95 - Haber-i Vâhid
Malik b. Huveyris şöyle anlatmıştır: Biz yaşları birbirine yakın gençler topluluğu olarak Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e geldik ve onun yanında yirmi gece kaldık. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem son derece hassas ve ince yürekli idi. Konukluğumuzun uzamasından, ailelerimizi özlediğimizi anlayınca yahut ailelerimize özlem duyduğumuzu anlayınca geride kimleri bıraktığımızı sordu. Biz de haber verdik. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Ailelerinizin yanına dönünüz, onların içinde ikamet ediniz, onlara dini bilgileri öğretiniz, onlara dini vecibelerini eda ve haramlardan çekinmelerini emrediniz" buyurdu. Ebu Kılabe şöyle dedi: Malik b. Huveyris bana Hz.Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in daha birçok vasiyetini bildirdi. Ben onların bir kısmını ezberimde tutuyor, bir kısmını da tutamıyorum. -Malik b. Huveyris, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in şunları da buyurduğunu bildirdi: - "Benim nasıl namaz kılar olduğumu görüyorsanız öylece namaz kılınız. Namaz vakti gelince, biriniz size eza n okusun, en büyüğünüz de size imamlık etsin
Yahya'nın Teymi, Ebu Osman isnadıyla İbn Mesud'dan nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: "Sizden herhangi birinizi müezzin Bilal'in ezanı sahur yemeğini yemekten alıkoymasını Çünkü Bilal gece vakti ezan okur -veya gece vakti nida eder.- Bunu teheccüd namazı kılanları sahur yemeğine döndürmek ve uykuda olanlarınızı da (sahur yemeğine) uyandırmak için okur. Fecr şöyle demek değildir." Yahya iki avucunu birleştirip, şöyle diye açıklayıp göstermiştir. Sonra iki şehadet parmağını yan yana getirerek "fecir böyle olmaktır" demiştir
Abdullah b. Ömer'in nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: "Bilal gece vakti nida eder. Siz İbn Ümmü Mektum ezan okuyuncaya kadar yiyiniz, içiniz
Abdullah b. Mes'ud şöyle demiştir: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bizlere öğle namazını beş rekat olarak kıldırdı. Kendisine "Namazda arttırılma mı yapıldı?" diye soruldu. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Neden sordunuz?" dedi. Sahabiler "Beş rekat olarak kıldırdınız" dediler. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem selam verdikten sonra iki sehv secdesi yaptı
Ebu Hureyre r.a. şöyle demiştir: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem öğle veya ikindi namazıarından birini kıldınrken iki rekattan sonra (selam verip) namazdan çıktı. Bunun üzerine Zülyedeyn denilen kişi kendisine "Ya Resulallah! Namaz kısaldı mı? Yoksa unuttunuz mu?" diye sordu. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem oradaki cemaate "Zülyedeyn doğru mu söyledi?" dedi. İnsanlar "Evet doğru söyledi!" diye cevap verdiler. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem kalktı, iki rekat daha kıldırdı. Sonra selam verdi. Ondan sonra tekbir alıp, namaz secdesi gibi veya ondan daha uzun bir secde yaptı, sonra başını secdeden kaldırdıktan sonra yine tekbir alıp yine namaz secdesi gibi bir secde daha yaptı. Sonra başını secdeden yukarı kaldırdı. (Sonra selam verdi)
Abdullah ibn Omer (radıyallahü anh) şöyle demiştir: İnsanlar Kubâ'da sabah namazı kılmaktalarken, onlara bir kimse geldi de: Rasûlüllah’ın üzerine bu gece Kur'ân indirildi de namazda Ka'be'ye yönelmesi emrolundu. Şimdi sizler de namazınızın içinde Ka'be tarafına yöneliniz! dedi. yüzleri Şâm tarafına doğru yönelmiş idi. Oldukları vaziyette derhâl yüzlerini Ka'be tarafına döndürdüler
Bera' şöyle anlatmıştır: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Medine'ye hicret edip geldiğinde on altı veya on yedi ay Kudüs'teki Beytü'l-makdis tarafına doğru namaz kıldırdı. Fakat her zaman kıblesinin Kabe'ye karşı döndürülmesini arzu eder dururdu. Bunun üzerine Yüce Allah "Biz senin yüzünün göğe doğru çevrilmekte olduğunu görüyoruz. İşte şimdi seni memnun olacağın bir kıbleye döndürüyoruz. Artık yüzünü Mescid-i Haram tarafına çevir"(Bakara 144) ayetini indirdi. Böylece kıble Kabe tarafına yöneltiidi. O gün sahabilerden biri ikindi namazını Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte Kabe'ye doğru kılmıştı. Bu zat sonra (Medine'den) çıktı. (Kuba'da sabah namazı kılmakta olan bir) Ensar cemaatine rastladı. Onlara Nebile birlikte namaz kıldığını ve onun Kabe'ye yöneıtildiğini ve kendilerinin ikindi namazında rükuda iken Kabe'ye doğru döndürüldüklerini şehadet ederek haber verdi
Enes b. Malik şöyle anlatmıştır: Ben Ebu Talha el-Ensari, Ebu Ubeyde b. el-Cerrah, Ubey b. Ka'b'a hurmadan yapılan fadih içkisi veriyordum. Bu sırada birisi geldi "İçki haram kılındı" dedi. Bunun üzerine Ebu Talha bana "Ya Enes! Şu şarap küplerine doğru kalk da onları kır!" diye emretti. Enes "Bu emir üzerine ben (taştan oyulup içine içki konulan) mihras denilen kabımıza doğru yöneldim ve onun aşağısından vurdum, kırıldı" demiştir
Huzeyfe'nin nakline göre (Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Necran heyeti kendisinden emin bir kimse gönderilmesini istediklerinde onlara: 'Size elbette hakkıyla emin olan bir kimse göndereceğim" buyurmuştu. Bunun üzerine Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in sahabileri bu göreve her birinin kendisinin gönderilmesini bekledikleri sırada Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Ebu Ubeyde'yi göndermiştir)
Enes'in nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Her bir ümmetin güvendiği bir kimse vardır ve şu bizim ümmetimizin emini de EbU Ubeyde'dir" buyurmuştur
Ömer şöyle demiştir: Ensardan bir adam vardı. O, Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellemtan ayrı ve uzakta bulunduğu zaman ben Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in meclisinde hazır bulunur ve o gün Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in (söz, fiil ve hallerini) ona naklederdim. Ben Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in meclisinden uzakta kaldığım zaman ise o zat Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in meclisinde hazır bulunur ve o gün Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile ilgili (söz, fiil ve halleri) bana naklederdi
Ali r.a. şöyle demiştir: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bir askeri birliği hazırlayıp, başlarına birisini kumandan tayin etti. (Kişi) yolda odun toplatıp ateş yaktırdı ve askerlere "Bu ateşin içine girin!" dedi. Onlardan bir kısmı ateşe girmek istediklerinde diğerleri "Biz ateşten kaçıp (Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e sığınmış kimseleriz!)" dediler. Seferden dönüşte bu hadiseyi Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e zikrettiklerinde Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem ateşe girmek isteyenler için "Eğer ateşe girmiş olsalardı, kıyamet gününe kadar onun içinde kalırlardı" buyurdu. Diğerlerine hitaben de "Masiyet konusunda kula itaat yoktur. İtaat ancak makul ve meşru olan emirler (maruf) hakkındadır" buyurdu
Ebu Hureyre ve Zeyd b. Halid'in nakillerine göre iki kişi davalarını çözmesi için Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e başvurdular
Abu Hurairah said: While we were in the presence of the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, a Bedouin suddenly stood up and said, "O Messenger of Allah! Judge between us according to the Book of Allah!" Then the man's opponent also stood up and said, "O Messenger of Allah! My adversary has spoken the truth. Judge between us according to the Book of Allah, and grant me permission to speak!" The Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, said, "Speak." He said: My son was a hired worker in this man's employ. My son committed adultery with his wife. The people informed me that my son was to be stoned. So I ransomed my son from this punishment by paying one hundred sheep and a slave girl as compensation on his behalf. Afterwards, I consulted those who were knowledgeable in the matter. They informed me that the man's wife deserved to be stoned, while my son's punishment was only one hundred lashes and exile for one year. The Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, then said: "By Allah, in Whose hand is my soul, I will judge between you according to the Book of Allah: The slave girl and the sheep are to be returned to their owner. As for your son, his punishment is one hundred lashes and exile for one year." Then he commanded Unays — a man from the tribe of Aslam — saying: "Go to this man's wife! Investigate the matter, and if she confesses, stone her!
Fath al-Bari Commentary: The Permissibility of Acting Upon a Single Narrator's Report (Khabar al-Wahid)
The word "al-idha" in the chapter heading refers to the permissibility of acting upon a solitary report (khabar al-wahid) and the acceptance of it as a valid proof. The word "al-wahid" here is used in its literal sense, meaning "one" or "singular." In the technical terminology of hadith scholars, it means a report that has not reached the level of mass-transmission (tawatur). Imam Bukhari's purpose in establishing this chapter heading is to respond to those who say: "A report is not valid as proof unless it is narrated by more than one narrator, just as testimony requires multiple witnesses." This heading also serves as a refutation of those who stipulate that four or more narrators are required for a report to be accepted. According to the transmission of the master scholar Abu Mansur al-Baghdadi, some scholars have held that for a solitary report to be accepted, it must be narrated by three narrators from three narrators from the first to the last level of the chain. Others have said four narrators from four are required; still others have raised this to five, and some to seven. The scholars who specify these numbers are of the opinion that such a number constitutes tawatur, or alternatively, they divide reports into three categories: mutawatir, ahad, and an intermediate level between the two.
How the Prophet Sent His Governors One After Another; and if One of the Sent Governors Forgot Something, He Would Be Returned to the Ruling of That Sunnah.
Towards the end of the discussions on khabar al-wahid, a chapter will appear titled: "The Prophet's Practice of Sending Multiple Governors, Commanders, and Envoys in Succession." Imam Bukhari uses the expression "sending envoys" in that section. The phrase "one after another" implies that not only were there multiple people sent, but that they were also sent to multiple different destinations. Al-Kirmani interpreted this phrase according to its apparent meaning, stating that the benefit of sending a second person after the first is that if the first forgets something, the second corrects him and returns him to the truth. In this way, the report does not cease to be a solitary one. This is strong evidence that acting upon khabar al-wahid was established as a practice of the Prophet, peace and blessings be upon him. For if khabar al-wahid were not sufficient, there would have been no point in sending them. Imam al-Shafi'i also draws attention to this matter, as we shall mention. This is further corroborated by the Prophet's hadith: "Let those present convey to those who are absent," which appears in both Bukhari and Muslim. (Bukhari, Knowledge; Muslim, Hajj.) Another proof is the hadith: "May Allah brighten the face of one who hears a hadith from me and then conveys it," which is found in the Sunan collections. (Abu Dawud, Knowledge; Tirmidhi, Knowledge; Ibn Majah, Introduction.
Some opponents have objected by saying: "The envoys were sent only to collect zakat, give legal opinions, and the like." This is an opinion born of stubbornness and fixed prejudice, for the sending of an official results in the acquisition of knowledge, which is broader in scope than collecting zakat, conveying rulings, and other specific tasks. It would have been sufficient in this matter if only the well-known report of the Prophet's appointment of Mu'adh ibn Jabal as a governor were established — in which the Prophet commanded him: "You are going to a people among the People of the Book; inform them of what Allah has made obligatory upon them." There are numerous reports of how the people of each city referred to the one appointed as their governor by the Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, accepted his reports, and relied upon him without examining corroborating evidence. The hadiths mentioned here contain multiple examples of this
Some scholars cite as evidence the verse: "O Messenger! Convey what has been revealed to you from your Lord." (Al-Ma'idah, 67.) He was a Prophet sent to all of humanity, upon whom it was obligatory to convey the message to them. Had khabar al-wahid not been acceptable, it would have been impossible to convey the Shari'ah to all people, since it was not possible to address every single individual verbally. Likewise, it would have been impossible to send envoys to all people in numbers sufficient to raise the report to the level of tawatur. This, therefore, is a sound and appropriate line of argumentation. To this are added the proofs put forward by Imam al-Shafi'i and subsequently by Imam Bukhari
Those who reject khabar al-wahid have cited as evidence the fact that the Prophet, peace and blessings be upon him, hesitated before accepting the report of Dhul-Yadayn. However, this incident carries no evidentiary weight, because his report contradicted what was already known. All solitary reports that contradict established knowledge are not accepted.
Another argument of those who reject khabar al-wahid is that Abu Bakr and Umar hesitated before accepting the two hadiths narrated by al-Mughirah regarding the inheritance of a grandmother and the blood money of a fetus, until Muhammad ibn Maslamah bore witness. Another example they cite is Umar's refusal to accept Abu Musa's report about seeking permission to enter, until Abu Sa'id testified to it. They also cite A'ishah's rejection of Ibn Umar's report that "the deceased is punished due to the weeping of the living."
The response to this is as follows: The hesitation of the aforementioned individuals stemmed from doubt in specific circumstances — as in the case of Abu Musa, who narrated the report after Umar had shown displeasure and threatened him for seeking permission three times and then leaving. Umar therefore asked him to corroborate the hadith out of concern that he may have narrated it to protect himself from blame. We have explained this matter with its evidences in the chapter on Seeking Permission. As for the conflict between khabar al-wahid and a definitive proof — as in the case of A'ishah's objection — she based her view on the Qur'anic verse: "No bearer of burdens shall bear the burden of another." (Al-An'am, 164.) All of these arguments may be used by those who hold that for a solitary report to be accepted, it must be transmitted by two narrators from two narrators. But those who stipulate even more narrators than this are contradicted by everything narrated by A'ishah herself, because those people accept a report from only two persons — which does not reach the level of tawatur. The presumption is the absence of corroborating evidence, for if such evidence were present, a second witness would not be needed. Abu Bakr accepted A'ishah's report that "the Prophet, peace and blessings be upon him, died on a Monday." Umar accepted: Amr ibn Hazm's report that "the blood money for fingers is equal to one another"; al-Dahhak ibn Sufyan's report that "a woman may inherit from her husband's blood money"; Abd al-Rahman ibn Awf's reports about plague and the permissibility of taking jizya from Zoroastrians; and Sa'd ibn Abi Waqqas's report about wiping over leather socks. Uthman accepted the report of al-Furai'ah bint Sinan, the sister of Abu Sa'id, that "a woman observing the waiting period after her husband's death should remain in her home.
Approaching the matter from a rational perspective: The Prophet, peace and blessings be upon him, sent people to convey the rulings. It is possible to verify khabar al-wahid, and it is necessary to act upon it as a precaution. The probability that the report of a truthful person is correct is the preponderant consideration. Error in such matters is rare. Therefore, the preponderant benefit cannot be abandoned out of concern for rare harm, for the basis of rulings is acting upon testimony — and this alone does not by itself produce certainty.
"We came to the Prophet." — That is, we came to the Prophet as a delegation during the Year of Delegations. Ibn Sa'd used expressions indicating that the arrival of the group of Malik ibn al-Huwayrith — the Banu Layth — took place before the Battle of Tabuk. The Battle of Tabuk occurred in Rajab of the ninth year of the Hijra.
"We were young men" — the word "shababah" in the text is the plural of "shabb," meaning a person below middle age. The explanation of the beginning of middle age was given in the chapter on Rulings.
"Close" — meaning close in age. This closeness is even more general than age alone. In the narration of Abu Dawud, the phrasing is: "We were close to one another in terms of knowledge on that day," (Abu Dawud, Prayer) while in Muslim the wording is: "We were close to one another in recitation." (Muslim, Mosques.
"Rafiqan" — this may also be read as "Rafiqan." Both readings are close in meaning in this context.
"We missed our families." — The word "family" here refers to each person's wife, or it may be understood in a broader sense.
"He asked" — that is, the Prophet, peace and blessings be upon him, asked those mentioned in the hadith.
"Return to your families." — The Prophet's permission for them to return was because migration had come to an end after the Conquest of Mecca. Residence in Medina was thereafter left to the discretion of the individual. Among them were those who remained in Medina and those who returned after learning what they needed.
"I retain some of it in memory, and some of it I do not." — In another narration the wording is "or I do not." This is not an expression of doubt but rather of variety and alternative possibilities.
"When the time for prayer came" — that is, when the time entered — "let one of you call the adhan for you" — the explanation of this hadith was given in the chapter on the Adhan.
"He appointed one of them as their commander." — This person was Abdullah ibn Hudhafah. A detailed explanation of this hadith was given towards the end of the chapter on Expeditions, and at the beginning of the chapter on Rulings regarding the obligation of obeying a commander in matters of obedience — except in matters involving disobedience to Allah.
Ibn al-Qayyim, in response to those who reject khabar al-wahid when it introduces a ruling in addition to the Qur'an, summarizes as follows: The relationship of the Sunnah to the Qur'an is of three types. The first is when the Sunnah is in complete harmony with the Qur'an in every respect — in this case, the two proofs are mutually reinforcing. The second is when the Sunnah comes to clarify the intended meaning of the Qur'an. The third is when the Sunnah establishes a ruling on a matter not addressed by the Qur'an — this is an independent ruling issued by the Prophet, peace and blessings be upon him, and obedience to him in such matters is obligatory. If the Prophet were to be obeyed only in matters consistent with the Qur'an, there would be no specific obedience owed to him. Yet Allah, Exalted be He, says: "Whoever obeys the Messenger has indeed obeyed Allah." (Al-Nisa, 80.) One who says "I will not accept a ruling that goes beyond the Qur'an unless it is mutawatir or well-known" falls into contradiction, because scholars have derived the following rulings based on khabar al-wahid: The prohibition of marrying a woman alongside her paternal or maternal aunt; the analogy of milk-relations to blood-relations in terms of prohibitions; the permissibility of the option of cancellation, pre-emption, pledging items as collateral while not travelling, and a grandmother's share of the inheritance; a slave woman's right to choose whether to remain with her husband upon being freed; a menstruating woman's inability to fast or pray; the obligation of expiation upon one who has intercourse with his wife during a day of Ramadan; a widow's obligation to observe mourning; the permissibility of performing ablution with date-wine; the obligation of the witr prayer; the minimum amount of the dower being ten dirhams; a son's daughter receiving one-sixth of the inheritance when the deceased's daughter is also present as an heir; a captive woman observing a waiting period to determine whether she is pregnant; uterine siblings inheriting from one another; a father not being subject to retaliation for killing his child; the permissibility of taking jizya from Zoroastrians; the cutting of the foot of a thief upon a second offence; the rule that retaliation is not applied for a wound before it heals; and the prohibition of selling a deferred item for a deferred price — along with numerous other rulings too lengthy to enumerate. All of these hadiths are solitary reports. Some of them are firmly established, while others are not. However, scholars have divided khabar al-wahid into three categories, and they hold detailed opinions on this matter that would take too long to elaborate upon here. The proper place for a thorough treatment of these views is the science of the principles of Islamic jurisprudence. Success is from Allah alone.
Cabir b. Abdullah r.a. şöyle demiştir: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem Hendek günü bana kim (düşman ile ilgili haber getirebilir diye) ashabına çağrıda bulundu. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in bu isteğine ZUbeyr icabet etti. Sonra Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bu isteğinı tekrarladı. Aynı şekilde bu isteğe ZUbeyr icabet etti. Sonra yine böyle bir istekte bulundu. Bu sefer yine ZUbeyr icabet etti. Bunun üzerine Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Her Nebiin bir havarisi vardır, benim havarim ZUbeyr'dir" buyurdu .. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in ZUbeyr' i düşmanın durumunu öğrenip haber getirmesi için tek başına öncü ve casus olarak göndermesi" başlığıyla İmam Buhari bu konuda Cabir hadisine yer vermiştir. Bu, haber-i vahide göre amel etmenin caizliğine dair zikredilen ondördüncü hadis yukarıda geçti. Bu hadisin açıklaması Cihad bölümünde de ayrıca geçmişti
Ebu Musa r.a. şöyle demiştir: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bir bahçeye girdi, bana kapıyı bekleyip, korumamı emretti. Biraz sonra bir adam geldi ve Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yanına girmek için izin istedi. (Ben bu isteği Nebie arz ettim.) Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Ona izin ver ve cennetle müjdele!" buyurdu. Bu gelen Ebu Bekir'di. Sonra Ömer geldi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Ona da izin ver ve onu da cennetle müjdele!" buyurdu. Sonra Osman geldi. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Ona da izin ver ve onu da cennetle müjdele!" buyurdu
Ömer r.a. şöyle demiştir: "Ben (kadınlardan ayrı bir yere çekildiği zaman) geldim ve Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i yüksekçe bir oda içinde buldum. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in bulunduğu odanın merdiveni başında siyah bir hizmetçisi vardı. Ona "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e söyle bu gelen Ömer b. el-Hattab'tır" dedim. Akabinde Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem içeri girmeme izin verdi." Fethu'l-Bari Açıklaması: "Eğer ona bir kişi (vahid) izin verirse içeri girmek caiz olur." Başlığıyla bu hadisten hükmün nasıl çıkarılacağına gelince Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem, izin verdiğini bildiren kişi için herhangi bir sayı getirmemiştir. Dolayısıyla bir kişi, iznin verilmesi açısından sözünün kabul edileceği kişi haline gelmiştir. Bu konu çoğunluk nezdinde gereğine göre am el edilme noktasında ittifak edilmiş bir husustur. Hatta bilginlerin çoğunluğu, bu konuda kişinin doğru söylediğine karine bulunduğu için adaleti sabit olmayan bir kimsenin haberiyle yetinmişlerdir. Ebu Musa hadisinin açıklaması Menakıb Bölümünde geçmişti. İzin isteme ayetiyle ilgili açıklamalar ise Ahzab suresinin tefsirinde geniş bir şekilde yapılmıştı
Abdullah b. Abbas'ın nakline göre Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bir mektubunu Kisra'ya gönderdi ve mektubu götüren elçisine onu Kisra'ya vermek üzere Bahreyn'in büyük emırine teslim etmesini emretti. Kisra mektubu okuyunca yırttı. İbn Şihab şöyle devam etti: Ben Said b. el-Müseyyeb'in "Bu haber kendisine erişince Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Kisra'nın mülkünün tamamıyla parçalanması için beddua etti" dediğini sanıyorum demiştir
According to the narration of Salama ibn al-Akwa', the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) had a man from the Aslam tribe announce among his people, or among the people: "Whoever has eaten (at the beginning of the day) should complete the rest of his day without eating. And whoever has not eaten anything should observe the fast." The Prophet (peace and blessings be upon him) sent many governors, commanders, and envoys one after another. Imam al-Shafi'i was the first to state: "The Messenger of Allah dispatched his military detachments. At the head of each detachment was a commander. The Prophet sent his envoys to foreign states, one person to each ruler. Letters continued to be delivered to his governors conveying his commands and prohibitions. None of his governors refused to carry out his orders, and the caliphs who came after him did likewise." The commanders at the head of the military detachments were recorded by Muhammad ibn Sa'd in al-Tarjumah al-Nabawiyyah, where he dedicated a special chapter to them and listed each of their names in order. As for the governors in the conquered territories, the Prophet appointed Attab ibn Usayd over Mecca, Uthman ibn Abi al-As over Ta'if, al-Ala' ibn al-Hadrami over Bahrain, Amr ibn al-As over Oman, Abu Sufyan ibn Harb over Najran, Badhan and then his son Shahr and Fayruz and al-Muhajir ibn Abi Umayya over San'a' and the other highland regions of Yemen, Abu Musa over the coastal regions of Yemen, and Mu'adh ibn Jabal to administer military, administrative, and economic affairs. Each of these governors issued rulings and continued in their respective duties, and as previously mentioned they sometimes met one another. The Prophet also appointed Amr ibn Sa'id ibn al-As over Wadi al-Qura, Yazid ibn Abi Sufyan over Tayma', and Thumamah ibn Uthal over Yamamah. As for the commanders of the military detachments and delegations, their roles ended when the respective campaign concluded, while the governors of the villages continued in their positions. Some of the notable appointees of the Prophet included Abu Bakr, appointed as amir of the Hajj in the 9th year of Hijra; Ali, sent to Yemen to distribute the spoils and the one-fifth share and to recite Surat al-Bara'ah to the polytheists during Abu Bakr's Hajj; Abu Ubayda, sent to collect the jizyah from Bahrain; and Abdullah ibn Rawahah, appointed to estimate the yield of the Khaybar crops until he was martyred in the Battle of Mu'tah. Among them were also the tax collectors dispatched to receive the zakah, as mentioned in the story of Ibn al-Utbiyyah. Ibn Abbas mentioned among the envoys Dihyah and Abdullah ibn Hudhafah, both of whom are included under this heading. The Messenger of Allah supplicated for the complete destruction of Kisra's kingdom. This contains a reference to what Allah informed about what He did to the people of Saba'. Allah answered this supplication and set Shiruyah against his father Kisra Parviz, the one who had torn up the letter of the Messenger of Allah, and Shiruyah killed him. Shiruyah then assumed his father's throne but died shortly after. This event is well known. The third hadith, that of Salama ibn al-Akwa', concerns the fast of Ashura, and its detailed explanation was given previously in the Book of Fasting.
Ebu Cemre şöyle demiştir: İbn Abbas beni kendi seriri üzerine oturturdu ve bana şöyle derdi: Abdulkays elçileri (Bahreyn taraflarından) Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in huzuruna geldikleri zaman "Heyet kimlerdendir?" diye sordu. Onlar "Biz Rebiadanız" dediler. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Hoş geldiniz' Allah sizi utandırmasın, pişman etmesin!" diye dua etti. Bunun üzerine onlar "Ya Resulallah! Seninle bizim aramızda kafir olan Mudar kabileleri var. (ık sık sana gidip gelemeyebiliriz) Onun için bize (kestirme bir şey) emret de o sebeple bizler cennete girelim ve onu kendi kabilemiz mensuplarına öğretelim!" dediler. Bu arada Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e içkilerin hükmünü de sordular. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem onlara dört şeyi yasak etti ve dört şeyi de emretti. Onlara yalnız A1lah'a iman etmeyi emrettikten sonra "Yalnız Allah'a iman etmek ne demektir bilir misiniz?" diye sordu. Onlar "Allah ve Resulü daha iyi bilir!" dediler. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Ortaksız ve yalnız olarak Allah 'tan başka ilah olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın Resulü olduğuna şehadet etmek, namazı kılmak, zekatı vermek -ravi dedi ki: Zannederim burada Ramazan orucu da vardır- ganimetierden beşte birini vermenizdir" buyurdu ve onlara dört şeyi yasak etti: Bunlar dubba, hantem, müzeffet ve nakir (denilen kaplara konulan hurma veya üzüm) şırasıdır. Burada İbn Abbas "müzeffet" yerine "mukayyer" demiş de olabilir. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bunları ezberleyin ve arkanızda bıraktığınız (kavim ve kabilelerinizel tebliğ ediniz!" buyurdu. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi s.a.v.'in Arap heyetlerine arkalarında bulunan kavimlerine kendisinden işittikleri ilmi tebliğ etmelerini vasiyet etmesi." Başlıkta geçen "vusat" vasiyet manasındadır)
Tevbe el-Anberi' şöyle demiştir: Şa'bi' bana "Sen Hasan-i Basri"nin şu hadisi rivayet ettiğini biliyor musun? "Ben İbn Ömer'in meclisinde ona yakın olarak bir buçuk veya iki sene kadar oturdum da İbn Ömer'i şu hadisten başka Nebi (s.a.v.)'den hadis rivayet ederkE!n işitmedim: İbn Ömer dedi ki: Aralarında Sa'd b. Ebi Vakkas olmak üzere Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in sahabilerinden bazıları bir et yemeğe gittiler. Tam bu sırada Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in eşlerinden biri onlara "O et bir keler etidir!" diye seslendi. Bunun üzerine sahabiler o eti yemekten vazgeçtiler. Bunu duyan Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Ondan yiyin -veyahut onu taam edin- çünkü o helaldir -veya- onda herhangi bir sakınca yoktur." -Ravi bu iki cümlede yani "helaldir" mi dedi, yoksa "sakıncası yoktur" mu dedi- şüphe etmiştir. "Fakat keler benim alışık olduğum yiyeceklerimden değildir" buyurdu. Fethu'l-Bari Açıklaması: "Nebi s.a.v.'in eşlerinden biri onlara seslendi." Bu kişi Meymune'dir. Bu konunun açıklaması At'imeIYiyecekler bölümünde geçmişti. "Çünkü o helaldir -veya- onda herhangi bir sakınca yoktur." Ravi bu iki cümlede şüphe etmiştir. Keler eti konusunda Sayd ve Zebaih Bölümünde yeterli açıklama geçmişti