medine'de hicretten sonra Ensarın doğan ilk çocuğu ise İbn Ebi Şeybe'nin rivayet ettiği üzere Mesleme b. Mahled'dir. en-Numan b. Beşir olduğu da söylenmiştir. Hadisten anlaşıldığına göre; Abdullah b. ez-Zubeyr hicretin ilk yılında doğmuştur, kabul edilen kuwetli görüş de budur

136

Aisha (may Allah be pleased with her) reported: "Hind, the daughter of Utba, came and said: 'O Messenger of Allah, there was no household on the face of the earth whose humiliation I desired more than your household. Now, however, there is no household on the face of the earth whose honor and glory I desire more than your household.' The Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) said: 'By the One in Whose Hand my soul is, even more so.' Hind then said: 'O Messenger of Allah, Abu Sufyan is a very miserly man. Is there any harm in my feeding our children from his wealth without his knowledge?' The Messenger of Allah (peace and blessings of Allah be upon him) replied: 'I believe there is no harm, as long as it is done in a reasonable and customary manner (maruf).'" Explanation from Fathu'l-Bari: "Hind bint Utba": Hind's father was Utba ibn Rabia ibn Abd Shams. Hind is the mother of Muawiyah. As will be mentioned in the Maghazi section, her father was killed at the Battle of Badr. She participated in the Battle of Uhud together with her husband Abu Sufyan. She had incited the killing of the Prophet's uncle Hamza (may Allah be pleased with him), because Hamza had killed her uncle Shayba and had taken part in the killing of her father Utba. Hamza was killed by Wahshi ibn Harb, as will be explained in the hadith related to Wahshi. Hind later embraced Islam on the day of the Conquest of Mecca. She was among the most intelligent of women. Before Abu Sufyan, she had been married to al-Faqih ibn al-Mughira from the Banu Makhzum tribe, and she later divorced him due to a certain incident. After Abu Sufyan married her, she bore him children. She is also the one who, when the women were taking the oath of allegiance (bayah) and the Prophet stipulated that they would not steal or commit adultery, said: "Would a free woman ever commit adultery?" Hind passed away during the caliphate of Umar (may Allah be pleased with him). "Hiba (translated as household/tent)": Originally this word means a tent made of hair or wool, but it later came to be used for any dwelling regardless of its form. "By the One in Whose Hand my soul is, even more so": Ibn al-Tin says that with these words, the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him) was affirming what Hind had mentioned, as if to say: "I am likewise in this state toward you." However, this interpretation has been contested on the grounds that it implies mutual hatred and love in both directions. For among the polytheists, there were those who had caused more harm to the Prophet than Hind and her family. And among the Muslims after Hind embraced Islam, there were those whom the Prophet loved more than her and her family. Therefore, it is not possible to interpret this narration purely according to its outward apparent meaning. Others have said: The meaning of the Prophet's words "even more so" is this: as faith takes deeper root in your heart, your love will increase further, and you will completely abandon the hatred you once had until no trace of it remains. "Indeed, Abu Sufyan is a miserly man": Further explanation regarding this matter will appear, God willing, in the chapter on Maintenance (Nafaqat) under hadith number 5364. Lessons and Conclusions Derived from This Hadith: 1. This hadith indicates that Hind was a woman of great intelligence and that she possessed a fine and eloquent manner of speech. 2. It is understood from this hadith that it is recommended for a person in need, before addressing their specific request, to first express their excuse if they sense any negative feeling in the heart of the person they are speaking to. It is also recommended that the one presenting an excuse say certain things beforehand in order to more firmly establish the sincerity of their excuse in the eyes of the listener. This is because Hind first confessed her previous enmity and hatred, thereby seeking to demonstrate the truthfulness of her subsequent claim of love. 3. Hind was in the position of a mother-in-law to the Prophet (peace and blessings of Allah be upon him), because Umm Habiba — one of his wives — was the daughter of her husband Abu Sufyan.

137

Ömer b. el-Hattab r.a.'dan dedi ki: "İlk muhacirlere dörder bin maaş bağladı. İbn Ömer'e ise üçbin beşyüz maaş tayin etti. Ona: O muhacirlerdendir, niçin ona dörtbinden aşağı veriyorsun, diye sorulunca şu cevabı verdi: . Onunla beraber anne babası hicret etti. Yani o, kendi başına hicret eden gibi olamaz

138

Habbab dedi ki: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte hicret ettik

139

Habbab dedi ki: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte Allah'ın rızasını arayarak hicret ettik. Ecrimizi vermek Allah'a aittir. Bizden kimisi ecrinden hiçbir şey yemeden geçip gitti. Mus'ab b. Umeyr bunlardan birisidir. Uhud günü öldürüldüğünde onu kendisi ile kefenleyeceğimiz bir çizgili kumaş dışında bir şey bulamamıştık. Onunla baş tarafını örtersek ayakları dışarıda kalırdı, ayaklarından itibaren örtecek olursak başı açıkta kalırdı. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bizlere onunla baş tarafını örtmemizi ve ayaklarının üzerine de bir miktar izhir otu koymamızı emretti. Bizden kimisinin de mahsulü olgunlaştı ve işte o bu mahsulleri toplamaktadır

140

Ebi Musa el-Eş'ari'nin oğlu Ebu Burde dedi ki: "Abdullah b. Ömer bana: Benim babamın senin babana ne dediğini biliyor musun, diye sordu. Ben: Hayır dedim. Dedi ki: Babam (Ömer) baban (Ebu Musa'y)a dedi ki: Ey Ebu Musa, Resulullah sallallahu aleyhi ve selle m ile birlikte Müslüman oluşumuz, onunla beraber hicret edişimiz, onunla beraber cihad edişimiz ve bütün amelimizin bizim için (ecri itibariyle) sabit olması ve devam etmesi seni sevindirir mi? Buna karşılık ondan sonra yapmış olduğumuz her bir amelden lehimize de, aleyhimize de olmaksızın başa baş çıkmamız (hoşuna gider mi?) Bunun üzerine babam dedi ki: Allah'a yemin ederim ki hayır. Biz Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile sonra da cihad ettik, namaz kıldık, oruç tuttuk, pek çok hayır işledik. Bizim elimizle pek çok insan Müslüman oldu. Şüphesiz bizler bunları (ecirlerini) ümit ederiz. Bunun üzerine babam (Ömer) dedi ki: Bana gelince Ömer'in canı elinde olana yemin ederim ki, o dediklerimizin ecrinin bize baki kılınıp verilmesini, daha sonra yaptığımız her bir işten de vebalsiz başa baş kurtulmuş olmayı çok arzu ederim. (Ebu Musa'nın oğlu Burde der ki): Ben de bunun üzerine: Allah'a yemin ederim şüphesiz senin baban, benim babamdan daha hayırlıdır, dedim." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Dedim ki" diyen kişi (Ebu Musa'nın oğlu) Ebu Burde'dir. Bu sözleriyle İbn Ömer'e hitap ederek Ömer r.a.'ın sözü geçen bu bakımdan babası Ebu Musa r.a.'dan hayırlı olduğunu kastetmiştir. Bununla birlikte kabul edilen şu ki; Ömer bütün kesimlere göre Ebu Musa'dan faziletlidir. Fakat fazilet itibariyle daha alt mertebede olan bazı kimselerin mutlak olarak faziletli olmayı gerektirmeyen bir hasletle daha üstün faziletlilerden o noktada faziletli olmalarına mani yoktur. Bununla birlikte Ömer sözü geçen bu haslet itibariyle de Ebu Musa'dan daha faziletlidir. Çünkü havf makamı, reca makamından daha faziletlidir. İnsanoğlunun yapmak istediği her hayırlı işlerde kusmdan uzak kalamayacağı bilinen bir husustur. Ömer bu sözlerini nefsini bastırmak için söylemiştir. Yoksa onun faziletler ve kemalat bakımından işgal ettiği makam, ayrıca zikretmeye gerek bırakmayacak kadar meşhurdur

141

Ebu Osman dedi ki: "İbn Ömer r.a.'ı kendisine, babasından önce hicret ettiği söylenince, kızarak şöyle derken dinlemişimdir: Ben ve Ömer, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzuruna gittik, onun öğle vakti kaylule yaptığını (dinlendiğini) gördük. Bu sebeple kaldığımız yere geri döndük. Ömer beni gönderdi ve: Git, uyan dı mı bir bak, dedi. Onun yanına gittim, huzuruna vardım ve ona bey'at ettim. Sonra Ömer'in yanına giderek Allah Resulünün uyanmış olduğunu ona haber verdim. Koşarak onun yanına gittik. Nihayet Ömer onun huzuruna girdi, önce o ona bey'at etti, sonra da ben ona bey'at ettim." Bu Hadis 4186 ve 4187 numara ile gelecektir

142

Ebu İshak dedi ki: "Bera'yı şöyle derken dinledim: Ebu Bekir, Azib'den bir eğer satın aldı. Ben de onu onunla birlikte taşıdım. (el-Bera) dedi ki: Azib ona Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yol alışı hakkında sordu. Dedi ki: O bizim yolu gözetlememizi söyledi. Geceleyin yola çıktık. O gecemizi ve gündüzümüzü hızlıca yürüyerek geçirdik. Nihayet öğle sıcağı iyice bastırdı. Sonra bir kaya gördük. Onun yanına vardık, bir parça gölgesi vardı. (Ebu Bekir) dedi ki: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e beraberimde bulunan bir postu serdim. Daha sonra Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem üzerine yattı. Ben de etrafında bulunanları silkelemeye (temizlemeye) koyuldum. Derken bir çobanın koyunları ile birlikte bizim kayanın yanına geliş amacımızın aynısıyla geldiğini gördüm. Ona: Ey genç, sen kiminsin diye sordum. Ben filanım dedi. Ona: Koyunlarında süt var mı diye sordum, evet dedi. Ona: Sen süt sağar mısın diye sordum. Evet, dedi. Koyunlarından birisini tuttu. Ona: Memesini iyice temizle, dedim. ' (Ebu Bekir) dedi ki: Bir miktar süt sağdı. Beraberimde ise Resulullah sallall€ıhu aleyhi ve sellem için daha önceden hazırlamış olduğum bir bezin üzerinde bulunduğu bir su matarası vardı. Sütün dibi soğuyuncaya kadar üzerine döktüm. Sonra onu Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e götürdüm. İç ey Allah'ın Resulü dedim. ResuluIlah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ben hoşnut oluncaya kadar içti. Sonra da takip edenler peşimizde olduğu halde yolumuza koyulduk." [-3918-] Bera’ dedi ki: "Ebu Bekir ile birlikte ailesinin yanına girdim. Kızı Aişe'nin hummaya tutulmuş olduğu halde yattığını gördüm. Babasının yanağını öptüğünü ve nasılsın kızcağızım dediğini gördüm." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Ona babasından önce hicret ettiği söylenince kızıyordu." Yani az önce geçtiği gibi, o ancak babasıyla birlikte hicret etmiş idi. "Ben ve Ömer Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzuruna gittik." Bey'at esnasında kastetmektedir. Muhtemelen bu Rıdvan bey'atidir. "Koşarak" (hervele) yavaş yürümek ile koşmak arasındaki bir yürüyüştür. "el-Bera dedi ki: Ebu Bekir ile birlikte ailesinin yanına girdim. Kızı Aişe'nin hummaya tutulmuş olarak yatmış olduğunu gördüm. Babasının yanağını öperek nasılsın kızcağım dediğini gördüm." " . el-Bera'nın Ebu Bekir r.a.'ın ailesinin yanına girmesi kesinlikle hicabın (mu'minlerin annelerinin perde arkasında saklanma emrinin) inişinden önce olmuştur. Aynı sırada o dönemde kendisi de henüz buluğa ermemişti, Aişe r.anha da böyle

143

el-Berâ dedi ki: Ben Ebû Bekr'in beraberinde olarak onun ailesi yanına girdim. Birden kızı Âişe'yle karşılaştım ki, o kendisine ateşli bir hastalık isabet etmiş olduğu için yatmakta idi. Bu esnada babasını gördüm ki, onun yanına gitti de kızının yanağından öptü ve: Nasılsın ey kızcağızım? Dedi

144

Peygamber'e hizmet eden Enes(radıyallahü anh) şöyle demiştir: Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem) Medine'ye geldi. Onun sahâbîleri içinde Ebû Bekr'den başka saç ve sakalı kırçıl kimse yoktu. Ebû Bekr saç ve sakalını kına ve ketem bitkisi ile gılıfladı, yânı saçlarını boyadı

145

Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in hizmetkarı Enes dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem (Medine'ye) geldiğinde ashabı arasında Ebu Bekir dışında saçları ağarmaya başlamış kimse yoktu. O ağarmış saçlarını kına ve ketem ile kapattı. " Bu Hadis 3920 numara ile gelecektir. [-3920-] Enes b. Malik r.a. dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Medine'ye geldiğinde ashabının en yaşlısı Ebu Bekir idi. O, onu (ağaran saçlarını) kına ve ketem ile kapattı ve nihayet ağaran saçlarının rengi oldukça kırmızılaştı

146

Aişe r.anha'dan rivayete göre "Ebu Bekir r.a., Ümmü Bekir diye anılan Kelb'den bir kadın ile evlendi. Ebu Bekir hicret edince onu boşadı. Kureyş kafiderine mersiye olarak söylediği şu kasidenin sahibi şair olan amcasının oğlu, o kadın ile evlendi: Ne var o kuyuda, o Bedir kuyusunda Deve hörgücünü andıran etlerle süslenmiş tencereler (eş-şıza) Ne var o kuyuda, o Bedir kuyusunda Şarkıcılar ve o şerefli içki içenler Bekr'in annesi bize esenlik dileyerek selamlıyor Ya benim kavmimden sonra bir esenliğim mi olurmuş? Resul bize diriltileceğimizi anlatıyor Baykuşların ve iskelet kalmış kafatasıarının hayat bulması nasılolurmuş?

147

Ebu Bekir r.a. dedi ki: "Mağarada Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte idim. Başımı kaldırdığımda izleri takip edenlerin ayaklarını gördüm. Ey Allah'ın Nebii, onlardan birisi aşağıya bakacak olsa bizi görecektir, dedim. Sus ey Ebu Bekir, (biz) üçüncüleri Allah olan iki kişiyiz

148

Ebu Said r.a. dedi ki: "Bir bedevi Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e gelerek ona hicret hakkında sordu. Şöyle buyurdu: Ne oluyor sana, hicretin işi ağırdır. Senin develerin var mı, diye buyurdu. Bedevi: Evet dedi. Peki, onların zekatını veriyor musun diye sordu. Bedevi: Evet dedi. Peki, ondan bağışlarda bulunuyor musun, diye sordu. Evet, dedi. Suya gittikleri gün onları sağıyar musun, diye sordu. Evet, dedi. Allah Resulü şöyle buyurdu: Sen (istersen) denizlerin ötesinden amel et. Şüphesiz Allah senin amelinden hiçbir şeyini eksiitmez." Fethu'l-Bari Açıklaması: "(Ağaran saçlarını) örttü." Yani kınaladı. Kasıt da sakalıdır. "Ketem" Küçük kayalarda yetişen ve ince iplikleri sarkan. saçı kınalamak için kullanılan ve mersin ağacını andıran bir yapraktır. Toplanması oldukça zordur. Bundan dolayı da pek azdır. "Ashabının en yaşlısı Ebu Bekir idi." Daha önceden de geçtiği üzere, o sırada ve ondan önce Medine'ye gelmiş olanlar arasında demektir. "Nihayet saçları kırmızılaştı." Saçlarının kırmızı rengi oldukça arttı. "Kureyş kafirleri için mersiye okuyan." Bedir günü öldürülüp, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem onları suyu kurumuş olan kuyuya attığı vakit bu mersiye söylenmişti. "eş-Şıza" İçine tirit yapılan ahşap tencere ve çömleklerin yapıldığı bir ağaçtır. Şair şunu söylemiş gibidir: Deve hörgüçlerinin etleriyle dolup taşan o tencere sahiplerinden kuyuda olanların hali nedir? Çünkü cahiliye Arapları çokça yemek yediren kimseye (tencere anlamındaki) "cefne" derlerdi. Buna sebep ise o kap ile insanlara çokça yemek yedirmesi idi. "Baykuşlar. .. " Şair bu sözleriyle ölümden sonra dirilişi inkar etmek istemiştir. İnsan böyle bir kuşa benzedikten sonra nasıl bir defa daha insan olarak diriltilebilir, demek istemiştir

149

Bera r.a. dedi ki: "Yanımıza ilk gelen kişi Mus'ab b. Umeyr ile İbn Ümmü Mektum oldu. Daha sonra yanımıza Ammar b. Yasir ile Bilal (Allah hepsinden razı olsun) geldi

150

Bera b. A'zib r.a. dedi ki: "Yanımıza ilk gelen Mus'ab b. Umeyr ve İbn Ümmü Mektum oldu. Bunlar insanlara Kur'an öğretiyorlardı. Bilal, Said ve Ammar b. Yasir de geldi. Daha sonra Ömer b. el-Hattab, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in ashabından yirmi kişi ile birlikte geldi. Sonra da Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem geldi. Medine halkının ResuluIlah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in gelişine sevindikleri kadar bir şeye sevindiklerini görmedim. Hatta cariyeler bile: ResuluIlah Sallallahu Aleyhi ve Sellem geldi, diyorlardı. O Medine'ye ancak ben Mufassal bölümünden bir takım surelerle birlikte "Sebbihisme Rabbike'l-a'la" suresini de öğrendikten sonra geldi." Fethu'l-Bari Açıklaması: "O (Medine'ye) ancak ben Mufassal bölümünden bir takım surelerle birlikte "Sebbihisme Rabbike'l-a'la" suresini öğrendikten sonra geldi." Yani bu sureyi Mufassal bölümünden bir takım surelerle birlikte ezberlemiştim. Bu rivayetin gereği olarak "Sebbihisme Rabbike'l-a'la" suresi Mekke'de inmiştir. Ancak bu tartışılır bir sonuçtur. Çünkü İbn Ebi Hatim'in, Hayde yoluyla rivayet ettiğine göre yüce Allah'ın: "Felah bulmuştur, arınıp temizlenen, Rabbinin adını zikredip namaz kılan"[A'la, 14-15] buyrukları bayram namazı ile Fıtır sadakası hakkında nazil olmuştur. Senedi de hasendir. Bunların her birisi ise hicretin ikinci yılında teşri' olunmuştur. Bu sebeple bu surenin bu son iki ayetinin Medine'de inmiş olması mümkündür. Bundan daha kuwetli bir görüş ise surenin tamamının Mekke'de inmiş olduğudur. Daha sonra Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "namaz kılan" buyruğu ile bayram namazının "arınıp temizlenen (tezekki eden)" buyruğundan kastın da Fıtır sadakası olduğunu beyan etmiş olabilir. Çünkü beyanın hitap vaktinden sonraya bırakılması caizdir. Problem olarak görülen bu hususa iki bakımdan cevap verilebilir: Birincisi bu iki ayet dışında surenin Mekki olma ihtimali, ikincisi -ki bu da daha sahihtir- surenin tamamının Mekke'de inmiş olması, sonra da Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yüce Allah'ın: "Felah bulmuştur teze kk i eden ve Rabbinin adını anarak namaz kılan" buyrukları ile bayram namazı ve Fıtır sadakasının kastedildiğini beyan etmiş olabilir. Çünkü ayetin muhtevası, maksadın ne olduğu beyan edilmeksizin zikir ve namazın teşvik edilmesinden ibarettir. Daha sonra sünnet bunu beyan etmiş olmaktadır

151

Aişe r.anha'nın şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Medine'ye geldikten sonra Ebu Bekir ve Bilal ateşli bir hastalığa yakalandı. (Aişe) dedi ki: Onların yanlarına girdim. Babacığım, kendini nasıl buluyorsun, dedim. Ey Bilal kendini nasıl buluyorsun, diye sordum. (Aişe) dedi ki: Ebu Bekir hummaya yakalandı mı şöyle derdi: "Aile halkı arasında sabahı eden herkese Ölüm daha yakındır, ayakkabısının bağından." Bilal'in de humması kesildi mi yüksek sesle (ağlayarak) şöyle derdi: "Ah keşke bilsem acaba geçirecek miyim bir gece Etrafında izhir ve küçük otların bittiği bir vadide Bir gün olsun Micenne sularına varacak mıyım Mekke'ye yakın Şame ve Tam tepelerini görebilecek miyim?" Aişe dedi ki: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına gelip, ona durumu haber verince şöyle dedi: Allah'ım, Mekke'ye olan sevgimiz gibi ya da daha fazlasıyla Medine'yi bize sevdir ve (havasını) sağlıklı kıl. Bizim için sa'ını ve muddunu bereketli kıl. Onun hummasını başka yere naklederek el-Cuhfe'ye koy." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Medine'ye geldik." Ebu Usame'nin Hişam'dan diye naklettiği rivayette şöyle denilmektedir: "Orası da Allah'ın arzının vebası en çok olan bir yer idi." Muhammed b. İshak'ın, Hişam b. Urve'den rivayeti de buna yakın olup, orda şu fazlalık da vardır: "Hişam dedi ki: Medine'nin vebası cahiliye döneminde bilinen bir husustu. Bir kimse oraya girip de onun vebasından kurtulmak isterse ona, anır derlerdi. O da eşeğin anırdığı gibi anırırd!." "Ateşli hastalıklıdan kasıt hummadır

152

Urve b. Zübeyr'den rivayete göre; Ubeydullah b. Adiy b. el-Hiyar kendisine haber vererek dedi ki: "Osman'ın yanına girdim. Kelime-i şahadet getirdikten sonra dedi ki: Şüphesiz Allah Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i hak ile gönderdi. Ben de Allah'ın ve Resulünün davetini kabul eden Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile gönderileniere iman eden birisi oldum. Sonra da iki defa hicret ettim. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e damat oldum, ona bey'at ettim. Allah'a yemin ederim, yüce Allah onun ruhunu kabzedinceye kadar ona ne isyan ettim, ne de onu aldattım

153

İbn Şihab dedi ki: Bana Ubeydullah b. Abdullah'ın haber verdiğine göre İbn Abbas kendisine şunu haber vermiştir: "Abdurrahman b. Avf, Ömer'in yaptığı son haccı esnasında Mina'da iken ailesinin yanına döndü. Ömer beni görünce: Ey Abdurrahman, dedi. Ben: Ey mu'minlerin emiri dedim. Şüphesiz hac mevsiminde sıradan ve anlayışsız insanlar da bir araya gelir. Benim görüşüme göre Medine'ye varıncaya kadar bu işe mühlet vermendir. Çünkü orası hicret, sünnet ve esenlik yurdudur. Orada fıkıh ehli, insanların eşrafı ve görüş sahipleri ile baş başa kalırsın. Ömer dedi ki: Andalsun Medine'de (hitap etmek üzere) ayağa kalkacağım ilk günde ayağa kalkıp (şunları) söyleyeceğim

154

Harice b. Zeyd b. Sabiften rivayete göre; "(Ensar) hanımlarından birisi olan ve Nebi s.a.v.'e da bey'at etmiş bulunan Ümmü'l-Ala'nın kendisine haber verdiğine göre muhacirlerin (hangilerinin kimin yanında) barınacağını tespit etmek üzere kura çektiklerinde kendileriyle beraber kalmak üzere kurada Osman b. Maz'un çıkmıştı. Ümmü Ala dedi ki: Osman b. Maz'un yanımızda hastalandı. Ben de vefat edinceye kadar ona hasta bakıcılık yaptım. Onu elbiselerine sardık. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yanımıza girdiğinde: Ben ey Ebu's-Saib Allah'ın rahmeti üzerine olsun. Senin için şahadet ederim ki andolsun Allah sana ikramda bulunmuştur, dedim. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: Allah'ın ona ikramda bulunmuş olduğunu nerden anladın? Ümmü el-Ala dedi ki: Ben ona: Ey Allah'ın Resulü babam anam sana feda olsun, eğer ona ikram etmemişse kime ikram edeceğini bilemiyorum, dedim. Allah Resulü şöyle buyurdu: Allah'a yemin ederim, ona şu anda yakın gelmiş bulunuyor. Allah'a yemin ederim, onun lehine hayır ümid ediyorum. Bununla birlikte ben Allah'ın ResuIü olduğum halde Allah'a yemin ederim ki bana neler yapılacağını bilmiyorum. Ümmü el-Ala dedi ki: Allah'a yemin ederim, ondan sonra kimseyi tezkiye etmeyeceğim. Ümmü Ala dedi ki: Ama bu durum beni Ülmüştü. Uyudum, Osman için akan bir pınar gördüm. Gelip Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e gördüğüm rüyayı haber verdim. O, onun amelidir, dedi

155

Aişe r.anha dedi ki: "Buas günü, yüce Allah'ın Resulü lehine ve İslama girişlerine zemin olmak üzere önceden hazırlamayı takdir buyurduğu bir gün olmuştu. Çünkü Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Medine'ye geldiğinde onların ileri gelenleri darmadağın olmuş, önderleri öldürülmüş bulunuyordu

156

Aişe r.anha'dan rivayete göre "Bir ramazan bayramı -yahut kurban bayramı- günü yanında Buas günü Ensarın çalıp oynadıkları sözleri nağmeli olarak söyleyen iki cariyenin de bulunduğu bir sırada Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem de yanında bulunuyorken Ebu Bekir r.a. yanlarına girdi. Ebu Bekir -iki defa-: Şeytanın çaIgıIarı mı deyince, Nebi Sallallahu Aleyhi ve SellemşöyIe buyurdu: Onlara ilişme ey Ebu Bekir, her bir toplumun bir bayramı vardır. Bizim bayramımız da işte bu gündür

157

Enes b. Malik r.a. dedi ki: "ResuIullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Medine'ye gelince, Medine'nin üst taraflarında Amr b. Avf oğulları diye anıIan bir topIuIuğun arasında konakladı. (Enes) dedi ki: AraIarında ondört gün ikamet etti. Sonra Neccar oğullarından ileri geIen bazı kimseIere haber gönderdi. (Enes) dedi ki: KılıçIarını kuşanmış oIarak geIdiler. Sanki ben Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i bineği üzerinde, Ebu Bekir de terkisinde, Neccar oğullarından o gelenleri de onun etrafında görüyor gibiyim. Nihayet (eşyaları) Ebu Eyyub'un a\Zlusuna bırakıldı. (Enes) dedi ki: Allah Resulü namaz vakti nerede girerse, orada namaz kılardı. Koyun ağılıarında dahi namaz kıldığı olurdu. Daha sonra mescidin bina edilmesini emretti. Neccar oğullarından ileri gelen kimselere haber gönderdi. Onlar da gelince dedi ki: Ey Neccar oğulları, bana bu bahçenizin bedelini söyleyiniz. Onlar Allah'a yemin ederiz olmaz. Biz bunun bedelini Allah'tan başkasından istemeyiz dediler. (Enes) dedi ki: Orada şimdi size söyleyeceklerim vardı: Orada müşriklerin bazılarının kabideri, bir takım yıkık kalıntılar ve birkaç hurma ağacı vardı. Resulullah s.a.v.'in emriyle müşriklerin kabideri açıldı (başka yere taşındı). Yıkıklar dümdüz edildi, hurma ağaçları da kesildi. (Enes) dedi ki: Hurma ağaçlarını mescidin kıble tarafına dizdiler. Onun kapısının iki yanını ise taştan yaptılar. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem onlarla birlikte olduğu halde taşları taşıyor ve recez vezninde şöyle diyorlardı: 'Allah'ım, ahiret hayrı dışında yoktur bir hayır Sen Ensar ile muhacirlere yardım et.' " Fethu'l-Bari Açıklaması: "Bana bedelini söyleyiniz." Yani burayı bana bedeliyle satınız. "Resulullah s.a.v.'in emriyle müşriklerin kabirleri açıldı." İbn Battal der ki: İlim adamlarından herhangi bir kimseden müşriklerin kabirlerinin yeri mescid edinilsin diye açılacağına dair bir ifade tespit edemedim. Evet, mal buı mak isteği ile kabirlerin açılışı hususunda görüş ayrılığı vardır. Cumhur bunu caiz kabul ederken, Evzaı bunu kabul etmemiştir. Ancak bu hadis bu işin caiz oluşuna bir delildir. Çünkü müşrik bir kimsenin hayatta olsun, ölmüş olsun herhangi bir saygınlığı yoktur. Bununla alakah gerekli araştırma Mescidler bölÜmünde (428. hadiste) geçmiş bulunmaktadır. "Recez vezninde söylüyorlardı. .. " Bu sahih kabul edilen görüşe göre bir şiir türüdür

158

Please clarify your request. What would you like me to do with this text about the ruling on a Muhajir staying in Makkah after completing Hajj or Umrah, narrated by al-Ala ibn al-Hadrami and explained in Fath al-Bari? Would you like a translation into English, a summary, an explanation, or something else?

159

Sehl b. Sa'd dedi ki: "Ne Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Nebi olarak gönderilişinden, ne vefatından itibaren (yılları) saymaya başladılar. Onlar ancak onun Medine'ye gelişinden itibaren saydılar

160

Aisha (may Allah be pleased with her) said: "Prayer was prescribed as two rak'ahs. Then the Prophet (peace and blessings be upon him) migrated, and it was prescribed as four rak'ahs. However, the prayer of travel was left as it was before.

Fath al-Bari Commentary:

"Calendar (Tarikh)" — al-Jawhari says: Tarikh means the defining of a period of time. By the expression "from where did they begin the calendar," he seems to be alluding to the scholarly differences of opinion on this matter.

According to what al-Suhayli has stated, the Companions of the Prophet began the calendar with the Hijra (migration), drawing from the Quranic verse: "A mosque founded on piety from the first day is more worthy for you to stand in." (Quran, 9:108). As is known, the intended meaning here is not the very first day in absolute terms. This reveals that it is attributed to something left unmentioned — namely, the first time when Allah honored and strengthened Islam, when the Prophet (peace and blessings be upon him) worshipped his Lord in safety, and when the construction of the mosque was begun. For this reason, the Companions deemed it appropriate to begin the calendar from that day. From their practice, the Quranic expression "from the first day" came to be understood as referring to the first day of Islamic history. This is what al-Suhayli says

What first comes to mind, however, is that the Quranic phrase "from the first day" refers to the first day that the Prophet (peace and blessings be upon him) and his Companions entered Medina. And Allah knows best.

"From his arrival in Medina" — the intended meaning is the time of his arrival, not the month of his arrival, because the starting point of the calendar is reckoned from the beginning of the year.

Some have also explained the rationale for beginning the calendar with the Hijra as follows: There are four events in the life of the Prophet (peace and blessings be upon him) that could potentially serve as a starting point for the calendar — his birth, his receiving of prophethood, his migration, and his death. The Companions found it most appropriate to begin with the Hijra. This is because, had the dates of his birth or the beginning of his prophethood been chosen, it would have been impossible to avoid disagreement in fixing those years precisely. As for not choosing the date of his death, the reason is that mentioning his death would renew grief and sorrow over him. Thus, it became clear that only the Hijra could serve as the starting point of the calendar.

As for the reason they postponed the start from the month of Rabi' al-Awwal to Muharram: it is because the decision to migrate was made in the month of Muharram. The pledge of allegiance (bay'a) took place in Dhul-Hijja, and the Pledge of Aqaba was a preamble to the Hijra. Therefore, the first month after the pledge and the month in which the decision to migrate was made was Muharram. For this reason, Muharram was deemed appropriate as the starting month of the calendar. This is, in my view, the strongest explanation I have seen for why Muharram was adopted as the beginning

Chapter 49: The Supplication of the Prophet (peace and blessings be upon him): "O Allah, Accept the Hijra of My Companions," and His Lamenting for Those Who Died in Mecca.

161

Amir b. Sa'd b. Malik, babasından rivayetle dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Veda haccı senesinde ölümün kertesine geldiğim bir hastalık dolayısıyla beni ziyaret etti. Ey Allah'ın Resuılü dedim. Hastalığım gördüğün dereceye ulaştı. Ben mal varlığı olan birisiyim. Bir kız çocuğumdan başka mirasçım da yok. Malımın üçte ikisini tas ad du k edeyim mi? Allah Resulü, hayır dedi. Sa'd, peki, onun yarısını tasadduk edeyim mi, diye sordu. Allah Resulü, ey Sa'd, üçte birini tasadduk et. Üçte biri de çoktur ya. Çünkü senin mirasçılarını arkanda zengin olarak bırakıp gitmen, onları insanlara el avuç açacak şekilde fakir olarak bırakmandan hayırlıdır. -Ahmed b. Yunus, İbrahim'den naklen: Zürriyetini bırakman diye zikretmiştir.- Üstelik sen Allah'ın rızasını arayarak her ne harcayacak olursan mutlaka Allah onun karşılığında sana ecir verir. Hatta hanımın ağzına koyduğun bir lokmanın bile. Ben, ey Allah'ın Resulü, ashabımdan geri kalacak mıyım diye sordum. O şöyle buyurdu: Sen geri bırakılıp da Allah'ın rızasını arayarak bir amelde bulunacak olursan mutlaka o amelin sebebiyle derecen artar ve merteben yükselir. Muhtemelen sen birtakım kimselerin seninle faydalanacağı, bir takım kimselerin de senden zarar göreceği bir vakte kadar geri kalacaksın (yaşayacaksın). A1lah'ım, ashabımın hicretlerini kabul buyur. Onları topuklarının üzerine gerisin geri çevirme! Fakat zavallı Sa'd b. Havle ... Bu sözleriyle Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Mekke'de vefatı dolayısıyla üzüntüsünü dile getirmiş oldu."." Ahmed b. Yunus ile Musa, İbrahim'den: "Mirasçılarını bırakman" diye rivayet etmişlerdir. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in: A1lah'lm, ashabımın hicretlerini kabul buyur, demesi. .. ve Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Mekke'de vefat edenler için üzüntüsünü dile getirmesi. .. " Burada maksat, hicret edip terk ettiği şehirde öldüğünden ötürü onun için üzülmektir

162

Awaiting your instruction. You have now also shared texts about: the fraternity (Mu'akhat) established by the Prophet ﷺ between the Muhajirin and Ansar, specifically the story of Abdurrahman ibn Awf and Sa'd ibn al-Rabi'. Please specify what you would like me to do — translate into English, summarize, explain, or another action.

163

Enes radıyallahu anh'dan rivayete göre: Abdullah b. Selam'a, Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'in Medine'ye ulaştığı haberi gelince, onun yanına bazı hususları sormak üzere gitti ve dedi ki: "Sana bir nebiden başkasının bilemeyeceği üç şeyi soracağım: Kıyametin ilk alameti nedir? Cennetliklerin ilk yiyeceği ne olacak? Çocuk neden babasına ya da annesine çeker?" Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Bunları az önce Cebrail bana haber verdi." İbn Selam: "O, Yahudilerin düşman olduğu melektir" dedi. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Kıyametin ilk alameti, insanları doğudan batıya doğru süren bir ateş olacaktır. Cennetliklerin ilk yiyeceği, balığın karaciğerinin fazlalığı olacaktır. Çocuğa gelince: Erkeğin suyu kadının suyunu geçerse çocuk ona çeker; kadının suyu erkeğin suyunu geçerse çocuk ona çeker." (Abdullah b. Selam) dedi ki: "Allah'tan başka hiçbir ilah olmadığına ve senin Allah'ın Resulü olduğuna şehadet ederim." Ardından şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü! Yahudiler iftiracı bir kavimdir. Onlara benim hakkımda, İslam'a girdiğimi öğrenmeden önce sor." Yahudiler gelince Nebi sallallahu aleyhi ve sellem: "Abdullah b. Selam aranızda nasıl bir kimsedir?" diye sordu. Onlar: "Bizim en hayırlımız ve en hayırlımızın oğludur; en faziletlimiz ve en faziletlimizin oğludur" dediler. Nebi sallallahu aleyhi ve sellem: "Peki ya Abdullah b. Selam Müslüman olursa ne dersiniz?" diye sordu. Onlar: "Allah onu bundan korusun!" dediler. Aynı soruyu tekrarlayınca yine aynı şekilde cevap verdiler. Abdullah b. Selam yanlarına çıkarak: "Allah'tan başka hiçbir ilah olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın Resulü olduğuna şehadet ederim" dedi. Bunun üzerine Yahudiler: "O bizim en kötümüz ve en kötümüzün oğludur!" diyerek onu açıkça aşağılayıp yerden yere vurdular. (Abdullah b. Selam): "İşte ben bundan korkuyordum, ey Allah'ın Resulü!" dedi.

164

Abdurrahman b. Mut'im dedi ki: "Benim bir ortağım pazarda vadeli olarak birkaç dirhem sattı. Ben: Subhanallah, bu uygun mudur dedim. O da: Subhanallah, Allah'a yemin ederim ben bunu pazarda sattım fakat kimse beni ayıplamadı, dedi. Bunun üzerine ben de Bera b. A'zib'e sordum. Şöyle dedi: Biz bu şekilde alışveriş yaptığımız halde iken Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem (Medine'ye) geldi ve şöyle buyurdu: Elden ele yapılan alışverişIerde bir beis yoktur. Fakat vadeli olanlar uygun olmaz. Sen yine de Zeyd b. Erkam'ın yanına git. Ona sor, çünkü aramızda ticareti en büyük olan o idi. Zeyd b. Erkam'a sordum, bana onun dediği gibi dedi." Bir seferinde de Süfyan dedi ki: "Dedi ki: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem biz alışveriş yapıyor iken Medine'ye yanımıza geldi. .. Ayrıca: Mevsime ya da hacca kadar vadeli olarak, demiştir." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Kıyametin ilk alameti, onları doğudan batıya doğru toplayacak bir ateş olacaktır." İleride Rikak (kalbi yumuşatıcı hadisler) bölümünün sonlarına doğru buna dair yeterli açıklamalar gelecektir. "Cennetliklerin ilk yiyeceği yemek balığın kara ciğerinin ziyadesi olacaktır." Ziyade ciğere asılı fakat ondan bağımsız bir fazlalıktır. Yiyecek olarak çok lezzetlidir. Onun en rahat yenilen ve en güzel sindirilen yemek olduğu da söylenir. "Çocuk ... a benzer" Müslim'de Aişe yoluyla gelen hadiste: "Erkeğin suyu kadının suyundan daha üste çıkarsa amcalarına benzer. Kadının suyu erkeğin suyundan üste çıkarsa dayılarına benzer" denilmektedir. "İftiracı bir kavimdirIer." (Buhtan edenler anlamındaki "buht" kelimesinin tekili), uydurduğu iftira dolayısı ile karşısındaki dinleyeni dehşete düşüren kimse demektir. "Benim bir ortağım pazarda vadeli olarak bir kaç dirhem sattı." Buna dair açıklamalar daha önce Ortaklık bölümünde (2497. hadiste) geçmiş bulunmaktadır. Burada hadisten maksat, sahabenin zikrettiği: "Biz ... alışveriş yaparken Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yanımıza Medine'ye geldi" sözüdür. Bundan anlaşıldığına göre o istisna ettiği türler dışında onları yapar bulduğu muamelata itiraz etmemiştir. İstisna ettiği hususları da onlara açıklamıştır

165

Ebu Hureyre'den rivayete göre Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: "Yahudilerden on kişi bana iman etse, şüphesiz (bütün) Yahudiler bana iman ederdi

166

Ebu Musa r.a. dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Medine'ye girdiğinde Yahudilerden bazı insanların Aşura (günü)nü tazim ettiklerini ve o gün de oruç tuttuklarını gördü. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Bizim o gün oruç tutmamız daha uygundur, dedi ve o gün oruç tutulmasını emretti

167

İbn Abbas r.a. dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Medine'ye gelince Yahudilerin Aşura günü oruç tuttuklarını gördü. Buna dair kendilerine soru sorulunca şu cevabı verdiler: Bu, Allah'ın Musa'ya ve İsrailoğullarına Firavun'a karşı zafer verdiği gündür. Biz de onu tazim etmek üzere bugünü oruç tutuyoruz. Onlar böyle deyince, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: Biz Musa'ya sizden daha yakınız deyip, o gün oruç tutulmasını emretti

168

Abdullah b. Abbas r.a.'dan rivayete göre "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem saçlarını serbest bırakırdI. Müşrikler ise saçlarını ortadan ayırırlardı. Kitap ehli de saçlarını serbest bırakırdI. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem de hakkında kendisine herhangi bir emir verilmediği hususlarda kitap ehline muvafakat etmeyi severdi. Fakat Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem deha sonra saçlarını ayırdı

169

Ibn 'Abbas (may Allah be pleased with him) said: "They are the People of the Book. They divided it (the Scripture) into parts — they believed in some of it and disbelieved in other parts of it.

This hadith will be narrated again under numbers 4705 and 4706.

Explanation from Fath al-Bari:

"The Coming of the Jews to the Prophet (ﷺ) After His Arrival in Medina"

Abu Sa'id narrates in his work "Sharaf al-Mustafa," through the chain of Sa'id ibn Jubayr, the following:

Maymun ibn Yamin, the chief of the Jews, came to the Messenger of Allah (ﷺ) and said: "O Messenger of Allah, send word to them and appoint me as arbiter. They refer (their disputes) to me." The Prophet (ﷺ) had him seated inside, then sent word to the Jews. They came to him and spoke with him. The Messenger of Allah (ﷺ) said to them: "Choose a man who will arbitrate between me and you." They said: "We are satisfied with the arbitration of Maymun ibn Yamin." The Messenger of Allah (ﷺ) said: "Come out to them." Maymun then declared: "I bear witness that he is the Messenger of Allah." However, they refused to accept and acknowledge him

According to what Ibn Ishaq has mentioned, after the Prophet (ﷺ) arrived in Medina, he made a peace treaty with the Jews. They did not accept to follow him, so he drew up a written agreement with them. The Jews consisted of three tribes: Banu Qaynuqa', Banu al-Nadir, and Banu Qurayza. Each of them broke their covenant one after another. He released Banu Qaynuqa' without ransom, exiled Banu al-Nadir, and completely annihilated Banu Qurayza. Detailed explanations of all of this will follow shortly, by the will of Allah the Exalted.

"If ten Jews were to believe in me, all of the Jews would believe in me."

In al-Isma'ili's narration, the wording is: "Not a single Jew would remain without becoming a Muslim." Abu Sa'id also narrated it in this way in "Sharaf al-Mustafa" and added at the end: "Ka'b said: These are the ones whom Allah the Exalted mentioned in Surah Al-Ma'idah.

Accordingly, what is meant here is a specific group of ten particular individuals, for more than ten people from the Jews had believed in him. It appears that these were the leaders and chiefs among the Jews of that time, and those outside this group followed them. However, very few of them became Muslim — such as 'Abdullah ibn Salam, who was well-known for his leadership among the Jews at the time of the Prophet's (ﷺ) arrival in Medina.

Among those from Banu al-Nadir were: Abu Yasir ibn Akhtab, his brother Huyay ibn Akhtab, Ka'b ibn al-Ashraf, and Rafi' ibn Abi'l-Huqayq.

From Banu Qaynuqa': 'Abdullah ibn Hunayf, Finhas, and Rifa'a ibn Zayd.

From Banu Qurayza: Zubayr ibn Batiya, Ka'b ibn Asad, and Shamwil ibn Zayd.

It has not been established that any of these individuals became Muslim. Each of them was a chief among the Jews. Had any of these leaders become Muslim, a large number of Jews would have followed them. That is most likely what is intended by the Prophet's (ﷺ) statement.

170

Ebu Osman'dan rivayete göre "Selman el-Farisi'den nakledildiğine göre o bir rabden (efendiden) diğerine geçmek suretiyle on küsur rab (efendi) arasında el değiştirdi

171

Ebu Osman dedi ki: Selman r.a.'i şöyle derken dinledim: "Ben Ramehürmüz'lüyüm

172

Selman dedi ki: "İsa ile Muhammed (ikisine de Allah'ın salat ve selamları olsun) arasındaki fetret (süre) altıyüz yıldır." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Bir rabden diğerine geçmek suretiyle on küsur rab arasında el değiştirdL" Muhtemelen Ebu. Hureyre'nin "rab" lafzının efendi hakkında kullanılmasını nehyeden hadisi ona ulaşmamıştır. Bu hadis daha önce Buyo.' (alışverişier) bölümünde geçmiş bulunmaktadır. "Küsur (el-bıd')" kelimesinin meşhur görüşe göre üçten dokuza kadar olanları anlatmak için kullanıldığı geçmiş bulunmktadır. "Ben Ramehürmüz'ıüyüm." Burası Fars ülkesinde lrak-ı Arab'a yakın, bilinen bir şehirdir. "İsa ile Muhammed (ikisine de Allah'ın salat ve selamları olsun) arasındaki fetret 600 yıldır." Maksat içinde Allah'tan vahiy alan bir Resulün gönderilmediği süredir. Fakat bu dönem zarfında son Resulün şeriatına davet edecek kimselere nubuwet verilmesine de mani yoktur. 7 CİLT BURADA SONA ERDİ. 8.CİL ve MEĞAZİ BÖLÜMÜ, BİR SONRAKİ SAYFA İLE BAŞLIYOR